ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Αγγελόπουλος θόδ. – Ο ποιητής των εικόνων

2012-02-03T22:54:00.000+02:00

Ξεκίνησε με μια ασπρόμαυρη ¨Αναπαράσταση¨ στις μαύρες μέρες της δικτατορίας. Κι ύστερα κατέγραψε με την κάμερα της άσβεστης μνήμης πικρές ¨ Μέρες του 36 ¨. Με τα μέλη του ¨Θιάσου¨ του περιπλανήθηκε ¨ Μια αιωνιότητα και μια μέρα ¨, για να συναντήσει τον ¨Μέγα Αλέξανδρο¨, τους ¨ Κυνηγούς ¨, τον ¨ Μελισσοκόμο ¨, αρχέτυπες φιγούρες και μορφές, που έγραψαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο την ιστορία μιας χώρας που αναζητά την ταυτότητά της. Πραγματοποίησε ένα ουτοπικό ¨Ταξίδι στα Κύθηρα ¨, στις μνήμες και στα φαντάσματα του Εμφύλιου. Σ’ ¨Ένα Τοπίο στην ομίχλη ¨ είδε ¨Το βλέμμα του Οδυσσέα¨ να καρφώνεται με περιέργεια και δέος στο ¨Μετέωρο βήμα του πελαργού¨ κι ύστερα πάνω σ’ένα ¨Λιβάδι που δακρύζει¨για μια Ελένη, για μια παλιά πληγή... Και μετά χάθηκε στη ¨Σκόνη του χρόνου¨ πριν καταφέρει να φτάσει σε μιαν ¨΄Αλλη θάλασσα¨, που τόσο επιθυμούσε.
Στην άσφαλτο της τραγουδισμενης Δραπετσώνας γράφτηκε το βράδυ της 24ης Ιανουαρίου 2012, ο επίλογος της ζωής του ¨ποιητή των εικόνων.
Ο κινηματογράφος του Θ.Αγγελόπουλου (1935-2012) ήταν –σε αντίθεση με αυτά που του απέδιδαν – ανθρωποκεντρικός και τελετουργικός, όπως ο κινηματογράφος του Κουροσάβα και του Λεόνε. Ο ίδιος ήταν ένας στοχαστής, ένας φιλόσοφος της 7ης τέχνης που βίωνε ¨μια ανθρώπινη περιπέτεια¨ σε κάθε ταινία του, όπως έλεγε χαραχτηριστικά. Τα έργα του ήταν ποιητικές ελεγείες, όπου κυριαρχούσε η Ελλάδα, η ανθρώπινη μοίρα, η σιωπή της ιστορίας, της φύσης, του τόπου, η απουσία, η αποξένωση και η εξορία, η αγωνία και ο αγώνας των ηρώων του να επιβιώσουν σ’έναν κόσμο αφιλόξενο που γερνάει και πεθαίνει χωρίς στην πραγματικότητα να έχει ζήσει, χωρίς αρμονία, χωρίς αγάπη. Τραγικές μορφές ενός θιάσου που χάνεται στην ομίχλη, στα χιονισμένα τοπία της μοναξιάς και της απόγνωσης, σε πόλεις που βουλιάζουν, πάνω σε σχεδίες που οδηγούν που οδηγούν στο πουθενά, στην ουτοπία.
Ο κινηματογράφος του Αγγελόπουλου, σύμφωνα με τον Ντούσαν Μακαβέγιεφ, ¨΄εφερε πάλι στη ζωή μας¨ δέκα τρεις ταινίες, δεκατρία όνειρα.

Περιοδικό ¨Ραδηοτηλεόραση¨- Φεβρουάριος 2012

Έσωσε το γόητρο του Πανεπιστημίου

2012-01-17T08:49:00.000+02:00

Στα χρόνια του μεσοπολέμου και συγκεκριμένα στο ακαδημαϊκό έτος 1937-1938, πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ήταν ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας και Φιλοσοφίας Αβροτέλης Ελευθερόπουλος (1869-1963) .
Ο Α. Ελευθερόπουλος έπρεπε να εκφωνήσει, κατά τα καθιερωμένα, τον πανηγυρικό της ημέρας στις 26 Οκτωβρίου 1937, που γιόρταζε η Θεσσαλονίκη την επέτειο απελευθέρωσής της, παρουσία του Βασιλιά Γεωργίου Β΄. Την παραμονή το βράδυ ο υπουργός – γενικός διοικητής Μακεδονίας – ο διαβόητος Γεώργιος Κυρίμης, έστειλε άνθρωπό του στον Πρύτανη και ζήτησε τον λόγο, για να τον διαβάσει. Ο Ελευθερόπουλος έστειλε ένα αντίγραφο. Την άλλη μέρα το πρωί του τον επέστρεψαν ¨διορθωμένο¨. Ο Κυρίμης τον λογόκρινε ! Έσβησε ό,τι δεν του άρεσε και πρόσθεσε τα δικά του ...
Σε μια κατάμεστη αίθουσα τελετών, στη πρώτη σειρά ο Γεώργιος, πίσω η ακολουθία του, υπουργοί, πρεσβευτές, πρόξενοι, οι αρχές της πόλης, καθηγητές και άλλοι, ο Ελευθερόπουλος ανέβηκε στο ¨βήμα¨ και είπε : ¨Μεγαλειώτατε, έχω εις χείρας μου δύο λόγους : Έναν του κυρίου Κυρίμη και έναν δικό μου. Ποιον θέλετε να σας αναγνώσω ;¨ Αμήχανα, για λίγο ο Γεώργιος απάντησε : ¨Μα φυσικά τον δικό σας ¨ .
Άφησε παράμερα το λογοκριμένο αντίγραφο ο Ελευθερόπουλος και άρχισε να διαβάζει τον πανηγυρικό του. Οταν ανέφερε το όνομα του Βενιζέλου, εκφράζοντας την εθνική ευγνωμοσύνη για την Βαλκανική πολιτική, ένας στρατηγός από το ακροατήριο φώναξε : ¨ Το κτήνος ¨ ! Ο Γεώργιος, ιδιαιτέρως του είπε, πως καλά έκανε που μνημόνευσε και τον Βενιζέλο ... Οι καθηγητές του είπαν, πως έσωσε την τιμή και το γόητρο του Πανεπιστημίου.
Στις 8-12-1937 ο Α. Ελευθερόπουλος παύθηκε από καθηγητής. Δεν επανήλθε στο Πανεπιστήμιο.

Σφράγισαν την εποχή τους ...

