Ο χρόνος είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός

               Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου , ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες του επιθυμίες :

1.     Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής .

2.     Τους θησαυρούς που είχε αποχτήσει ( Ασήμι , χρυσό , πολύτιμους λίθους ) , να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του .

3.     Τα χέρια του να μείνουν , να λικνίζονται στον αέρα , έξω από το φέρετρο , σε θέα όλων ...

               Ένας από τους στρατηγούς του , έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες ρώτησε τον Αλέξανδρο , ποιοί ήταν οι λόγοι : Ο Μέγας Αλέξανδρος του εξήγησε :

1.     Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου , για να μπορούν να δείξουν με αυτόν τον τρόπο , ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν , μπροστά στον θάνατο , τη δύναμη να θεραπεύουν .

2.     Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου , για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ , εδώ παραμένουν !

3.     Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα , για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε , όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός , που είναι ο χρόνος .

Ο χρόνος είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε , γιατί είναι περιορισμένος . Μπορούμε να δημιουργήσουμε χρήμα , αλλά όχι περισσότερο χρόνο .

Όταν αφιερώνουμε χρόνο σε ένα πρόσωπο , του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας , που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμ

Γι’ αυτή την Ελλάδα αγωνίσθηκαν ;

Συμπληρώνονται εφέτος 39 ολόκληρα χρόνια από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς , πόσο μάλλον όταν πρόκειται για φοιτητή εκείνης της εποχής , έναν σύντομο απολογισμό των όσων ακολούθησαν .

               Πρώτα – πρώτα συμφωνούν οι πάντες ότι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου κλόνισαν το δικτατορικό καθεστώς και συνέβαλαν σημαντικά στην πτώση του , λίγους μήνες αργότερα , με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σιγά-σιγά η χώρα μας στη δημοκρατική ομαλότητα που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα .

               Κατά την περίοδο που μεσολάβησε από τότε μεχρι σήμερα, ο στρατός , ως όφειλε , επέστρεψε στους στρατώνες και ασχολήθηκε αποκλειστικά και μόνο με τα στρατιωτικά του καθήκοντα εγκαταλείποντας την κακιά συνήθεια , που είχε αποκτήσει από το 1909 με τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο , να οργανώνει δηλαδή κάθε τρεις και λίγο στρατιωτικά κινήματα και να ανατρέπει κυβερνήσεις άλλοτε χάριν κεντροαριστερών και άλλοτε χάριν κεντροδεξιών παρατάξεων .

               Όλα τα παραπάνω αποτελούν , σίγουρα , μια θετική συνεισφορά της γενιάς του Πολυτεχνείου στην ελληνική κοινωνία . Εν τούτοις, αν κρίνει κανείς την μετέπειτα πορεία και στάση πολλών από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου , που χρημάτισαν κατόπιν και χρηματίζουν σήμερα επίτροποι στην Ε.Ε. βουλευτές και υπουργοί του ελληνικού κοινοβουλίου καθώς και επικεφαλής Δημοσίων Οργανισμών και επιχειρήσεων, και αν λάβει υπόψη του και την κατάσταση , που επικρατεί σήμερα στη χώρα μας αναρωτιέται : Γι’αυτή την Ελλάδα αγωνίστηκαν οι φοιτητές , την Ελλάδα της αρπαχτής και της μίζας ; Την Ελλάδα των γκόλντεν μπόις , αλλά και της ανεργίας , της χρεοκοπίας και της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας ; Την Ελλάδα της ημετεροκρατίας , της αναξιοπιστίας , της αναξιοκρατίας και του βολέματος ; Την Ελλάδα της εξάρτησης , της καρπαζιάς , της ασυνέπειας , της ανυποληψίας και της κλεψιάς , της φοροδιαφυγής και της ατιμωρησίας ; Την Ελλάδα , που διώχνει και πάλι τα παιδιά της στην ξενιτειά για ένα κομμάτι ψωμί ;

