Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

Πότε πέθανε ο Ιησούς Χριστός


                                                           Πότε πέθανε ο Ιησούς Χριστός
                    Είναι από τις ιστορίες  που πάντα προκαλούν το ενδιαφέρον . Είναι μια ερώτηση που όλοι έχουν κάνει : Πότε πέθανε ο Ιησούς Χριστός ; Γνωρίζουμε μέχρι τώρα , ότι  πέθανε     πάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου την Παρασκευή 3 Απριλίου του 33 μ.χ.  σύμφωνα με   μία    έρευνα  που συνδέει τον θάνατό Του με έναν σεισμό . Όπως αναφέρει         το dogma .gr , η         έρευνα για το πότε ακριβώς πέθανε ο Ιησούς και η οποία διεξήχθη από         το international          Geology Review , εξέτασε την σεισμική δραστηριότητα γύρω από την Νεκράν Θάλασσαν  , η οποία απέχει περίπου 20 χιλιόμετρα από την πόλη της Ιερουσαλήμ . Σύμφωνα με τ ο ¨ Κατά                Ματθαίο Ευαγγέλιον , από κεφάλαιο  27 , καθώς ο Ιησούς ξεψυχούσε επάνω στο σταυρό  ,    ένας δυνατός σεισμός έπληξε την περιοχή , κάνοντας τάφους να σπάσουν και τον ουρανό να σκοτεινιάσει . Θέλοντας να βρουν την ακριβή ημερομηνία θανάτου του Ιησού ,  οι ερευνητές εξέτασαν αναφορές από κείμενα , καθώς και γεωλογικά  και     αστρονομικά    αρχεία . O γεωλόγος Τζέφερσον Ουίλιαμς  από το  Supernic     Geophysical               μαζί με συναδέλφους του από το Γερμανικό Rechseah Center for Geosciences , μελέτησαν δείγματα   του εδάφους από την παραλία Ein Gedi Spa , η οποία βρίσκεται δίπλα στη Νεκρά Θάλασσα .                       
Ερευνώντας τα βαθύτερα στρώματα του εδάφους , διαπίστωσαν ότι είχαν συμβεί δύο σεισμοί , εκ των οποίων ο ένας , είναι γνωστόν , ότι σημειώθηκε το 31 π.χ. , ενώ ο δεύτερος             
Χρονολογείται μεταξύ του 26 μ.χ. και 36 μ.χ. Σύμφωνα με τα όσα είπε         ο          Ουίλιαμς     στο Discovery ,  ο τελευταίος σεισμός σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου που αναφέρει και το ¨ Κατά Ματθαίον ¨ Ευαγγέλιον . Προσέθεσε , επίσης , ότι η ημέρα και η ημερομηνία της σταύρωσης του Ιησού , είναι γνωστές  με έναν εύλογο βαθμό ακρίβειας ,                         ωστόσο η χρονολογία αμφισβητείται . Ωστόσο , ενώνοντας τα κομμάτια του παζλ , ο Ουίλιαμς είπε ότι τα στοιχεία που οδήγησαν στον ακριβή καθορισμό της     θανάτου του Ιησού είναι :                        
                    Και τα τέσσερα Ευαγγέλια συμφωνούν , ότι η στάυρωση έγινε όταν ο Πόντιος Πιλάτος ήταν πληρεξούσιος της Ιουδαίας μεταξύ 26 και 36 μ.χ.           
                  -  Και τα τέσσερα Ευαγγέλια λένε ότι η στάυρωση , έγινε την Παρασκευή .                                
                   - Και τα τέσσερα Ευαγγέλια συμφωνούν ότι ο Ιησούς πέθανε λίγες ώρες πριν την έναρξη του Εβραϊκού Σαββάτου . Συνεπώς σούρουπο της Παρασκευής .                                
                   -Τα συνοπτικά Ευαγγέλια , του Ματθαίου , του Μάρκου και του Λουκά , αποδεικνύουν ότι ο Ιησούς πέθανε πριν νυχτώσει , την 14ην ημέραν του μήνα Νισσάν .                           
                   -Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη διαφέρει από τα ¨ Συνοπτικά Ευαγγέλια ¨ , καθώς υποδεικνύει ότι ο Ιησούς πέθανε πριν νυχτώσει την 15ην ημέραν του μήνα Νισσάν .                
                    Οι ερευνητές είπαν ότι αυτά τα στοιχεία σε συνδυασμό με το Εβραϊκό Ημερολόγιο και διάφορα αστρονομικά στοιχεία , υποδεικνύουν ότι η πιο πιθανή ημερομηνία θανάτου του Ιησού είναι η Παρασκευή 3 Απριλίου 33 μ.χ.             
                    Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος – 17-3 -2019  
 