2012-01-11T18:46:00.000+02:00

Ήταν Μικρασιάτης. Από τη Σμύρνη. Ήρθε στην Ελλάδα με την καταστροφή του 1922. Πρόκειται για τον δημοσιογράφο, συγγραφέα και διανοούμενο Απόλλωνα Λεονταρίτη. Από κοντά και ο γιος του, δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Λεονταρίτης.
Στο βιβλίο του με τίτλο : ¨Αυτοί οι ωραίοι άνθρωποι ...¨, κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν και αναφέρεται στους ¨ωραίους¨ ανθρώπους της δημοσιογραφίας και του θεάτρου. Γράφει ο Γ. Λεονταρίτης : ¨Τη γνώρισα, την αγάπησα, την εποχή εκείνη. Με το τυπογραφείο και το αντιμόνιο, το υπέροχο ¨μελάνι των φύλλων¨, καθώς έβγαιναν φρέσκα ¨από τη βουερή γωνιά το μέσα μέρος¨ των πιεστηρίων.
Τότε απολαμβάναμε το ζωντανό χειρόγραφο, το γνώριμο δημοσιογραφικό χαρτί, αυτό το χαρτί, που κατά τον Σεφέρη ήταν ¨σκληρός καθρέπτης¨ και ¨μιλούσε με τη φωνή σου¨.
Έτσι και το βιβλίο του Γ. Λεονταρίτη μιλάει με τη φωνή του για μια εποχή που τη γνώρισε και ας έφυγε εκείνη ανεπιστρεπτί, εκείνος συνεχίζει.
Και γράφει με ιδιαίτερη αγάπη για τα μεγάλα ονόματα, τους κορυφαίους της πένας. Για δημοσιογραφία και θέατρο. Η ¨Εστία¨, Αχιλλεύς Κύρου, Κύρος Κύρου, Άδωνις Κύρου. Η ¨Καθημερινή¨ των Γεωργίου Βλάχου, της Ελένης Βλάχου, την οποίαν γνώρισε και περιγράφει όταν διευθυντής ήταν ο Αντώνης Καρκαγιάννης και εκείνη έγραφε ακόμη το χρονογράφημα της, επί νέας εποχής Αλαφούζου, που κρατά την ¨Καθημερινή¨ σε υψηλό επίπεδο. Η ¨Ελευθερία¨ του Πάνου Κόκκα, ¨που ήξερε να δίνει μάχες για τις ιδέες του¨, ο Παύλος Παλαιολόγος και η αδυναμία του στο ωραίο φύλλο, ο Παν. Παπαδούκας, ο Αλέκος Φιλιππίδης, ο Απόστολος Μαγγανάρης, ο Φωκίων Δημητριάδης με το πολιτικό σκίτσο του ανέβαζε – κατέβαζε κυβερνήσεις, ο Δημήτρης Ψαθάς, πρώτος και σαν δημοσιογράφος και σαν θεατρικός συγγραφέας, ο Κώστας Πολίτης, ο Γιώργος Ανδρουλιδάκης, ο Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, ο Νάσος Μπότσης, δανδής και δημιουργικός, ο Κωστής Μπαστιάς, που ¨δημιούργησε¨ την Κάλλας, ο Νίκος Θεοφανίδης, ο Χρήστος Φιλιππίδης και πόσοι άλλοι, που ήταν τα πρώτα ονόματα στον 20ο αιώνα και που τους πήρε μαζί του, όταν κατέβηκε η ¨αυλαία¨.

Παλιοί χρονογράφοι

2012-01-10T22:34:00.000+02:00

Τα γεγονότα που αφορούν πολιτική, οικονομία, πολέμους και γενικά πράγματα ¨σημαντικά¨ , τα σχολιάζουν οι ειδικοί πάνω στα επί μέρους θέματα.
Αλλά για τα γεγονότα της καθημερινότητας, τα μικρά και τα ¨ασήμαντα¨, υπάρχουν άνθρωποι ειδικευμένοι, που ασχολούνται με τον σχολιασμό τους. Αυτοί οι άνθρωποι εμφανίστηκαν στο δέκατο ένατο αιώνα στις γαλλικές εφημερίδες και ήσαν οι λεγόμενοι ¨χρονογράφοι¨. Λίγο καιρό ύστερα εμφανίστηκαν και στην Ελλάδα και σε άλλες βέβαια χώρες οι νέοι αυτοί ¨ιστορικοί¨ της καθημερινότητας.
Ο άνθρωπος που ασχολείται με το χρονογράφημα, πρέπει κατά κύριο λόγο να διαθέτει ένα ειδικό στιλ γραφής, που χαραχτηρίζεται από πνεύμα, χιούμορ, όμορφο λόγο, τέλεια γνώση της γλώσσας και άψογο χειρισμό της. Πρέπει να εμφανίζει τα θέματά του με ζωηρές εικόνες, καλοστημένες φράσεις, σχήματα λόγου παραστατικά. Και πολλά άλλα που δεν μπορώ να τα αναφέρω, για τον πολύ απλό λόγο, ότι δεν τα ξέρω.
Ο άνθρωπος που έφερε το χρονογράφημα στην Ελλάδα, ήταν ο Κωνσταντίνος Πωπ, βιβλιοθηκάριος της Εθνικής Βιβλιοθήκης, κάπου στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Τον ακολούθησαν μερικά μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, όπως ο Εμμανουήλ Ροΐδης, ο Δημήτριος Καμπούρογλου, ο Άγγελος Βλάχος και άλλοι.
Μια δεύτερη γενιά χρονογράφων, περιελάμβανε – μεταξύ άλλων- τον Μπάμπη Άννινο, τον Ιωάννη Κονδυλάκη, τον Παύλο Νιρβάνα, τον Κωστή Παλαμά.
Η κατοπινή γενιά είχε τον Σπύρο Μελά, την Ελένη Βλάχου, τον Δημήτρη Ψαθά, τον Παύλο Παλαιολόγο και άλλους. Όλοι τους ήταν σπουδαίοι συγγραφείς, μερικοί μάλιστα από αυτούς έγραψαν και σημαντικά έργα για το θέατρο, κυρίως κωμωδίες.
Όλη αυτή η αναφορά για το χρονογράφημα και τους χρονογράφους, την έφερα εδώ, καθώς μου ήρθε στο νου ένας ιδιότυπος χρονογράφος του δεκάτου ενάτου αιώνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στρατιωτικός και συγγραφέας, συνώνυμος και ίσως συγγενής της γενιάς των Κολοκοτρωναίων της Ελληνικής Επανάστασης. Ο άνθρωπος αυτός έγραφε χρονογραφήματα στον Αθηναϊκό Τύπο με το ψευδώνυμο ¨Φαλέζ¨. Κάθε μέρα είχε και ένα χρονογράφημα, το οποίο έκλεινε με ένα τετράστιχο, που είχε τη θέση συμπεράσματος στις σκέψεις που είχε παραθέσει στο χρονογράφημά του. Και ιδού το πιο χαραχτηριστικό από όλα, που το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Μια είδηση της ημέρας εκείνης, ανέφερε ότι ένας κυνηγός που κυνηγούσε κάπου στην Αττική – ίσως στο Λαύριο- είχε δει ένα ζευγάρι πελαργών ακουμπισμένο πάνω σ’ένα τοίχο. Ο κυνηγός σημάδεψε, πυροβόλησε και σκότωσε τον έναν από το ζευγάρι των πελαργών. Ο Φαλέζ λοιπόν, αφού καυτηρίασε με τα κατάλληλα λόγια τον κυνηγό, αυτόν που χτυπούσε λελέκια αντί για κανονικά θηράματα, έκλεισε το χρονογράφημά του, με το παρακάτω τετράστιχο, όπως συνήθιζε :
¨Δυο λελέκια ήταν στον τοίχο καθημένα
και πέρασ’ένας κυνηγός και σκότωσε το ένα.
Ανάθεμά σε κυνηγέ, που σκότωσες το ένα
Και δεν τα σκότωνες τα δυο, να παν’ανταμωμένα.¨
Την επόμενη μέρα σε μια άλλη αθηναϊκή εφημερίδα κάποιος που θέλησε να κάνει πλάκα στον Φαλέζ, ανέφερε ότι κάποιος είχε δυο γελέκια κρεμασμένα σε ένα τοίχο, και κάποιος κλέφτης από εκεί πέρασε και του έκλεψε το ένα γελέκι. Και έκλεινε το κομμάτι με ένα τετράστιχο με τα παρακάτω λόγια :
¨Δυο γελέκια ήταν στον τοίχο κρεμασμένα
και ένας κλέφτης πέρασε και έκλεψε το ένα.
Ευχαριστώ σε κλέφταρε, που έκλεψες το ένα,
Και δεν τα πήρες και τα δυο, να μείνω με κανένα. ¨
Την επόμενη μέρα ο Φαλέζ διάβασε το αθώο μάλλον σατιρικό που είχε γράψει ο άγνωστος στον ίδιο άνθρωπος, θύμωσε με την ¨πλάκα¨ αυτή και ανταπάντησε με τον παρακάτω στίχο :
¨Ένας ζευζέκης είχε δυο γελέκια κρεμασμένα,
και ένας κλέφτης πέρασε και έκλεψε το ένα.
Ανάθεμά σε κλέφταρε, που πήρες το γελέκι,
ενώ θα έκαμνες καλά να δείρεις τον ζευζέκη. ¨
Αυτά από τον παλιό καιρό με τους χρονογράφους και τα χρονογραφήματά τους. Καιροί που πέρασαν, ¨΄εφυγαν¨και δεν θα ξαναγυρίσουν.