               Tι απέγινε το σύνθημα ¨ ψωμί-παιδεία-ελευθερία ¨, που δονούσε κάποτε την ατμόσφαιρα και συσπείρωνε τις μάζες κατά των σφετεριστών της εξουσίας ; Στον κάλαθο των αχρήστων κι αυτό ; Γιατί τέτοια μετάλλαξη πολλών από τους καθοδηγητές του Πολυτεχνείου , οι οποίοι από λαϊκοί αγωνιστές μετατράπηκαν όχι μόνο σε ριψάσπιδες αλλά και σε μίσθαρνα όργανα του συστήματος και της άρχουσας τάξης στον τόπο μας ; Όλα θυσία στο βωμό του προσωπικού συμφέροντος εξαργυρώνοντας , χωρίς αιδώ , τις αγωνιστικές τους περγαμηνές με οφίτσια προσοδοφόρα , απομυθοποιώντας , όμως , έτσι , το ¨Πολυτεχνείο¨ και τα οράματά του και προδίδοντας αυτούς που τους ανέδειξαν .

               Τότε γιατί σιωπούν ; Γιατί κρύβονται και δεν βγαίνουν κάποιοι απ’αυτούς να πουν δημοσίως μια συγγνώμη , έστω , σ’όλους αυτούς , που προ καιρού έχουν πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αγωνίστηκαν κατά της χούντας , άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο , για ένα πουκάμισο αδειανό και προκειμένου να βολευτούν οι πρωτοπόροι ; Με τι μούτρα , όμως , να το κάνουν ;

               Κι όμως ! Την ώρα που αυτοί σιωπούν , κάποιοι άλλοι , δυστυχώς , δεν διστάζουν να εκφράζουν δημοσίως τον θαυμασμό τους στο φασισμό ή παρεμβαίνουν στα κοινωνικά δρώμενα έτσι , ώστε με τη δράση τους και την εν γένει συμπεριφοράς τους να υποσκάπτουν τα θεμέλια της δημοκρατίας .

               Και μια που οι ριψάσπιδες και μίσθαρνοι δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν την αποτυχία τους , τα λάθη τους και την αλλοτρίωσή τους , δεν απομένει τίποτε άλλο παρά , όσοι , έστω και λίγοι , αγωνίστηκαν τότε και αγωνίζονται σήμερα με συνέπεια για μια Ελλάδα ελεύθερη , δημοκρατική και κοινωνικά δίκαιη , να συνεχίσουν αυτόν τον αγώνα χάριν του δεινοπαθούντος λαού , που στενάζει κάτω από το βάρος των αντιλαϊκών , επώδυνων και εν πολλοίς άδικων μέτρων , που του επιβάλλονται , πληρώνοντας τις παραλείψεις και τα λάθη των ηγετών του . Διαφορετικά , Κύριος οίδε τι μας περιμένει .

 

         Κ . Γ.- Εφ.¨Ελευθερία¨16-11-2012

Πολιτικό κριτήριο αποκλεισμού

Οι μόνοι που ξέρουν το τι θέλουν και το τι ζητάνε είναι οι τροϊκανοί , οι υπόλοιποι με ένα αίσθημα ενοχής καλούμαστε , απλά , να τους πληρώσουμε .

    Ωστόσο οι ¨δεξαμενές¨ αδειάζουν , τα χρήματα τελειώνουν, οι νέοι άνθρωποι φεύγουν στην ξενιτιά , το κουράγιο χάνεται , και αναρωτιέσαι από που θα αντλήσουμε κουράγιο και δύναμη για να προχωρήσουμε ; Οι ανάγκες θα γίνονται μέρα με τη μέρα πιο αμείλικτες και την ίδια ώρα οι ¨βαθιές δεξαμενες¨ της ελληνικής ψυχής θα αδειάζουν . Πως θα ξαναγεμίσουν με νέες ορμές , με νέες δυνάμεις και με ποια πρόσωπα θα νοικοκυρευτεί αυτός ο τόπος ;