              
                      
  
         

Μεγάλη προσφορά στη Νίκη Βόλου


                                               Μεγάλη προσφορά στη Νίκη Βόλου
                  Πάει ¨ έφυγε¨ το παλικάρι για το μεγάλο και ανεπίστροφο ¨ταξίδι ¨, το οποίο όλοι  θα κάνουμε , όταν θα έρθει  η ¨ώρα¨ μας . Και ήταν νέος , θαλερός και αξιόμαχος στα      64 του χρόνια .   
                  Για τον Βαγγέλη Βουρούκο ο λόγος . Γεννήθηκε στην Νέα Ιωνία – Βόλου το έτος 1955 . Από προσφυγική οικογένεια η καταγωγή του . Ο πατέρας του , κάθε Κυριακή     τον έπαιρνε στο γήπεδο της Νίκης , που ήταν κοντά στο σπίτι του , για να δούνε αγώνα      του
τοπικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος . Και από τότε η Νίκη Βόλου ήταν μέσα στη καρδιά του .                                                    
                  Στα 16 του χρόνια φόρεσε τη φανέλα της πρώτης ομάδας , αφού η άρτια σωματική του διάπλαση και το ποδοσφαιρικό του ταλέντο ξεχώριζαν από νωρίς . Ένας  ¨βράχος¨ακλόνητος ήταν ο Βουρούκος στη κεντρική αμυντική ανάπτυξη της Νίκης .
                 Από τις αρχές της δεκαετίας του 70 η παρουσία της Νίκης , στο πρωτάθλημα ερασιτεχνικών ομάδων ήταν  κάτω του μετρίου . Τίποτε δεν λειτουργούσε σωστά . Μιζέρια και φτώχεια από παντού . Μια παρακμή και απαξίωση διέκρινε κανείς στην ομάδα . Φως και ελπίδα από πουθενά . Και , όμως , υπήρχαν κάποιες ελάχιστες σπίθες από τη φωτιά του παρελθόντος . Ήταν οι νέοι διοικητικοί παράγοντες και οι νέοι ποδοσφαιριστές , που ανέλαβαν πρωτοβουλίες , εργάστηκαν , μόχθησαν για να βγάλουν την ομάδα από τα αδιέξοδα και να την σταματήσουν από άλλες χειρότερες καταστάσεις . Μια νέα διοίκηση με πρόεδρο τον δυναμικό και αείμνηστο Νίκο Ορφανίδη ¨ έπιασε δουλειά ¨, ενώ το ποδοσφαιρικό τμήμα  με νέα παιδιά  ανέλαβε ο προπονητής Γιώργος Καζανίδης με αρχηγό τον Βαγγέλη Βουρούκο , ο οποίος συμμετείχε και σαν παίκτης . Άρχισε η εντατική δουλειά με πρώτο μέλημα το ανέβασμα ψυχολογίας της ομάδας , η οποία ανήλθε σύντομα και κατόπιν η τεχνική οργάνωση που έλειπε . Βγήκε πρωταθλήτρια η ομάδα στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα το 1976 και έπρεπε να δώσει , σύμφωνα με την προκήρυξη πρωταθλήματος της ΕΠΟ αγώνα μπαράζ για να ανεβεί στη Β΄ Εθνική Κατηγορία , Γ΄ Εθνική δεν υπήρχε .  