Βασίλης Παλαμηδάς, Βόλος.

Μύλοι Λούλη : Συλλεκτικό Ημερολόγιο 2012

2012-01-09T23:08:00.000+02:00

Οι Μύλοι Λούλη ορμώμενοι από διαφέροντα προς τις αξίες του ελληνορθόδοξου πολιτισμού, εξέδωσαν με περισσή φιλοκαλία το μεστό πνευματικού περιεχομένου Ημερολόγιο γραφείου για το 2012 με τίτλο ¨απ’το σιτάρι στο ψωμί¨ και υπότιτλο ¨ Λέξεις και Φράσεις. Παροιμιώδεις και Παροιμίες Λαϊκές ¨ σχ. 24χ20 εκ. Το, δε, παρελθόν έτος, εξέδωσαν το εξίσου συλλεκτικό ημερολόγιο γραφείου με τίτλο ¨Σφραγίδες άρτου¨ και στις σελίδες του αποθησαυρίστηκαν φωτογραφικά πάμπολλες σφραγίδες άρτου από τον 2ο έως 19ο αι. μ.χ. προερχόμενες από την πλούσια συλλογή του δημιουργηθέντος από τους Μύλους Λούλη, στα πλαίσια της αλυσίδας ¨Σιτάρι, Αλεύρι, Ψωμί¨ , Μουσείου.
Ο τόμος είναι χαρτόδετος με σκληρό εξώφυλλο. Στην πρόσοψη του εξώφυλλου κάτω από τον τίτλο εικονίζεται φωτογραφικά αγρότης που καβάλα στο υπομονετικό υποζύγιο πορεύεται σε μονοπάτι ανάμεσα στα έτοιμα για θερισμό στάχυα, ενώ σέρνει με την τριχιά και την κατσίκα, που αδιαμαρτύρητα ακολουθεί.
Ο σχεδιασμός, η Συλλογή και η Επιμέλεια Υλικού, ανήκουν στο δημιουργικό τμήμα Μύλων Λούλη, οι δε φωτογραφίες στους Νίκο Δεσύλλα και Τζούλια Κλήμη.
Ο προεξάρχων της Εταιρείας Νίκος Λούλης, με προλογικό χαιρετισμό αυτής της εκδόσεως αναφέρει, χαράσσοντας ευσύνοπτα τις παραμέτρους του σκοπού και του περιεχομένου του ημερολογίου :
¨Στη συνέχεια του περυσινού μας ημερολογίου αποφασίσαμε να εκδώσουμε ένα ημερολόγιο για το 2012, αφιερωμένο στη αλυσίδα ¨Σιτάρι-Αλεύρι-Ψωμί¨ . Για άλλη μια φορά θέλουμε να δείξουμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το ψωμί στη καθημερινή ζωή του ανθρώπου και πόσο δεμένη είναι αυτή η βασική μας τροφή με την ελληνική παράδοση. Το ημερολόγιο αυτό εμπεριέχει φράσεις, παροιμίες, ποιήματα, θεματικά τραγούδια και όχι μόνο, συνδυασμένα με μέρος του πλούσιου φωτογραφικού αρχείου της εταιρείας μας με χαραχτηριστικές φωτογραφίες από όλη την Ελλάδα . Εύχομαι το νέο έτος να σας χαρίσει υγεία και ευτυχία και να είναι ένα καλύτερο έτος για την πατρίδα μας, η οποία δυστυχώς τόσο έντονα δοκιμάζεται ¨.
Δικαίως και εκθύμως εκφράζονται τα θερμά συγχαρητήριά μας προς τους ιθύνοντες και όλους όσοι συνέβαλαν με μόχθο και μεράκι στην έκδοση αυτού του εξαίρετου συλλεκτικού ημερολογίου γραφείου για το 2012 των ¨Μύλων Λούλη¨ ευχόμενοι από καρδίας, να έχουν υγεία και έμπνευση, ώστε και του χρόνου να γίνουμε αποδέκτες ενός αντίστοιχου, εξόχου ημερολογίου, που στους αιχμηρούς καιρούς που βιώνουμε είναι ακτίνα φωτός αισιοδοξίας, πως υπάρχουν ζώπυρα πίστεως κι ελπίδας για ζωηφόρο ανάνηψη και πρόοδο.
Γιάννης Δ. Πατρίκος – Εφ.¨Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ¨Βόλος-8-1-2012

Η γονιδιακή συνέχεια

2011-12-25T18:41:00.000+02:00

Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος έφτασε στη Αθήνα, μετά το κίνημα στο Γουδί, του 1909, και τις πολιτικές αναταραχές που ακολούθησαν, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον αμφισβητούσαν, γι’αυτό και έκανε μια κίνηση μπλόφας, ότι δήθεν γυρνούσε πίσω στη Κρήτη.
Τελικά στις πρώτες εκλογές, το 1910, εκλέχθηκε βουλευτής Αττικής παμψηφεί, χωρίς να μετάσχει καν στην προεκλογική εκστρατεία, καθώς απουσίαζε στο εξωτερικό. Ανεβαίνοντας στο ¨βήμα¨ της Βουλής, απάντησε σε όσους τον είχαν αμφισβητήσει με τη φράση : ¨Ποιος είναι αυτός¨, με μια μαντινάδα : ¨ Σαν είσαι δυνατό τραγί δε σε βαστά η μάντρα, ο άντρας κάνει τη γενιά και όχι η γενιά τον άντρα ¨.
Με τον τρόπο αυτό απάντησε στο ερώτημα και επιπλέον ήταν και μια πολιτική δήλωση. Μια δήλωση που καταργούσε το κληρονομικό δικαίωμα στη πολιτική και ουσιαστικά άνοιγε ο δρόμος για να αποκτήσει η χώρα μια αστική δημοκρατία, στην οποία ο κάθε πολίτης είχε το δικαίωμα όχι μόνον του εκλέγειν αλλά και του εκλέγεσθαι !!!
Δυστυχώς, όμως, αυτό που ήταν δυνατόν πριν από εκατό χρόνια, σήμερα φαντάζει αδύνατον. Χρόνια τώρα επιλέγουμε τους ηγέτες της χώρας με βάση τους κανόνες της βασιλείας, κληρονομικώ δικαιώματι, καθώς γόνοι πολιτικής ήταν στην πλειοψηφία τους, όσοι μας κυβέρνησαν. Μέχρι σήμερα έχουμε μια οικονομία κρατικού τύπου, που δεν απέχει και πολύ από την κομμουνιστική και ένα πολιτικό σύστημα, που λειτουργεί με βάση τη γονιδιακή συνέχεια !!! Μια μεγάλη ανατροπή σήμερα δεν μπορεί να αποτελεί μόνο πλήρη αλλαγή των δομών της οικονομίας, αλλά και του πολιτικού συστήματος.