   Όπως έλεγε πρόσφατα ένας φίλος, στον πόλεμο της Αλβανίας σκοτώθηκε ο ανθός της ελληνικής νεολαίας και όσοι γλύτωσαν πέθαναν από πείνα στη Κατοχή. Μετά ήρθε ο εμφύλιος και σαν να μην έφτανε και αυτό , ήρθε και η μαζική μετανάστευση να αδειάσει τη χώρα, από τους πιο νέους , τους πιο ανήσυχους , τους πιο δημιουργικούς . Κοινωνική γενοκτονία δεν ήταν αυτό για τη χώρα ;

   Και τώρα , όμως , το ίδιο πράγμα δεν συμβαίνει ; Εάν η οικονομική κρίση τελειώσει σε 3 ή 5 χρόνια , μπορεί να φανταστεί κανείς , το πως θα είναι η χώρα τότε ; Ποιοι θα έχουν μείνει για να αρχίσουν την πορεία αναστήλωσης ; Μιλάμε για μια πορεία αναστήλωσης . Με ποιούς όμως ; Ποιοί από το σημερινό πολιτικό σύστημα μπορούν να μας πείσουν ότι είναι ικανοί , τίμιοι και αξιόπιστοι για να ηγηθούν μιας τέτοιας προσπάθειας ;

   Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες σκότωσαν τον βασιλιά τους Παυσανία – τον έκτισαν μέσα στο ναό που είχε προσφύγει ως ικέτης και πέθανε από λιμοκτονία – αν και δεν είχαν αποδείξεις ότι έκλεψε, απλά και μόνο γιατί ¨μήδιζε¨, δηλαδή είχε υιοθετήσει τον  πλούσιο και σπάταλο τρόπο ζωής των Περσών . Δεν εξέτασαν που βρήκε τα χρήματα , αλλά στάθηκαν στο πως τα ξόδευε !!! Αυτό και μόνο ήταν ικανό στοιχείο να τον οδηγήσει στο θάνατο .

   Όταν λοιπόν ένας πολιτικός ζει με ανάλογο τρόπο , με σπατάλη και επίδειξη πλούτου , δεν είναι αυτός λόγος για να βρεθεί εκτός Βουλής και να κληθεί μετά – χωρίς τη βουλευτική του ιδιότητα – να απολογηθεί , από που προκύπτει αυτός ο πλούτος ;

   Όταν θα φτάσει αυτό να είναι μια σταθερά του συστήματος , ίσως κάτι να έχει αρχίσει να αλλάζει στο πολιτικό σύστημα .

   Σήμερα η χώρα χρειάζεται πολιτικούς κοσμοκαλόγερους , να διακονούν το κοινόν συμφέρον , να ζουν με λίγα και να προσφέρουν πολλά . Για να αλλάξει η φορά των πραγμάτων οφείλουμε – ως πολίτες – να τους αναζητήσουμε και να τους προτρέψουμε να προχωρήσουν μπροστά !!! – ( Εφ . ¨Χρονόμετρο¨ Καβάλας,2-11-2012)

   

   

Ένας ήρωας πολέμου του Σαράντα

              Το όνομά του Ίτσιος Δημήτριος . Γεννήθηκε στην Πορόϊρα Σερρών το 1906 και σε ηλικία 34 ετών επιστρατεύτηκε στον Εληνοϊταλικό πόλεμο .

              Ήταν λοχίας – πεζικού, αρχιφύλακας στο φυλάκιο-πολυβολείο Π8 του Μπέλλες , όταν στις 6 Απριλίου 1941 τα γερμανικά στρατεύματα επιτέθηκαν εναντίον της Έλλάδος .

              Κάποια στιγμή ακούγεται βόμβος αεροπλάνων . Τρία ή τέσσερα ¨στούκας¨ πλησιάζουν την περιοχή και ξερνούν σίδηρο και φωτιά. Στη σφοδρότητα των επίγειων και ουράνιων επιθέσεων δεν αντέχει  άλλο η προκάληψη . Αναδιπλώνονται οι υπερασπιστές της πρώτης γραμμής .