Αντίπαλος της Νίκης έτυχε η ομάδα της Δάφνης – Ερυθρών ,   πρώην Κριεκούκι – Αττικής .  Ήταν δύσκολο το ματς της ανόδου διότι και με ισοπαλία ευνοείτο ο αντίπαλος .                                                        
               Χωρίς μεγάλες φάσεις και με απώλειες ευκαιριών εκατέρωθεν έληξε το πρώτο ημίχρονο . Άρχισε το δεύτερο ημίχρονο . Τα λεπτά να κυλούν       και       η  αγωνία   στο   κατακόρυφο. Είκοσι λεπτά πριν από το τέλος του αγώνα , σε μια      ανατροπή     εντός              μεγάλης περιοχής ο διαιτητής Νίκος Ζλατάνος σφύριξε πέναλτι υπέρ της Νίκης .     Το  ερώτημα που τέθηκε ήταν ποιος θα το εκτελέσει . Μια Κατηγορία , οι κόποι      και  οι  θυσίες ενός έτους εξαρτιόνταν από αυτό το κτύπημα . Τότε φάνηκε η τόλμη     και   το μεγαλείο του Βαγγέλη Βουρούκου . Σταθερός και ευθυτενής όλους τους  παραμέρισε , πήρε την μπάλα , την έστησε στο σημείο βολής και περίμενε το σφύριγμα του διαιτητή .
               Ο Ζλατάνος δίνει εντολή . Με ένα ευθύβολο γωνιακό σουτ η μπάλα καρφώνεται  στα δίχτυα της Δάφνης – Ερυθρών . Η Νίκη στη Β΄Εθνική Κατηγορία . Με νέους ορίζοντες και νέες προοπτικές να διανοίγονται για την ομάδα μας . Μετά τη λήξη του αγώνα , άρχισε ένα ατέλειωτο πανηγύρι που από τους εκδρομείς φιλάθλους  , που κράτησε μέχρι πρωίας . Η Νίκη βρήκε  ξανά τον δρόμο των επιτυχιών και των θριάμβων,που τηςέλειπαν.            
              Έκανα αυτό το μικρό χρονικό , ανοίγοντας μια σελίδα από το ¨ βιβλίο¨ ιστορίας της Νίκης Βόλου με αφορμή την απώλεια του μεγάλου αθλητή    και      φίλου  ¨  Βαγγέλη   Βουρούκου . Καλό σου ¨ταξίδι¨ ¨Βαγγέλα¨ , δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ .  
Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος – 15-3-2019              .