Ανοχύρωτη χώρα

2011-12-23T16:34:00.000+02:00

Περνάμε δύσκολες μέρες σαν χώρα και σαν λαός. Το δυστύχημα είναι ότι δεν φαίνεται από πουθενά ¨φως¨ στο βάθος του ¨τούνελ¨.
Πορευτήκαμε για πολλά χρόνια χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προοπτικές, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε απαράδεκτες και ασύστολες καταστάσεις.
Ανεργία, ακρίβεια, λαθρομετανάστες μας ταλανίζουν σε καθημερινή βάση.
Κάθε φορά που προβληματίζομαι, προσφεύγω σε ιστορικά κείμενα, όπου αντίστοιχες ιστορικές συγκυρίες συνέβησαν στη χώρα μας και αντιμετωπίστηκαν δεόντως. Όπως η κατωτέρω ιστορία :
¨Στην αρχαία Αθήνα, οι μέτοικοι, οι άνδρες δηλαδή που είχαν γεννηθεί σε άλλη πόλη, ελληνική ή βαρβαρική, αλλά έμεναν μόνιμα στην Αθήνα, προστατεύονταν από τους Νόμους, αλλά είχαν περιορισμένα πολιτικά δικαιώματα. Για παράδειγμα, δεν μπορούσαν να παντρευτούν Ατθίδα, να αποκτήσουν ακίνητη περιουσία, ούτε να εμφανιστούν αυτοπροσώπως στο Δικαστήριο, όπου εκπροσωπούντο από Αθηναίο πολίτη.
Είχαν υποχρέωση στράτευσης και πλήρωναν ειδικό ετήσιο φόρο, το μετοίκιο, ίσο με 12 αττικές δραχμές. Επίσης απαγορεύονταν να αναλάβουν οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα. Οι μέτοικοι συνέρρεαν στην Αθήνα, όχι μόνον από άλλες ελληνικές πόλεις, αλλά και από τη Συρία, τη Λυδία, τη Φρυγία και κατέκλυαν την πόλη και τους γύρω Δήμους. Οι Αθηναίοι ψήφισαν ειδικούς Νόμους το 451,450 π.χ.(την εποχή του Περικλή) και το 403,402 π.χ. για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της πληθυσμιακής αλλοίωσης της πόλης τους. ¨
Με τα σημερινά δεδομένα, στο θέμα της λαθρομετανάστευσης τίποτα σωστό δεν έγινε. Ανοχύρωτη χώρα η Ελλάδα μας. Μπάζει από παντού. Από τη μια τους κάνουμε απέλαση και από την άλλη μας έρχονται πολλαπλάσιοι. Οι αρμόδιες υπηρεσίες τα έχουν χαμένα.
Η οργάνωση του Κράτους παρουσιάζει αδυναμίες μπροστά στο πρόβλημα. Μήπως όμως και εμείς οι πολίτες έχουμε κάποιες ευθύνες, παραμένοντες άφωνοι, μοιραίοι και βωβοί ;

Βασίλειος Παλαμηδάς – Βόλος 23-12-2011 .

Οικονομική Κατοχή

2011-12-22T10:44:00.000+02:00

Όταν χάσαμε το 1897 τον πόλεμο με την Τουρκία, το Ελληνικό Κράτος βρέθηκε ερειπωμένο, καθημαγμένο με τα σύνορα να φτάνουν μέχρι τη Μελούνα. Δεν υπήρχε άλλη λύση από τον εξωτερικό δανεισμό.
Καταφύγαμε τότε, στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (Δ.Ο.Ε.) για δάνειο. Διαπραγματεύσεις, νόμοι, συμφωνίες, για να εξασφαλίσουν οι ξένοι τα λεφτά τους. Τους παραχωρήσαμε τα μονοπώλια στο αλάτι, στα σπίρτα, τα τσιγαρόχαρτα, τις τράπουλες, το καθαρό πετρέλαιο και τη σμύριδα της Νάξου. Τους δώσαμε το φόρο καπνού, του χαρτόσημου και τα έσοδα του Τελωνείου Πειραιώς. Ακόμη τους παραδώσαμε ρεζέρβα τα τελωνεία της Πάτρας, της Κέρκυρας, του Βόλου και του Λαυρίου. Για μας δεν απέμεινε τίποτε εκτός από το ¨μαγείρεμα¨ καινούργιων φορολογικών νομοσχεδίων, για να αναπληρώσουμε τα έσοδα που χάσαμε.
Τα καταστήματα με την ταμπέλα ¨Ελληνικόν Μονοπώλιον¨ πωλούσαν μονοπωλιακά τα προϊόντα που αναφέραμε. Για να πάρεις ποσότητες έπρεπε να τα επισκεφτείς. Και αυτή η κατάσταση κράτησε πολλά χρόνια, μέχρι που καταργήθηκε το 1978.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, στις μέρες μας, ύστερα από έναν και πλέον αιώνα ως ¨τραγωδία¨. Μόνον τα πρόσωπα άλλαξαν. Στην Ελλάδα έχουν εγκατασταθεί τα πρώτα κλιμάκια ξένων, που θα τοποθετηθούν σε υπουργεία και κρίσιμους οργανισμούς. Μια ξένη εποπτεία, που θα λαμβάνει αποφάσεις για τη ζωή μας και για τη ζωή των παιδιών μας.
Μια νέα Κατοχή, για τη χώρα μας, δυστυχώς αρχίζει. Και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος 22-12-2011 .