              Έρχεται η σειρά των πολυβολείων. Θερίζουν τα πολυβόλα τους . Ατσάλινοι οι υπερασπιστές τους , καθηλώνουν τους Γερμανούς. Τα αεροπλάνα βουτούν και ξαναβουτούν με λύσσα σκορπώντας φωτιά και όλεθρο. Τα οχυρά αντιστέκονται. Οι υπερασπιστές των πολυβολείων ποτίζουν με το αίμα τους τα ιερά χώματα της γενέθλιας γης .

              Σταδιακά τα ελληνικά πολυβολεία Π3 , Π4 , Π5 και Π9 σιγούν . Ακολουθεί το Π6 που περικυκλωμένο από τον εχθρό έπειτα από σθεναρή αντίσταση καταλαμβάνεται το μεσημέρι .

              Το πολυβολείο του Δημητρίου Ίτσιου ανθίσταται . Έχει στη διάθεσή του 38.000 φυσίγγια που οι υπερασπιστές του είναι διατεθειμένοι να τα ¨ξοδέψουν¨ με την ¨δέουσα τσιγγουνιά ¨.

               Κάποια στιγμή ο λοχίας Ίτσιος βλέποντας το μάταιο της θυσίας , διατάζει τους στρατιώτες της μονάδος του να εγκαταλείψουν το Π8 . Ο ίδιος θα μείνει και θα προσπαθήσει να καλύψει μόνος του τη σωτηρία τους. Μερικοί υπακούουν. Οι Ανωποριώτες όμως μένουν. Φίλοι και σύντροφοι στις δουλειές και στα γλέντια στο χωριό. Πιστοί συμμαχητές τώρα στο Π8 , στην απόφαση για αντίσταση μέχρις εσχάτων. Στη θυσία.

               Οι επιθέσεις συνεχίζονται, πληθαίνουν και σκληραίνουν. Μα ο Ίτσιος δεν σταματά με το πολυβόλο του να σκορπά τον όλεθρο και τον θάνατο στους Γερμανούς εισβολείς .

                Κάποτε τα πυρομαχικά τελειώνουν . Ο λοχίας με τους συντρόφους του γνωρίζει ότι έπραξαν το καθήκον τους. Πολέμησαν για την πατρίδα , τις οικογένειές τους , τους φίλους τους.

                Με δυσκολία ανοίγουν τη βαριά σιδηρόπορτα του φρουρίου τους . Οι άνδρες συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι . Ο επικεφαλής Γερμανός αξιωματικός ζητεί να μάθει τον αρχηγό .

                Ο Δημήτριος Ίτσιος ευθυτενής, με αγέρωχη αξιοπρέπεια , χαιρετά στρατιωτικά τον Γερμανό αξιωματικό και με σταθερή φωνή αναφέρει :

              -Ίτσιος Δημήτριος , λοχίας πεζικού .

              -Συγχαρητήρια λοχία. Με την γενναιότητά σου ζωντάνεψες εδώ πάνω, σε τούτα τα βουνά την πανάρχαιη ιστορία των προγόνων σου .

               Αμέσως μετά του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει . Τον οδηγεί στο ξέφωτο , μπροστά στο πολυβολείο και δείχνοντας τα πτώματα 200 Γερμανών στρατιωτών του λέει :

              -Αυτό που βλέπεις λοχία , είναι έργο δικό σου .

                Ο Ίτσιος γαλήνιος σαν όλους τους πραγματικούς ήρωες απαντά :

              -Έπραξα το καθήκον μου .

              -Εσύ έπραξες το καθήκον σου , τώρα σειρά μου να ¨εκτελέσω¨ και εγώ το δικό μου καθήκον.

               Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών βγάζει το πιστόλι του και στυλώνοντάς το στο κρόταφο του παλικαριού τον εκτελεί εν ψυχρώ . Ψυχρή , εγκληματική δολοφονία .

               Ο λοχίας Δημήτριος Ίτσιος δεν έπεσε. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ . Έφυγε από τη ζωή άδικα , μία Απριλιάτικη μέρα , στην καρδιά της άνοιξης .