Μιλήσαμε για την πόλη μας


                                                 Μιλήσαμε για την πόλη μας
               Ήταν ένα  Κυριακάτικο μεσημέρι του Χειμώνα , με έναν ήλιο ¨ Ηλιάτορα ¨,   όπως τον περιγράφει ο Νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης (1979) . Μια τέτοια πρόκληση , για έναν περίπατο ,   δεν θα την άφηνα να πάει χαμένη .                                        
              Κατέβηκα στη     παραλία του Βόλου , όπου οι εκδρομείς και οι περιπατητές κάνουν τις βόλτες τους  και απολαμβάνουν το καφεδάκι τους στα  παρακείμενα ¨Καφέ¨ και   στα  αναψυκτήρια . Δεν σταμάτησα , προχώρησα προς το κέντρο , στη πλατεία του Αγίου Κωνσταντίνου , εκεί όπου σμίγουν η θάλασσα με το πράσινο των λουλουδιών και των δέντρων . Εκεί καταμεσής της πλατείας όλοι δίνουν το ¨παρών¨ . Οι ηλικιωμένοι που συζητούν τα προβλήματά τους , οι μαμάδες να παίζουν με τα παιδιά τους και οι νέες με τους νέους να απολαμβάνουν τους χαριεντισμούς της ηλικίας τους .
            Είχα κουραστεί αρκετά και αναζητούσα μια στάση ξεκούρασης . Την βρήκα πολύ σύντομα . Και ήταν ό,τι έπρεπε , γιατί συνδύαζε ήλιο και ίσκιο ό,τι το καλύτερο για  μια ευχάριστη φυσική ατμόσφαιρα .
            Στη άκρη του καναπέ πρόσεξα την παρουσία μιας καλοστεκούμενης κυρίας που ήταν στην περίοδο της ηλικίας των ¨ήντα¨ , με γκρίζα μαλλιά και αρκετές ρυτίδες προσώπου . Την καλημέρισα και έλαβα ανταπόκριση . Είχε μια γλυκιά , ήρεμη και ευχάριστη φωνή . Έδειχνε ότι ήταν ¨αρχόντισσα¨ από τα νιάτα της . Ήταν χήρα συνταξιούχος δασκάλα . Έμενε μόνη . Ό άντρας της , απόστρατος της αεροπορίας  , απεβίωσε από ετών . Τα δύο παιδιά της , αγόρι και κορίτσι , μεγάλα , αποκατεστημένα  επαγγελματικά , με δικές τους οικογένειες και παιδιά στην Αθήνα . Με κάλεσαν να πάω να μείνω κοντά τους . Αρνήθηκα . Δεν την μπορώ την Αθήνα . Δεν την αντέχω . Ασφυκτιώ με το κλίμα της , με την πολυκοσμία της , με τις ανασφάλειές της . Προτιμώ να ζήσω στον τόπο μου, στη γειτονιά μου , στη γενέθλια γη , κοντά με τους ανθρώπουςπουμεγαλώσαμε     
που με αγάπησαν και τους αγάπησα .
                 Κάποτε τα προσωπικά μας τέλειωσαν . Κάτι έπρεπε να πούμε. Και η κουβέντα το έφερε για τις προσεχείς Δημοτικές Εκλογές του Μαΐου 2019 . Έχει πολλά     να πει η  κυρία :  ¨ Από την μεταπολίτευση και μετά 5 πρώην δήμαρχοι ζουν και λειτουργούν ανάμεσά μας . Είναι  : Μιχάλης Κουντούρης , Δημήτρης Πιτσιώρης , Κυριάκος Μήτρου , Αλέκος Βούλγαρης , Πάνος Σκοτινιώτης . Κατά τη διάρκεια της θητείας τους , δεν έκαναν                
Θαύματα , με τις πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις τους , όμως , κατάφεραν να συμμαζέψουν και να νοικοκυρέψουν σε όμορφη πόλη τον Βόλο μας .
                Ο σημερινός δήμαρχος Βόλου Αχιλλέας Μπέος , αγωνίζεται και αυτός για το καλό της πόλης . Έχει πάθος με την καθαριότητα και στηρίζει την κοινωνική αλληλεγγύη υπέρ των πολιτών . Τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ για τα προβλήματα της πόλης .
               Αυτές τις αναφορές μνήμης περί των Δημοτικών Αρχόντων του Δήμου Βόλου μου έκανε η συμπαθής κυρία , που τυχαία γνώρισα την περασμένη Κυριακή .   Δυστυχώς ο χρόνος δεν έφθασε , να αναπτύξω και εγώ τις δικές μου απόψεις . Ελπίζω , όμως , λίαν συντόμως σε μια νέα συνάντηση , κατά την οποίαν θα συμπληρώσουμε την κουβεντούλα μας   .     Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος – 26-2-2019           .             
                                     

                          
                           
      

         

