Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Δημοσιογράφος με αρχές


                                              Δημοσιογράφος με αρχές

               Τις συστάσεις τις έκανε ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος . Εγώ την γνώριζα
από τις αφηγήσεις του Οδυσσέα Ζούλα , που καθόταν ( όποτε ερχόταν  στην
εφημερίδα ,αφού βρισκόταν συνεχώς στη Βουλή) στο απέναντι γραφείο , στη μεγάλη
αίθουσα του τρίτου ορόφου της ¨ Καθημερινής ¨ της Ελένης Βλάχου  στη Σωκράτους
57 .
             Ήταν το καμάρι του Όδυσσέα , η Ρίκα Ζούλα , το κορίτσι που μας άφησε χθες για
το μεγάλο ¨ταξίδι ¨. Και στο ραδιοφωνικό στούντιο , στο κανάλι Ένα , τα χρόνια που νομίζαμε ότι αλλάζαμε το ραδιοφωνικό τοπίο προς το καλύτερο , η Ρίκα δικαίωνε τον ατσούμπαλο τίτλο ¨ Ελεύθερη Ραδιοφωνία ¨, που είχαμε διαλέξει για το 
εγχείρημά μας …
             Πραγματικά , η Ρίκα Ζούλα ( Βαγιάννη ) ήταν ένα απόλυτα ελεύθερο πνεύμα . Με
Παιδεία και ανατροφή , με μόρφωση και έμπνευση , δεν άργησε να αποτελέσει ένα   από
τα  ¨ διαμαντάκια ¨ εκείνης της εποχής . Όταν την γνώρισα ήταν 21 ετών . Και ο λόγος της 
είχε τόση δύναμη , που δεν την έβρισκες σε ώριμους , έτοιμους δημοσιογράφους .
            ¨Βρε ,  για κοίτα ! Κόρη του Οδυσσέα      και          μεγαλωμένη           από               τον 
Διακογιάννη!  ¨ της είπα μια φορά και μου διηγήθηκε το πόσο καλά ήταν μικρή , που είχε 
τρεις γονείς !
              Η αξέχαστη φίλη μας Βαρβάρα χώρισε από τον Οδυσσέα και παντρεύτηκε      τον
Γιάννη Διακογιάννη . Τότε , η Ρίκα ήταν δύο ετών . Κι αργότερα σκαρφίστηκε το ¨ Βαγιάννη¨
από το ¨Βαρβάρα¨ και ¨Γιάννης¨ !
            ¨Η δημοσιογραφία μου αρέσει γιατί δεν θα άντεχα ποτέ το αυστηρό ωράριο και την 
επανάληψη των ίδιων πραγμάτων , είναι απρόβλεπτη και σπάνια πλήττεις σ’αυτήν . Στη δημοσιογραφία είσαι συνέχεια σε εγρήγορση για όλα , αλλά έχει και το τίμημά της, την 
ανασφάλεια . Έχει και πολλές εκπλήξεις αυτή η δουλειά , όχι κατ’ ανάγκην ευχάριστες .  Έδωσε τον ορισμό της ακριβούς σημερινής δημοσιογραφίας , εκείνης , στην  οποία κάποια
 παλιόπαιδα , χωρίς παιδεία και αγάπη για το επάγγελμα , επιλέγονται από τους ¨ μπακάληδες ¨εκδότες για ¨αφεντικά¨ και σου λένε ¨ πρέπει να είσαι εδώ οκτώ ώρες την
ημέρα , να σε βλέπω !¨ Μοσχάρια άσχετα !
              Η Ρίκα ήταν τυχερή . Είχε όλα τα προσόντα , αλλά και την τύχη να μεγαλώσει  ανάμεσα σε φτασμένους δημοσιογράφους . Αφού λοιπόν περιπλανήθηκε μεταξύ ηθοποιίας και γραφομηχανής , επέλεξε τη δημοσιογραφία , την πένα , το ραδιόφωνο  ,
             Την τηλεόραση . Και πέτυχε σε όλα τα πεδία ! ¨ Κύριε Διευθυντά , αυτός εδώ με δουλεύει ¨! Μου φώναξε μια φορά στο στούντιο , όπου βρισκόταν με κάποιον επώνυμο
καλεσμένο . ¨ Τι σου έκανε ; ¨ τη ρώτησα γελώντας . ¨ Μου λέει ότι είμαι καλή δημοσιογράφος ! ¨.
             ΗΤΑΝ από τότε καλή δημοσιογράφος . Και είχε κάτι που δεν έχουν πολλοί : Φιλότιμο! ¨Ποια υπόσχεση υποχρέωση πασχίζετε να τακτοποιήσετε ; ¨ Να τελειώσω
το Πανεπιστήμιο ! ¨ . Δεν πρόλαβε , αλλά το είχε τελειώσει , ήδη , το Πανεπιστήμιο μα
με μια σύντομη , αλλά γεμάτη ζωή !
            Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος - 8/8/2018
           