Το ¨αντίο¨ του προέδρου

2011-12-15T06:50:00.000+02:00

Την Κυριακή 16-1-2011, στο καταφύγιό μας στα Χάνια-Πηλίου, ο πρόεδρος του ¨ΠΑΝΟΣ¨ κ Δαμιανός Παπαγιώτης κόβοντας την Πρωτοχρονιάτικη πίτα , μας ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη διοίκηση του Ομίλου μας.
Ήταν 25 Φεβρουαρίου 1934, όταν επτά Βολιώτες αποφάσισαν την ίδρυση του φυσιολατρικού ομίλου ¨ ΠΑΝ ¨ με έδρα τον Βόλο. Το έτος 1955 εγγράφεται στον Όμιλο ένας νέος άνθρωπος, ο Δαμιανός Παπαγιώτης. Έχει όρεξη και πάθος για τον εκδρομισμό. Έχει γνώσεις και κύρος να αναλάβει και να προσφέρει στα διοικητικά του Ομίλου. Οι συνάδελφοι σε τακτικές αρχαιρεσίες τον επανεκλέγουν στο Διοικητικό Συμβούλιο. Σήμερα μετά 55 χρόνια προσφοράς μας ανακοινώνει την εθελουσία αποχώρησή του.
Δεν υπάρχουν λόγια, οι λέξεις ¨φτωχές¨ , για να σκιαγραφήσω τον αγαπητό μας πρόεδρο. Είναι το σημείο αναφοράς και η ¨σημαία¨ του ¨ΠΑΝΟΣ¨ εδώ και πέντε δεκαετίες. Ακούραστος φυσιολάτρης έλαβε μέρος σε όλες τις εξορμήσεις και εκδηλώσεις του Ομίλου μας. Οι εμπειρίες και οι γνώσεις του διδάγματα και υποθήκες για τις νεώτερες γενιές.
Καμαρώνει για δύο μεγάλα επιτεύγματα που έγιναν στο Όμιλο, κατά το πέρασμά του από τις διοικήσεις του ¨ΠΑΝΟΣ¨. Το πρώτο, η ανέγερση, το 1961, του ορεινού καταφυγίου στα Χάνια-Πηλίου. Το δεύτερο η αγορά από τον Όμιλο, το 1990, ιδιόκτητων γραφείων στο Βόλο. Αυτή είναι η μεγάλη ¨προίκα¨, που αφήνουν ο Παπαγιώτης και η γενιά του στις επόμενες γενιές.
Δεν είναι τυχαίος Δαμιανέ ο χώρος που διάλεξες για να μας αποχαιρετήσεις. Είναι τα Χάνια-Πηλίου, εκεί που πέρασες τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής σου. Κάτω από τις οξυές και τις καστανιές, μέσα στο πράσινο μεγάλωσες και ανδρώθηκες. Από το δάσος πήρες τα πιο πολύτιμα νάματα της φύσης.
Σήμερα φεύγεις, γίνεσαι αστός, άνθρωπος της πόλης. Μέσα στον πόνο μου, έχω μια ελπίδα. Δεν θα μας εγκαταλείψεις. Γιατί η συνήθεια είναι δευτέρα φύση. Εδώ θα έρχεσαι να σε βλέπουμε και να μας βλέπεις. Να σου δίνουμε κουράγιο και να μας δίνεις, να συνεχίσουμε το όμορφο ταξίδι μέσα στη φύση.
Βόλος 16-1-2011
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
Βασίλης Παλαμηδάς
Μέλος του Φ.Ο. ¨ΠΑΝ¨ .

Ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών

2011-12-14T09:14:00.000+02:00

Δεν πέρασε καιρός από την ημέρα, 21-5-2010, που με οδύνη και έκπληξη μάθαμε την είδηση του χαμού του φίλου και συνοδοιπόρου Δημήτρη Κόταλη. Μια πολύπλευρη προσωπικότητα που έδρασε και έλαμψε σε πολλούς τομείς : μουσική, πρακτική χαρτογραφία, συλλογή αρχειακού υλικού για τα τοπικά χορωδιακά σχήματα, λαογραφία, ζωοφιλία και ...τόσα άλλα.
Εμείς όμως στους ορειβατικούς κύκλους τον γνωρίσαμε με διαφορετικό τρόπο, μέσα από τις ταμπέλες σήμανσης που τοποθέτησε στις περισσότερες διαδρομές του Πηλίου.
Ένας γνήσιος θαυμαστής και εραστής του Πηλίου που με οδηγό το πόνημα του άλλου πρόωρα χαμένου τέκνου της Μαγνησίας, Νίκου Χαρατσή ¨Τα μονοπάτια του Πηλίου¨, αποφάσισε να βοηθήσει κι άλλους να χαρούν τις ομορφιές και την οργιαστική βλάστηση του βουνού των Κενταύρων.
Έτσι από τότε που πήρε την σύνταξή του από τον Δήμο Βόλου πραγμάτωσε ένα μεγάλο άθλο. Χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις περπάτησε και υιοθέτησε μονοπάτια του Πηλίου που έβγαλε από την αφάνεια καθιστώντας τα, όπως έλεγε ο ίδιος ... ¨Ελβετία¨! Είχε ο μακαρίτης τη σιγουριά, ότι βάζοντας πολλά κόκκινα σημάδια στην πορεία διευκόλυνε τα μέγιστα τους πεζοπόρους – Βολιώτες και μη – να περπατήσουν με σιγουριά στα δάση του Πηλίου.
Που τον έχανες, λοιπόν, που τον έβρισκες τον Δημήτρη τον Κόταλη, στο αγαπημένο του βουνό ! Με το μηχανάκι του να κουβαλάει σωλήνες, σίδερα, ταμπέλες, λερωμένο με πινέλα και μπογιές, αρματωμένο με πριόνια και ψαλίδια, έχοντας αποφασίσει με ιεραποστολικό ζήλο την διάνοιξη και την σήμανση συγκεκριμένων διαδρομών. Τόσο το ανατολικό όσο και το δυτικό Πήλιο, αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες του κόπου του Δημήτρη!
Με ιδία έξοδα και με προσφορές άλλων ορειβατών διάνοιξε έτσι, σήμανε και παρέδωσε στην επόμενη γενιά πολλές ξεχασμένες πεζοπορικές διαδρομές του Πηλίου. Μαζί με τον Νίκο Χαρατσή, τον καταγραφέα των μονοπατιών του Πηλίου, αποτελούν τους δύο πυλώνες της πεζοπορικής δράσης στο Πήλιο για τις επόμενες δεκαετίες.
Ο Δημήτρης Κόταλης εργαζόταν συντονισμένα και υπεύθυνα , μια που καθώς έλεγε, έπρεπε να υποκαταστήσει το κενό της πολιτείας στο θέμα της διαφύλαξης της πολιτισμικής αξίας των καλντεριμιών, που περπάτησαν οι πρόγονοί μας.
Εμείς, τα μέλη του ¨ΠΑΝΟΣ¨ , τον έχουμε γνωρίσει στο καταφύγιο των Χανίων μαζί με τον Χάρη, τον αγαπημένο του σκύλο, που τον πρόσεχε σαν φίλο και αδελφό και την γλυκιά γυναίκα, την κυρία Νίκη.
Οδήγησε πάμπολλες φορές ορειβατικούς συλλόγους της Αθήνας ή άλλων περιοχών λειτουργώντας παράλληλα και ως εθελοντής ξεναγός βουνού, γνωρίζοντας τόσο καλά τα τοπωνύμια, τις πηγές, τις βρύσες, τα λαγκάδια του θρυλικού βουνού, ενώ με τον άδολο ενθουσιασμό του, μετέδιδε την αγάπη του για τη φύση και το Πήλιο. Ο γράφων, τον θυμάται, να χαίρεται σαν μικρό παιδί θαυμάζοντας την μεγαλοσύνη του φαραγγιού του Βίκου, κατά την διάρκεια οργανωμένης συλλογικής πορείας από τον ¨ΠΑΝΑ¨ , πριν από μερικά χρόνια.
Ο Δημήτρης Κόταλης έφυγε από τον μάταιο κόσμο μας, αλλά η ενθύμισή του θα είναι ολοζώντανη σε εμάς τους πεζοπόρους, από τι άλλο ; Από τα εκατοντάδες ταμπελάκια του, κόκκινα σημάδια του σε βράχους, σε δέντρα, που μας καθοδηγούν και μας υποδεικνύουν πάντα τη ... σωστή κατεύθυνση και πορεία !
Γιάννης Προκοπίου – Γεν. Γραμ. Φ.Ο. ¨Ο ΠΑΝ¨ - Βόλος, Δεκέμβριος 2010 .