Δημοτικό τραγούδι και Δημήτρης Ζάχος


                                                Δημοτικό τραγούδι και Δημήτρης Ζάχος
                Ο θάνατος κυβερνά τον κόσμο και οι λίγοι ¨ αναρχικοί ¨ , που ξεφεύγουν από τις αλυσίδες του είναι , όσοι καθίστανται αθάνατοι με το έργο και το παράδειγμά τους . Ένας     από τους λίγους , ο Δημήτρης Ζάχος , ο αξέχαστος ερμηνευτής των δημοτικών    τραγουδιών     της πατρίδας μας .                                              
                Ο Ζάχος πέθανε στις 8 Μαρτίου 2019 , σε ηλικία  95 ετών . Το καλοκαίρι του 2018  είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και έπειτα από λίγες ημέρες , κάηκε  το σπίτι  του       στο Μάτι από τη φοβερή πυρκαγιά , που κόστισε τη ζωή     σε 100 ανθρώπους .  Είχε μείνει       άστεγη η οικογένειά του και για ένα διάστημα ο Δημήτρης Ζάχος νοσηλευόταν  χτυπημένος    από το εγκεφαλικό στην ογκολογική μονάδα του Νοσοκομείου ¨ Σωτηρία ¨ ,       ενώ στο διπλανό δωμάτιο   φιλοξενούνταν οι δικοί του .
                Ο Δημήτρης Ζάχος γεννήθηκε το 1924 στα Γιάλτρα Αιδηψού – Ευβοίας . Η σχέση του με το τραγούδι ξεκίνησε από την ψαλτική . Σ’εκείνον πιστώνεται η ένταξη  των δημοτικών τραγουδιών ως οργανικών κομματιών των κινηματογραφικών ταινιών . Ανεκτίμητο κομμάτι της συλλογής των πολυτίμων ήχων  της παράδοσής μας , θα μείνει η ερμηνεία του στο τραγούδι ¨ Μια βοσκοπούλα αγάπησα ¨ , τους  στίχους του οποίου είχε γράψει ο Γιώργος Ζαλοκώστας ( 1805-1898 ) . στην ταινία ( Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας ) το 1955 , όπου  πρωταγωνιστούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη .          
                  Οι Μούσες τον αγάπησαν πολύ τον Ζάχο . Ύφαναν τα γράμματα του ονόματός του με το νήμα της ψυχής του Έθνους και άφησαν τις ερμηνείες του κτήμα εσαεί . Παντοτινά θα μας συντροφεύει η φωνή του . Κάθε φορά που η σκέψη θα ταξιδεύει στις ρίζες μας ,  θα τη συνοδεύουν τα τραγούδια που ερμήνευσε . Κάθε φορά θα γιορτάζονται  το 1821 , η Ανάσταση του Κυρίου , οι προστάτες άγιοι των πόλεων και χωριών , στους γάμους , στις βαφτίσεις και στα πανηγύρια , ακόμα και στις κηδείες και στους θρήνους θα είναι παρούσα η φωνή του Δημήτρη Ζάχου να τραγουδά  τα όμορφα , τα έμμετρα , τα ελληνικά .                                                           
                 Τι  να πεις γι’αυτόν και σ’αυτόν τον υπέροχο Έλληνα τραγουδιστή , εκτός από ένα αληθινό και ηχηρό ¨ευχαριστώ¨ . Ευχαριστούμε για όλα , σπουδαίε καλλιτέχνη .  
                 Β.Π.-Βόλος 8-3-2019                            .                                    
                   