Το κλάμα της φώκιας


                                                         Το κλάμα της φώκιας
           Ο φαροφύλακας τράβηξε τα δίχτυα στη βραχώδη ακτή , όπως έκανε κάθε σούρουπο
Τριάντα χρόνια τώρα . Σήμερα ήταν ασυνήθιστα βαριά . Έδεσε πρώτα τη μικρή του   βάρκα
Στον μοναδικό κάβο της στενής πέτρινης προκυμαίας και ύστερα πάσχισε να ανασύρει    τα   
Δίχτυα .
         Ξανοιγόταν με το χάραμα στα ανοικτά να ρίξει τα δίχτυα και ύστερα με το λιόγερμα τ
μάζευε. Μια μονότονη τακτική συνήθεια που του εξασφάλιζε φρέσκο ψάρι     για     το
τηγάνι του . Και τι άλλο νάκανε … Μόνος του σ’αυτό το βράχο μια ολόκληρη ζωή . Ο χρόνος
είχε ρίξει βαριά την άγκυρά του σ’αυτό το θαλασσοδαρμένο ξεροτόπι .  Όμως δεν παραπονιόταν . Το είχε διαλέξει . Κι εξάλλου μόνο τρία χρόνια έμειναν βγει στη σύνταξη.
να ξαναγυρίσει στο αγαπημένο του ψαροχώρι , στον Αγιόκαμπο , στους στεργιανούς, στον
Πολιτισμό, στη ζωή του , που είχε γλισττρήσει μέσα  από τα χέρια του . Έτσι απόψε θα
έτρωγε τα ψάρια , θα άναβε το φάρο , θα έπινε από το τσίπουρο που κόντευε να τελειώσει
και θα κοιμόταν . Ανέβασε με κόπο τα δίκτυα . Η θάλασσα άρχισε να βρυχάται . Τα σύννεφα είχαν κρύψει το φεγγάρι και ρουφούσαν αχόρταγα το λιγοστό φως της ημέρας που χανόταν πια .  Θα ήταν δύσκολη νύκτα . Μέσα στα λιγοστά ψάρια , τυλιγμένο στα φύκια σάλευε ένα κήτος . Προσπάθησε να δει καλύτερα με το φανάρι του . Καθάρισε τα δίκτυα και τα φύκια , δεν ήταν κήτος , ήταν … πισωπάτησε ταραγμένος , σταυροκοπήθηκε .
Το κορίτσι είχε μακριά μαλλιά , που κάλυπταν το γυμνό της στήθος .  Αλλά εκεί σταματούσε
κάθε ομοιότητα με άνθρωπο . Από τη μέση και κάτω μια ουρά ψαριού γεμάτη λέπια που
Ασημογιουάλιζαν στο φως του φαναριού , χτυπιόταν στη βάρκα προσπανταθώντας να ελευθερωθεί  . Την πήρε αγκαλιά και τράβηξε για το υπόγειο του φάρου . Την απόθεσε  στο πάτωμα αμήχανος  για το τι έπρεπε να κάνει . Έψαξε για μια . κουβέρτα να τη σκεπάσει , όταν η γοργόνα άρχισε να κλαίει . Δεν ήταν κιόλας σίγουρος . Αλλά του φάνηκε  για κλάμα . Ένας μακρύς συριστικός ήχος μέσα από τα δόντια της που έμοιαζε με το κάλεσμα της φώκιας  , μόνο πιο δυνατό , της πιο σπαρακτικό . Έπιασε τα χέρια  της , ήταν παγωμένα . Σαν χέρια νεκρού . Άρχισε να τα τρίβει για να την ζεστάνει . Τα μάτια της κατάμαυρα σαν το σβησμένο κάρβουνο κοιτούσαν απλανή τη νύχτα της θάλασσας που άφριζε λίγα μέτρα έξω από την ανοιχτή ξύλινη πόρτα . Το δέρμα της χλωμό