Το σκοτεινό τρυγόνι

2011-12-14T09:02:00.000+02:00

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911) , ο Άγιος των Ελληνικών Γραμμάτων, άρχισε και έκλεισε το έργο του με στίχους. Ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων, εφέτος, από τον θάνατό του, με το πανέμορφο ποίημα ¨Το σκοτεινό τρυγόνι ¨ :
¨Μάνα μου ,
εγώ είμαι τ’άμοιρο
το σκοτεινό τρυγόνι,
όπου το δέρνει ο άνεμος
βροχή που το πληγώνει ...
Το δόλιο,
όπου κι αν στραφεί
άπ’ όπου κι αν περάσει
δε βρίσκει πέτρα να σταθεί
κλωνάρι να πλαγιάσει ...
Εγώ βαρκούλα μοναχή,
βαρκούλα αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό,
σε θάλασσα αφρισμένη ...
Παλεύω με τα κύματα
χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκυρα, πλην την ευχή σου μόνη ... ¨

Ο ΚΥΛΙΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥ

2011-12-14T08:54:00.001+02:00

Ο “Κύλινδρος του Κύρου του Μεγάλου” θεωρείται ότι αποτελεί τον πρώτο καταστατικό χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατασκευάστηκε μετά από διαταγή του Πέρση βασιλιά Κύρου Β’ του Μεγάλου, είναι φτιαγμένος από πηλό και πάνω του είναι γραμμένο στην ακκαδική σφηνοειδή γραφή ένα ολόκληρο κέιμενο.
Ανακαλύφθηκε στην περιοχή της Βαβυλώνας το 1878, από τον ασσύριο αρχαιολόγο Χορμούζν Ρασάμ, στα θεμέλια του ναού Εσαγίλα, του κύριου ναού της Βαβυλώνας, μέσα στον οποίο είχε τοποθετηθεί. Ο κύλινδρος έχει μήκος 23 εκτοστά και διάμετρο 11 εκατοστά ενώ χρονολογείται περί τα 539 π.Χ., χρονιά που ο βασιλιάς των Περσών Κύρος ο Μεγάλος, κατέλαβε την Βαβυλώνα και ανέτρεψε τον βασιλιά της Ναβονίδη. Στο κείμενο του κυλίνδρου, ο Κύρος καταγγέλλει τον Ναβονίδη ενώ περιγράφει πως ο ίδιος βελτίωσε τη ζωή των πολιτών της Βαβυλώνας.
Το κείμενο του κυλίνδρου
Γραμμένο σε πρώτο ενικό πρόσωπο, διαβάζουμε:
“Είμαι ο Κύρος, o βασιλιάς του κόσμου, o μεγάλος βασιλιάς, o δυνατός βασιλιάς, βασιλιάς της Βαβυλώνας, o βασιλιάς των Σουμέριων και των Ακκάδων, o βασιλιάς των τεσσάρων τετάρτων γιος του Καμβύση, του μεγάλου βασιλιά, του βασιλιά του Ανσάν, εγγονός του Κύρου, μεγάλου βασιλιά, βασιλιά του Ανσάν, απόγονος του Τεΐσπή, μεγάλου βασιλιά, βασιλιά του Ανσάν, από αιώνια γραμμή μοναρχών, των οποίων την ηγεσία αγάπησαν ο Μπελ και ο Ναμπού, των οποίων την μοναρχία επιθυμούν για να ευφρανθεί η καρδιά τους.
Όταν εισήλθα στην Βαβυλώνα με ειρηνικό τρόπο, εγώ ο πρίγκιπας της ειρήνης, ανέλαβα την κατοικία μου στο βασιλικό παλάτι μέσα σε χαρά και ευτυχία. Ο Μαρδούκ, ο μεγάλος Κύριος, καθιέρωσε ως μοίρα για εμένα μια μεγαλόψυχη καρδιά που αγαπά την Βαβυλώνα, και ανταποκρίνομαι καθημερινά στη λατρεία του”.
Ακολούθως περιγράφονται τα διατάγματα που εξέδωσε ο Κύρος για την επιστροφή των εικόνων των θεών στους ναούς κάθε υποτεταγμένου λαού, ενώ αναφέρονται και τα μέτρα που πήρε για να βοηθήσει την αποκατάσταση των ναών και την επιστροφή των ανθρώπων στις πατρίδες τους.
Το Βρετανικό Μουσείο και το αίτημα επιστροφής στην πατρίδα του!
Το σπάνιο αυτό αρχαίο αντικείμενο, τις τελευταίες δεκαετίες είχε μεταφερθεί στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι το έκθεμα ανήκει στο Ιράν, αλλά μεταφέρθηκε στη Βρετανία με εντελώς αποικιοκρατικές αντιλήψεις.
Γι αυτό και ο Οργανισμός Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Ιράν, ζήτησε από τους υπεύθυνους του Μουσείου να το επιστρέψουν στην πατρίδα του! Εκείνοι διαβεβαίωσαν ότι έβλεπαν με θετική διάθεση ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά ο χρόνος κυλούσε χωρίς κάποια ουσιαστική κίνηση.
Αυτό είχε οδηγήσει τον Οκτώβριο του 2009, σε σκληρές ανακοινώσεις που μεταξύ άλλων ανέφεραν : “Το Ιράν σκέφτεται να κόψει τους δεσμούς του με το Βρετανικό Μουσείο αλλά και να ζητήσει από Διεθνείς Οργανισμούς, όπως η UNESCO, να επανεξετάσουν τις δικές τους σχέσεις μαζί του, αν το Μουσείο δεν τηρήσει την υπόσχεσή του να επιστρέψει έναν αρχαίο περσικό θησαυρό εκεί που ανήκει”.
Λίγο αργότερα το Ιράν είχε απαιτήσει από το Βρεατνικό Μουσείο αποζημίωση 300.000 δολαρίων αφού όπως είχαν ανακοίνωσει αξιωματούχοι της χώρας, αυτό ήταν το ποσό που δαπανήθηκε προκειμένου να εκτεθεί ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός θησαυρός.
Σήμερα ο πήλινος κύλινδρος, βρίσκεται επιτέλους στην χώρα του, όπου έφτασε συνοδευόμενος από αντιπροσωπεία του Βρετανικού Μουσείου με επικεφαλής τον έφορο των συλλογών της Μέσης Ανατολής.
Η επιστροφή δεν είναι μόνιμη, αφού θα παραμείνει στο Εθνικό Μουσείο του Ιράν, μόνο για τέσσερις μήνες. “Η περίοδος των τεσσάρων μηνών είναι μία σπουδαία ευκαιρία για όλους τους Ιρανούς που ενδιαφέρονται να δουν τον κύλινδρο”, δήλωσε ο επικεφαλής του Εθνικού Μουσείου του Ιράν Αζαντέχ

Ένας γιατρός γράφει...