Διανοούμενος της ζωής και της τέχνης


                                                 Διανοούμενος της ζωής και της τέχνης  

                   Το δύσκολο με τον Μάριο Πλωρίτη είναι να ορίσει κανείς με ακρίβεια την ιδιότητά του . Την ίδια στιγμή αυτή η ¨ δυσκολία ¨άνθρωπος είναι που αποτυπώνει και το εύρος της προσωπικότητάς του : ένας βαθιά σκεπτόμενος και δημιουργικός άνθρωπος ,                                  πλήρως ενταγμένος στην τρέχουσα πραγματικότητα . Διότι εκτός από διανοούμενος και δάσκαλος ο Μάριος Πλωρίτης υπήρξε και εραστής της ίδιας της ζωής .       
                  Μοιρασμένος , κυρίως , ανάμεσα σε δύο χώρους του Δημοσίου βίου, το θέατρο και τον Τύπο , ο Μάριος Παπαδόπουλος , όπως ήταν το πραγματικό του όνομα,διέσχισε την μεταπολεμικη Ελλάδα και συνέβαλε στην πνευματική και πολιτισμική της επανεκκίνηση . Μεταφραστής , σκηνοθέτης , κριτικός θεάτρου , λογοτέχνης , δοκιμιογράφος , δημοσιογράφος ή καλύτερα επιφυλλιδογράφος , με σπουδές Νομικής και Πολιτικών Επιστημών (Πανεπιστήμιο Αθηνών) καθώς και θεατρικές στη Γαλλία , στην  Αγγλία και στις ΗΠΑ , ο Πλωρίτης ήταν ένας άνθρωπος  ενεργός , εκφραστής της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας .  
                    Ξεκίνησε ως κριτικός θεάτρου και κινηματογράφου στην εφημερίδα ¨ Ελευθερία¨( 1945 –1965 )    , για να συνεχίσει στο ¨ Βήμα ¨ ( 1965 – 2006 ) ,   όπου   με       τις επιφυλλίδες του έδινε σε συστηματική βάση το στίγμα της εποχής , διέκοψε  , μόνο
 επί  Επταετίας , αυτοεξόριστος στο Παρίσι .
                 Τα άρθρα του Μάριου Πλωρίτη δεν ήταν ένα ¨στρωτό κείμενο ¨ , γράφει ο Γιώργος Ρωμαίος , σε έναν απολογισμό της αρθρογραφίας του ¨ Βήμα¨31-12- 2006.                                                                                       
¨ Ήταν ένα μοναδικό ¨κέντημα¨ ιδεών , απόψεων , επιχειρημάτων , διανθισμένων με πλήθος αποσπασμάτων από κείμενα αρχαίων και σύγχρονων συγγραφέων .
                Μια ιδιαίτερη στιγμή στη διαδρομή του Πλωρίτη αποτέλεσε η τηλεοπτική παρουσία του , στο δημοψήφισμα του 1974 . Εκείνο το βράδυ της 28ης Νοεμβρίου 1974  μαζί με τον Κώστα Σημίτη και τον καθηγητή Γιώργο Κουμάντο , στάθηκε απέναντι στη μοναρχία . Με μια συγκλονιστική και σύντομη καταλυτική ομιλία του ο Πλωρίτης , υπερασπίστηκε την Δημοκρατία και με τα επιχειρήματά του συνέβαλε στην επικράτησή της . Γιατί πίστευε βαθιά στην αξία του ανθρώπου , στο Κράτος δικαίου , στην ελευθερία και τη δημοκρατία .
                Κοσμοπολίτης και πολυταξιδεμένος , αγαπούσε , εκτός από το θέατρο , την κλασική μουσική και την όπερα . Μιλούσε τέσσερις γλώσσες , ήταν ένας ευγενής , έξυπνος και γοητευτικός συνομιλητής , που εκτιμούσε και αγαπούσε τις γυναίκες . Έκανε τρεις γάμους . Πρώτα με την Έλλη Λαμπέτη ( χώρισαν το 1953 ) , μετά με την Μαρίκα Ανεμογιάννη ( Ο γάμος έγινε το 1964 και διήρκεσε ως το τέλος της ζωής της ) . Και τέλος με την Κάτια Δανδουλάκη , παντρεύτηκαν το 1996 και έμειναν μαζί ως τον Δεκέμβριο του 2006 , που πέθανε ο Πλωρίτης ) .  
              Όποιος είχε την τύχη να γνωρίσει τον Μάριο Πλωρίτη , δεν αργούσε να συνειδητοποιήσει , ότι μέσα στον διανοούμενο ζούσε κι ένας ευφυής , χαριτωμένος , κοινωνικός άνθρωπος , που ήξερε να διηγείται ιστορίες και περιστατικά μιας πλούσιας, σε εμπειρίες ζωής . Οι αντιλήψεις του , που συνέθεσαν και καθόρισαν τον τρόπο της ζωής του , ήταν πάντα ενταγμένες στο κοινωνικό  σύνολο . Ένας σπάνιος συνδυασμός , δυσεύρετος στην εποχή μας .           
             Μ.Λ. Εφημ. ¨ ΤΟ ΒΗΜΑ ¨- 6-1-2019            .