σαν κέρινο και το κλάμα της διαπερνούσε τα αυτιά του και δεν έλεγε να σταματήσει . Έριξε κούτσουρα στο τζάκι κι άναψε μεγάλη φωτιά για να τη ζεστάνει . Έξω η νύχτα σκέπασε τα πάντα . Η θύελλα που ερχόταν από νωρίς είχε ξεσπάσει . Τα αγριεμένα κύματα τσάκιζαν στα βράχια την ορμή τους . Ο άνεμος ούρλιαζε απειλητικός . Αλλά τίποτε δεν σκέπασε το κλάμα της γοργόνας . Ένα κλάμα που τον παρέλυε . Του έκοβε τα πόδια . Πότε βούλωνε τα αυτιά του , πότε προσευχόταν σιωπηλά στην Παναγία να τον φωτίσει , να τον προστατεύσει και πότε προσπαθούσε να τη ζεστάνει τυλίγοντάς την ασφυκτικά με την κουβέρτα , απωθώντας να την κάνει να σωπάσει . Το κλάμα της σταμάτησε ξαφνικά για μια στιγμή που του φάνηκε  αιώνια . Γιατί αμέσως μετά ξέσπασε  η κόλαση . ‘Ένας εκκωφαντικός ήχος από ξύλα που συντρίβονταν στα βράχια από
Κατάρτια που τσακίζονταν πάνω σε μυτερές  άκρες και από ανθρώπινες κραυγές πόνου .
Ο Φαροφύλακας τινάχθηκε όρθιος , αλλόφρων , ένα κουβάρι σκέψεις συνωστίζονταν στο μυαλό του ποια θα πρωτοβγεί . Πετάχτηκε η πρώτη , η πιο οδυνηρή . Είχε ξεχάσει το φάρο .
Για μία και μοναδική φορά στο βραχονήσι , πέντε ναυτικά μίλια έξω από τη Σκιάθο . Ξεχύθηκε στα βράχια να περισώσει ό,τι μπορούσε . Το καράβι της γραμμής Βόλου – Σκιάθου είχε παρασυρθεί από την καταιγίδα και την έλλειψη της καθοδήγησης του φάρου
και είχε τσακιστεί στα βράχια . Ο φαροφύλακας  , κλαίγοντας από απόγνωση τράβηξε έξω όσους ναυαγούς δεν είχε καταπιεί η μανιασμένη θάλασσα . Ύστερα σαν κάτι να είχε λησμονήσει , έτρεξε ξανά στο υπόγειο του φάρου . Γύρισε το φανάρι του προς τη θάλασσα .
          Η βροχή μαστίγωνε το πρόσωπό του και  ο βοριάς πότισε τα μάτια του με αλάτι και αλμυρό νερό , αλλά σε μια αναλαμπή του φάνηκε πως την είδε … Καταδυόταν αργά στο νερό κι αμέσως η φουρτούνα κόπασε . Η θάλασσα γαλήνεψε . Δεν την ξανάδε πια .
          Ο φαροφύλακας δικάστηκε για αμέλεια και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλακής , για τις ζωές που χάθηκαν . Αλλά και όταν βγήκε , ποτέ δεν ηρέμησε . Καθόταν  ανήσυχος τα βράδια στις ακτές . Μέχρι το τέλος της ζωής του , ένα χειμωνιάτικο βράδυ είπε στους φίλους του : ¨ Το ακούτε το κλάμα της γοργόνας ; ¨ . Και μπροστά στα απορημένα βλέμματά τους , ανοίχθηκε στο πέλαγος με τη μικρή του βάρκα . Και κανείς δεν ξανάκουσε γι’ αυτόν .   
Η άβυσσος που τον καλούσε από εκείνο το μοιραίο βράδυ του ναυαγίου , τον τράβηξε στην αγκαλιά της .      