2011-12-13T23:28:00.000+02:00

Δεν έχει ανάγκη επαινετικών σχολίων και περγαμηνών για τις υπηρεσίες που πρόσφερε σαν παιδίατρος και περιβαλλοντολόγος, επί σαράντα πέντε συναπτά έτη, στο Βόλο και στη Μαγνησία, ο αγαπητός παιδίατρος Θεόδωρος Περράκης. Η τοπική μας κοινωνία, εδώ και χρόνια έχει αναγνωρίσει και καταξιώσει το έργο του.
Την Δευτέρα 28-11-2011 στη κατάμεστη αίθουσα της ¨Εξωραϊστικής¨ Βόλου μέσα σε μια ζεστή ατμόσφαιρα, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Περράκη με τίτλο : ¨Τα δημοσιευμένα¨ και υπότιτλο ¨Τα παιδιά μας και εμείς στο περιβάλλον της Μαγνησίας¨. Το βιβλίο προλόγισαν οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές κ.κ. Γουργουλιάνης και Αναγνωστάκης. Στη συνέχεια ο συγγραφέας μίλησε για το βιβλίο του, που εκφράζει τις κοινωνικές ευαισθησίες και τους προβληματισμούς του πάνω στα καυτά θέματα της καθημερινότητας και κάνει τις εναλλακτικές κατά περίπτωση προτάσεις του. Μετά την παρουσίαση του βιβλίου, μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από το προσωπικό αρχείο του γιατρού ένα πλούσιο απεικονιστικό υλικό, στο οποίο ιδιαίτερα εντυπωσιάζουν οι τετράχρωμες φωτογραφίες και εκείνες από τις υπόγειες λήψεις στα νερά του Παγασητικού.
Αγαπητέ γιατρέ συνέχισε να γράφεις. Το αναγνωστικό κοινό σε διαβάζει γιατί ο γραπτός σου λόγος είναι εμπεριστατωμένος, ουσιώδης και ειλικρινής.
Τις περασμένες δεκαετίες ο αείμνηστος γιατρός Νίκος Ζακόπουλος μας είχε ¨κερδίσει¨ με τα βιβλία του. Σήμερα ο φίλος γιατρός Θεόδωρος Περράκης μας έχει κατακτήσει με τα γλαφυρά και εκλεκτά κείμενά του.
Βόλος 4-12-2011
Βασίλης Παλαμηδάς .

Ο δάσκαλος Κώστας Πατρίκος

2011-12-13T23:19:00.000+02:00

Το δάσκαλο Κώστα Πατρίκο τον γνώρισε η Βολιώτικη κοινωνία, όχι μόνο με την κύρια ιδιότητα του εκπαιδευτικού, που άφησε αξιόπιστα σημάδια του καλού δάσκαλου και παιδαγωγού σε πολλά σχολεία της πόλης μας, καθώς και της ιδιαίτερης πατρίδας του το Τρίκερι, αλλά τον γνώρισε και τον καταξίωσε ως πολυπτράγμο να και ανήσυχο εργάτη του λόγου και της γραφίδας. Οι αναγνώστες του ημερήσιου και περιοδικού τύπου της πόλης μας, εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν κάθε Κυριακή, είχαν μια επικοινωνία με τον αξέχαστο Κώστα, μέσα από τις πολλές γραπτές του δημιουργίες. Σελίδες της τοπικής μας ιστορίας, βιβλιοκρισίες, καλλιτεχνικά θέματα, εκθέσεις και πολλά άλλα. Κείμενα όχι μόνο τοπικού ενδιαφέροντος, αλλά και με πανελλήνια εμβέλεια.
Συμπολίτης μας, που αφού πρόσφερε για τρεις και πλέον δεκαετίες τις πολύτιμες υπηρεσίες του στα διάφορα σχολεία, η συνταξιοδότησή του δεν ανέκοψε τις πνευματικές του ανησυχίες και τις ερευνητικές του διαθέσεις. Αγαπητός, προσήνης, ευχάριστος στις συντροφικές συνάξεις, με το πηγαίο χιούμορ, κέρδισε την εμπιστοσύνη και την αγάπη όχι μόνο των φίλων και εχθρών, αλλά και των ανθρώπων, που παρακολουθούσαν την πορεία του. Γι’αυτό και ο ξαφνικός και αναπάντεχος χαμός του σκόρπισε θλίψη και άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην τοπική μας κοινωνία.

Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος 28-11-2011 .

Άντλησα τη δύναμη

2011-12-13T23:15:00.000+02:00

Στην επέτειο των χρυσών γάμων τους, ο Τσώρτσιλ εκλήθη να γράψει ¨δυο λόγια¨ στο αναμνηστικό άλμπουμ, που κρατούσε η σύζυγός του. Έ Άντλησα τη δύναμη

γραψε . ¨ Εδώ σ’αυτό το σαλόνι πριν 50 χρόνια είπα ένα μεγάλο ΝΑΙ σε δεσμό. Στα δεσμά του γάμου. Και μένοντας πιστός στα ιερά αυτά όσια άντλησα τη δύναμη για να αντιτάξω ένα μεγάλο ΟΧΙ στην τυραννία του φασισμού. Το υπέγραψε και τόδωσε στη γηραιά σύζυγό του, που το διάβασε δακρυσμένη.

Η 28η Oκτωβρίου 1940, ξεχωριστή μέρα

2011-12-13T22:30:00.000+02:00

Tην 28η Oκτωβρίου 1940, δεκατέσσερις μήνες αφότου είχε αρχίσει ο απαίσιος ορυμαγδός του πολέμου και βρίσκονταν υποταγμένοι στην εμφανιζόμενη αήττητη Γερμανία ιστορικοί λαοί της Eυρώπης, και όταν υπήρχε ο λεγόμενος Αξων Γερμανίας - Iταλίας, δηλαδή συμμαχία δύο μεγάλων κρατών με πολίτευμα στυγνής δικτατορίας, δέχθηκε η Eλλάς το ιταμό τελεσίγραφο για υποταγή από τη σύμμαχο της Γερμανίας, Iταλία.
O τότε πρωθυπουργός της Eλλάδος, Iωάννης Mεταξάς, απάντησε με ανένδοτη άρνηση, όπως υπαγόρευαν η αξιοπρέπεια και η παράδοση της Eλλάδος. Aλλά έξοχη στην Ιστορία προβάλλει και η συμπεριφορά του ελληνικού λαού τότε. Aναδείχθηκε πολιτικά ωριμότατος και ηθικά βαθύπλουτος. Παρά την αντίθεσή του προς την παράνομη κυβέρνηση Mεταξά, ενστερνίσθηκε την αρνητική απάντηση του πρωθυπουργού στο ιταλικό τελεσίγραφο και παρουσίασε θαυμαστή ομοψυχία και ηρωική έξαρση, όσον ίσως ουδέποτε άλλοτε. Aξίζει να επισημανθεί ότι και ο αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος, Zαχαριάδης, φυλακισμένος τότε από την κυβέρνηση Mεταξά, έστειλε από τη φυλακή μήνυμα προς τους κομμουνιστές να αγωνισθούν στην πρώτη γραμμή εναντίον των εισβολέων ή και ότι γηραιές γυναίκες στα γηροκομεία έπλεκαν μάλλινα για τους εκτεθειμένους σε αφόρητο ψύχος στρατιώτες επάνω στα ηπειρωτικά βουνά. Eνείχε αλήθεια το αυθημερόν διάγγελμα του βασιλέως, συνταγμένο από τον Γεώργιο Σεφέρη, τον βραβευμένο αργότερα με βραβείο Νομπέλ, διπλωματικό υπάλληλο το 1940, αλλά διάσημο ήδη ποιητή. Παραθέτω από μνήμης: «Σύσσωμος ο ελληνικός λαός αμύνεται από της πρωίας του πατρίου εδάφους, μέχρι της τελικής νίκης».
* O κ. K. I. Δεσποτόπουλος είναι ακαδημαϊκός, πρώην υπουργός Παιδείας.

