Κάθε μέρα να τα χώνεις ...

Στους
δύσκολους καιρούς που ζούμε, με συγκίνησε πάρα πολύ ένα πανέμορφο χιουμοριστικό
τραγουδάκι με τίτλο : ¨ Η κυβέρνηση ¨, που έγραψαν ο στιχουργός Γιώργος
Δουλτσίνος και ο συνθέτης Γιάννης Ζουγανέλης :
¨Οταν έρχεται η ώρα για εκλογές,
μια Κυβέρνηση θα κάνουμε που
λες,
μια Κυβέρνηση που θάχει
αποδοχή
και θα δώσει στο λαό
προοπτική.
Υπουργό Οικονομίας τον κυρ
Μήτσο,
τον μανάβη πούχει τέσσερα
παιδιά,
Υπουργίνα Γεωργίας την Ελένη,
που η μέρα της νυχτώνει στα
καπνά.
Υπουργό για της Παιδείας την
αρχή,
τον υπέροχο φτωχό καθηγητή,
που διδάσκει μεροδούλι στα
παιδιά μας
και τα λόγια του χαϊδέουνε
τ’αυτιά μας.
Και Πρωθυπουργό βεβαίως θάχω
εσένα πούσαι νέος,
κάθε μέρα να τα χώνεις,
καθεστώτα να μη σηκώνεις.
Υπουργό για την Υγεία τον
γιατρό,
στο Ιράκ που είχε πάει για
καιρό,
Υπουργό Εξωτερικών τον ποιητή,
που μιλά για της Ελλάδας την
πνοή,
Υπουργό Πολιτισμού γέρο ζωγράφο,
ομορφιές που ζωγραφίζει
μες’στο πάρκο.
Και Υπουργό για το Αιγαίου τον
ψαρά,
που δεν ξέρει τι να κάνει στη
στεριά.
Υπουργό Δικαιοσύνης κάποιο
Γιάννη,
που συχώρεσε τον Γιάννη τον
Αγιάννη
και υπουργό Εσωτερικών μία
μητέρα,
που αγωνίζεται στο σπίτι όλη
μέρα.
Και Πρωθυπουργό βεβαίως, θάχω
εσένα,
πούσαι νέος,
κάθε μέρα να τα χώνεις,
καθεστώτα να μη σηκώνεις.

Βόλος –
Φεβρουάριος 2012.

Η γη της Ελλάδος

Ξεύρεις την
γην που ανθεί
φαιδρά πορτοκαλέα
και κοκκινίζει η
σταφυλή
και θάλλει η ελαία ;
Ω! δεν την αγνοεί κανείς,
είναι η γη η Ελληνίς .

Ξεύρεις την γη, ήτις
παντού
με αίματα εβάφη,
όπου κοιλάδες και βουνά
είναι τυράννων τάφοι ;
Ω! δεν την αγνοεί κανείς,
Είναι η γη η Ελληνίς .

Γη μήτηρ παλαιών θεών
και νέων ημιθέων,
γη αναμνήσεων κλεινών
και γη ελπίδων νέων ;
Ω! δεν την αγνοεί κανείς,
είναι η γη η Ελληνίς.

Άγγελος
Βλάχος (1838-1920)

Ενάρετος επιστήμων

Ένας Γερμανός ιατρός, ο
Γουλιέλμος Βιλδ, προσέφερε τις υπηρεσίες του για πενήντα χρόνια, στο νησί της
Σκιάθου. Από τις στήλες της ¨Ακροπόλεως¨, την επομένην του θανάτου του, ο
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, γράφει για τον εκλιπόντα :
¨Είχε έλθει εις την Ελλάδα κατά
τους χρόνους εκείνους του Όθωνος, του μουσοτραφούς Βασιλέως. Από το 1846 είχεν
αποκατασταθεί εις Σκιάθον, και ήτο ζηλευτός ιατρός εις την μικράν πολίχνην, ο
αγαθός Βαυαρός, ο φιλάνθρωπος επιστήμων, όστις εκηδεύετο χθες εις το ναόν του
Αγίου Διονυσίου των Δυτικών.
Οι κατά καιρούς υπουργοί των
Εσωτερικών τον ενθυμούντο και τον ανεκάλουν από την απόκεντρον νήσον, και τον
έπεμπον όπως διευθύνει τας καθάρσεις εις Δήλον, όποτε ήτο ανάγκη, επειδή είχε
πείραν πολλήν και θάρρος και ευσυνειδησίαν. Έως προχθές ακόμη ήτο θαλερός
πρεσβύτης, ωραία φυσιογνωμία και ζωηρά. Η φυσική επιθυμία του, η διαχυτικότης
του, ήτο τερπνόν θέαμα και εντρύφημα μεταδοτικό. Χθες υπέκυψεν εις το μοιραίον
τέλος και ¨εκοιμήθη¨ τον ύπνον, τον άφυκτον. Ωραίον το λείψανον του νεκρού,
όπως ήτο το ήθος του ζώντος.
Δεν ελάτρευεν τον Μαμμωνάν,
ουδέ υπερέβη τον όρκον του επιστήμονος. Δεν μετήλθε την θείαν τέχνην του
Ασκληπιού επί χρηματισμώ η ¨ φάτιος ιμέρω¨ .
Εάν εδικαιούτο να λάβει 50 από
έναν πτωχόν ασθενή, ελάμβανε 15. Εάν ο ασθενής ήτο πολύ πτωχός, τότε έδινε αντί
να λαμβάνει. Τοιούτος υπήρξε ο ενάρετος επιστήμων, ο αγαθός Γερμανός, ο
Γουλιέλμος Βιλδ.
Ας είναι η μνήμη του μετ’ εγκωμίων. ¨

Καιόμενος - Ποίηση : Τάκης Σινόπουλος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

( Αφιερωμένο στη μνήμη του φοιτητή της Γεωλογίας Κώστα Γεωργάκη, από
Κέρκυρα, (1948-1970), που αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1970
στη Γένοβα της Ιταλίας , διαμαρτυρόμενος για την δικτατορία στην Ελλάδα)

Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)

Ο θάνατος δεν είναι βέβαια, ποτέ δίκαιος . Δεν είναι ούτε καν δικαιολογημένος. Αυτός ο θάνατος, όμως, ήταν κάτι παραπάνω από τρελός.
Μια μοτοσικλέτα, μια φρικτή απροσεξία, ένα φρενάρισμα που δεν έγινε στην ώρα του, ένα πλάνο που έμεινε εκκρεμές. Η ¨Αλλη Θάλασσα¨, η ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου έμεινε ορφανή και δεν ξέρει πια, πως να της πει τα τελευταία της λόγια.
Tο ποίημα, που έγραψε για την ταινία του ¨Ταξίδι στα Κύθηρα¨, είναι ίσως το καλύτερο αντίο του :
¨Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία,
αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά,
κι έπειτα δεν μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει : ¨δικό μου είναι¨.
Εγώ δεν έχω τίποτα δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε, είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω καν όνομα,
Και πρέπει να γυρεύω ένα, κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω.
Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία ¨ .