        Λογοτεχνικές αναζητήσεις.      Β.Π . –  Βόλος  6/8/2018                  .



Έφυγε ο ποιητής


                                                          Έφυγε ο ποιητής   
                                                       Σμύρνη , Κωνσταντινούπολη
                                                       και Αλεξάνδρεια μου ,
                                                       σεργιάνι στον Παράδεισο ,
                                                      σας έβγαλε η καρδιά μου.
                                                       Αγάπες μου , που σβήσατε ,
                                                       σαν το μικρό λυχνάρι ,
                                                       ποιες νύχτες μας αφήσατε ,
                                                       με γύφτικο φεγγάρι …
                                                              Μάνος Ελευθερίου (1938-2018)

                     Δεν ήθελε όταν πεθάνει να του κάνουν θρησκευτική κηδεία , να πουν νεκρολογίες , να καταθέσουν στεφάνια . Επιθυμία , που εξέφρασε στην αδελφή του
ήταν μετά τον θάνατό του , η σωρός του να αποτεφρωθεί και η    τέφρα της    να 
σκορπιστεί στα γαλανά νερά του Αιγαίου . Έτσι και έγινε . Στις 24 Ιουλίου   2018  ο
συγγραφέας και ποιητής  Μάνος Ελευθερίου , έφυγε από κοντά μας και πέταξε στους
ουρανούς .
                  Ήταν ένας σεμνός , αθόρυβος και αξιαγάπητος άνθρωπος ο Μ.Ε. Στα ογδόντα
 , που έζησε , άφησε πίσω του τεράστιο πνευματικό έργο σε λογοτεχνία , ποίηση ,  και
  στίχους , πολλά από τα  οποία βραβεύτηκαν και είχαν αξιόλογη κυκλοφοριακή παρουσία .
                 Το έτος 2005 , με το μυθιστόρημά του με τίτλο ¨ Ο καιρός των χρυσανθέμων ¨ γνώρισε μια πανελλήνια λογοτεχνική αναγνώριση και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο
της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών .
                 Το 2013 , η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει Βραβείο , για το σύνολο της προσφοράς του στα Ελληνικά Γράμματα .
                 Δεν σταμάτησε να γράφει πεζό και ποιητικό λόγο , να δημοσιογραφεί σε εφημερίδες , να κάνει ραδιοφωνικές παραγωγές .
                 Τα 400 τραγούδια του , που μας ¨ άφησε ¨, δείχνουν έναν άνθρωπο με προβληματισμούς και ανησυχίες μπροστά στις δυσκολίες των καιρών μας .
                 Πάει μας ¨ έφυγε ¨ ο Μάνος Ελευθερίου , ο δικός μας Μάνος . Δεν θα ακούσουμε ξανά νέες δημιουργίες του με τους ¨ γλυκούς ήχους ¨ των τραγουδιών του , δεν θα νιώσουμε  ξανά την αύρα δροσιάς που μας έδινε η αγάπη του .
                Καλό ¨ ταξίδι ¨ φίλε Μάνο  - Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος 30-7-2018

           