               Στη κεντρική πλατεία του χωριού Άνω Πορόϊα – Σερρών η ορειχάλκινη προτομή του ήρωα λοχία Δημητρίου Ίτσιου, ορθώνεται για να θυμίζει την αγάπη , το χρέος και την θυσία προς την πατρίδα και να παραδειγματίζει τις επερχόμενες γενιές .

               Βόλος 20-10-2012

               Βασίλειος Παλαμηδάς .

              

Ένας αφορισμός που δεν ίσχυσε

               Το 1954 άρχισε ένας πρωτόγνωρος, πνευματικός Μακαρθισμός, εναντίον του μεγάλου συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, που για μισό αιώνα τίμησε και εξύψωσε την Ελλάδα και χαλύβδωσε την παγκόσμια λογοτεχνία . Ο Πάπας της Ρώμης απαγόρευσε την κυκλοφορία του ¨Τελευταίου πειρασμού¨ . Ο Καζαντζάκης έστειλε τηλεγράφημα στον Βατικανό με μια φράση στα Λατινικά του χριστιανικού αναλογιστή Τεντουλιάν : ¨Ad tuum, domine tribunal appelo: ¨Υποβάλλω την έκκλησή μου στη δική σου δικαστική κρίση, Κύριε !

               Τον ίδιο χρόνο ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής αποδοκιμάζει με αηδία τις ¨βλασφημίες¨ του μαέστρου της λογοτεχνίας κατά του Θεανθρώπου και ζητεί να μην επιτραπεί η μετάφραση των βιβλίων στα Ελληνικά. Οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας ¨Εστία¨ εκφράζουν την αγανάκτησή τους και την προτίμησή τους στον Μακαρθισμό, παρά στα ¨βρομόλογα του ανήθικου Καζαντζάκη¨ και αποκαλούν αλήτες τους διάσημους διανοούμενους υποστηρικτές της ελεύθερης σκέψης.

               Ο Μητροπολίτης Χίου κάνει αίτηση στην Ιερά Σύνοδο απαιτώντας τον αφορισμό του άθεου και την ποινική καταδίκη του από το υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων επίσης καταδικάζει τα βιβλία του βλάσφημου.

               Η Ιερά Σύνοδος καταράστηκε με μίσος και αφόρισε τον Καζαντζάκη . Μα για να γίνει έγκυρος ο αφορισμός του χρειαζόταν τη συγκατάθεση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως.

               Η ανωτάτη εξουσία της Ορθοδοξίας έκανε αίτηση στον Πατριάρχη Αθηναγόρα της Κωνσταντινούπολης και ζήτησε να αφοριστεί επίσημα ο ¨γιος του Σατανά¨ . Συνάμα ζήτησε επιμόνως την απαγόρευση των αισχρών έργων του και την ποινική τιμωρία του από τον Άρειο Πάγο, το Εφετικό Δικαστήριο και τον εισαγγελέα.

               Ο Καζαντζάκης απαντά ατάραχος στη ανώτατη ιεραρχία. ¨Με καταραστήκατε Άγιοι Πατέρες... Εγώ σας δίνω την ευχή μου. Ελπίζω η συνείδησή σας να είναι καθαρή σαν τη δική μου και να είσαστε ηθικοί και θησκευτικοί όπως εγώ ¨ .

               Τελικά η αλήθεια έλαμψε με το επίσημο έγγραφο του Φαναρίου. Εν ολίγοις, ο Καζαντζάκης επίσημα δεν αφορίστηκε ποτέ. Και αυτό γιατί το τυπικό της διαδικασίας του αφορισμού απαιτούσε μετά την λήψη της απόφασης από τη Ιερά Σύνοδο να υπάρξει και υπογραφή του Οικουμενικού Πατριάρχη. Και ο Αθηναγόρας σαν είδε το αίτημα οργίστηκε. Το καταχώνιασε στο συρτάρι του και δεν το υπέγραψε ποτέ .