Παρέμεινε στη θέση του


                                            Παρέμεινε στη θέση του
               Πριν τέσσερα χρόνια ,στο Μουντιάλ – Βραζιλία  2014 ,  με την ψυχρή  και   
 μεθοδευμένη τακτική η Γερμανία κέρδισε με το εντυπωσιακό 7-1 τη Βραζιλία που
ήταν και διοργανώτρια χώρα . Ο Γιοακίμ Λεβ μετριοπαθής και σεμνός , προπονητής
της Γερμανίας δεν τον πανηγύρισε και δήλωσε την συμπάθειά για τους ηττημένους ,
 λέγοντας  , ότι στο ποδόσφαιρο συμβαίνουν αυτά .
              Εφέτος στο Μουντιάλ¨ Ρωσία 2018 ¨ ήρθε η σειρά του Λεβ . Η ομάδα του ,
Εθνική Ποδοσφαίρου Γερμανίας  μετά από μέτριες εμφανίσεις , αποκλείστηκε στον
πρώτο προκριματικό της διοργάνωσης για τους δεκαέξι του Ομίλου . Έθεσε αμέσως την
παραίτησή του στον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας . Την επόμενη μέρα η απάντηση :
           ¨ Στην Τεχνική Ηγεσία της Εθνικής Γερμανίας θα μείνει ο Γιοακίμ Λεβ , ο οποίος και
θα προχωρήσει στην αναδιοργάνωση και ανανέωση της ομάδας . Με την ευκαιρία η
Ομοσπονδία δηλώνει , ότι παρατείνεται η συνεργασία με τον Λεβ , που έληγε , σε επί πλέον
δύο χρόνια , για το Καλοκαίρι του 2022 . Έτσι δίνονται στον Γιοακίμ Λεβ όλες οι δυνατότητες
και τεράστια άνεση χρόνου να προετοιμάσει τα ¨ Πάντσερ ¨ για τις δύο μεγάλες διοργανώσεις
που έχει μπροστά του :  Το ¨ Ευρώ 2020 ¨ και τους προκριματικούς για το Παγκόσμιο Κύπελλο
¨Κατάρ 2022 ¨ .
               ‘Υστερα από τις παραπάνω ειδήσεις , που διαβάζουμε , είναι πως να μην θαυμάζουμε
την  μεθοδικότητα , τον προγραμματισμό και τον σχεδιασμό , αρχές βάσει των οποίων ενεργούν
οι προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες , οι οποίες και κερδίζουν τα διεθνή τρόπαια ;
                Εμείς εδώ  στην Ελλάδα , ¨ πουλάμε ιδέες¨ και διανύουμε μια ποδοσφαιρική ¨ραστώνη ¨, η οποία δεν λέει κάποτε να τελειώσει .
                Βασίλειος Παλαμηδάς – Βόλος – 21-7-2018        .
      




Κορυφαίος και άτυχος

                                                  Κορυφαίος και άτυχος

               Αναδείχτηκε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου ¨ Ρωσία 2018 ¨ . Ο Κροάτης μέσος   Λουκά Μόντρις ,  πήρε          το   ¨ χρυσό βραβείο , βλέποντας τους κόπους του και τις εξαιρετικές του εμφανίσεις  να ανταμείβονται .
               Στάθηκε άτυχος , όμως , στην κατάκτηση του Τρόπαιου του  Παγκόσμιου Πρωταθλητή
από την ομάδα του Κροατία , μετά την ήττα από τη Γαλλία 4-2 , στον τελικό της 15-7-2018 .
               Ας το πάρουν απόφαση . Το ποδόσφαιρο τα έχει αυτά . Εκεί κρύβεται   και    η
ομορφιά του . Από τη μια να σε ανεβάζει στο ζενίθ της δόξας και από την άλλη να σε κατεβάζει στο ναδίρ της αποτυχίας .
               Υπομονή . Το Κατάρ , η χώρα που θα διεξαχθεί το επόμενο 22ο Μουντιάλ  του
έτους 2022 δεν είναι μακριά . 4,5 χρόνια μας χωρίζουν έως την διεξαγωγή του .   Μέχρι
τότε , έχουν πολύ χρόνο , λαοί και Κράτη ,  να κάνουν όνειρα για διακρίσεις .
               Βασίλειος Παλαμηδάς – Βόλος – 16-7-2018