Οι κυβερνήσεις συν. μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδος

2011-12-13T22:22:00.002+02:00

Η μεταβατική κυβέρνηση «ευρύτερης συνεργασίας», όπως τη χαρακτήρισε ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος στις πρώτες του δηλώσεις, είναι η έβδομη με τέτοια χαρακτηριστικά στην μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Για διαφορετικούς λόγους έχουν συγκροτηθεί, τις τελευταίες δεκαετίες, ως αποτέλεσμα συνεργασίας ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, έξι κυβερνησεις συνεργασίας: η οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα, η κυβέρνηση Τζανή Τζανετάκη, η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η μεταβατική κυβέρνηση συνεργασίας του Κέντρου με την ΕΡΕ, τις παραμονές του χουντικού πραξικοπήματος, η λεγόμενη «επτακέφαλος κυβέρνηση» του Δημητρίου Μάξιμου, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, αμέσως με την Κατοχή.
Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι, εξάλλου, ο τρίτος πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, που ηγείται κυβέρνησης. Ο πρώτος ήταν ο Αλέξανδρος Διομήδης, που ανέλαβε για έξι μήνες τα ηνία της κυβέρνησης Σοφούλη μετά τον θάνατο του τελευταίου τον Ιούνιο του 1949 και ακολούθησε ο Ξενοφών Ζολώτας το 1989. Τραπεζίτες, αλλά στη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, ήταν επίσης ο Δημήτριος Μάξιμος που έγινε πρωθυπουργός κυβέρνησης συνεργασίας, καθώς και ο Ιωάννης Παρασκευόπουλος που ως υποδιοικητής, ανέλαβε την πρωθυπουργία στην υπηρεσιακή -προεκλογική- κυβέρνηση του 1964, καθώς και τη «μεταβατική» κυβέρνηση συνεργασίας που σχημάτισαν, το 1966, μετά την Αποστασία, οι ηγέτες της Ένωσης Κέντρου και της ΕΡΕ.
Η οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ήταν και η μοναδική έως σήμερα, στην οποία συνεργάσθηκαν τα δύο κόμματα εξουσίας της μεταπολίτευσης, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας κατά χρονολογική σειρά ήταν:
- Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητος Γεωργίου Παπανδρέου (18 Οκτωβρίου 1944 - 3 Ιανουαρίου 1945).
Σχηματίστηκε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη ναζιστική Γερμανία και, μεταξύ άλλων, συμμετείχαν οι Αλέξανδρος Σβώλος, Ηλίας Τσιριμώκος, Στέφανος Στεφανόπουλος και Θεμιστοκλής Τσάτσος. Περίπου δύο μήνες μετά την ορκωμοσία της ξεκίνησαν οι ένοπλες συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην Αθήνα ανάμεσα στην κομμουνιστική αριστερά και τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις και έμειναν γνωστές στην ιστορία ως «Δεκεμβριανά». Τα «Δεκεμβριανά» ήταν και η βασική αιτία της πτώσης της κυβέρνησης.
- Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου (24 Ιανουαρίου 1947 - 29 Αυγούστου 1947).
Ο διατελέσας κατά το παρελθόν διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Δημήτριος Μάξιμος (στην ιδιοκτησία του οποίου ανήκε το «ομώνυμο» σημερινό κυβερνητικό Μέγαρο) ορίσθηκε εξωκοινουβουλευτικός πρωθυπουργός κυβέρνησης συνασπισμού, που συγκροτήθηκε απ' όλα τα κόμματα της Βουλής με σκοπό την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής απειλής». Εξαιτίας της πολυκομματικής στήριξης, στην ιστορία έμεινε γνωστή ως «Επτακέφαλος Κυβέρνησις». Μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Σοφοκλής Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γεώργιος Παπανδρέου, Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Ναπολέων Ζέρβας. Στη διάρκεια της επτάμηνης θητείας της, η Βρετανία ανακοίνωσε την αποχώρηση των στρατευμάτων της από την Ελλάδα και ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν το περίφημο δόγμα του, με το οποίο εγκαινιάστηκε η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου.
- Κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου (22 Δεκεμβρίου 1966 - 3 Απριλίου 1967).
Κατόπιν συμφωνίας των ηγετών της Ένωσης Κέντρου Γεωργίου Παπανδρέου και της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλου, τερματίσθηκε η περίοδο της Αποστασίας που είχε ξεκίνησε στις 15 Ιουλίου 1965, και ο βασιλιάς ανέθεσε, στις 22 Δεκεμβρίου 1966, το σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης στον Ιωάννη Παρασκευόπουλο που έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν ολοκλήρωσε, ωστόσο, το χρονοδιάγραμμα που είχε στη διάθεσή της, καθώς στις 3 Απριλίου, η ΕΡΕ ήρε την εμπιστοσύνη της και ο βασιλιάς ανέθεσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος έμεινε 18 ημέρες στην εξουσία, από την οποία τον ανέτρεψαν οι πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου.
- Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας Κωνσταντίνου Καραμανλή (24 Ιουλίου 1974 - 21 Νοεμβρίου 1974).
Σχηματίστηκε μετά την πτώση της δικτατορίας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή από στελέχη των προδιδακτορικών κομμάτων ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου και μέλη του αντιδιδακτορικού αγώνα. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, οι Ξενοφών Ζολώτας, Γεώργιος Μαύρος, Ευάγγελος Αβέρωφ, Γεώργιος Ράλλης και Κωνσταντίνος Τσάτσος. Στο διάστημα της τετράμηνης θητείας της σημειώθηκε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Έναν μήνα πριν από την ολοκλήρωση του έργου της αντικαταστάθηκαν 13 υπουργοί και υφυπουργοί, που επρόκειτο να πολιτευθούν. Ο βίος της ολοκληρώθηκε με τη διενέργεια των εκλογών από τις οποίες αναδείχθηκε η πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο της μεταπολίτευσης.
- Κυβέρνηση ΝΔ και Συνασπισμού της Αριστεράς, υπό τον Τζανή Τζανετάκη (2 Ιουλίου 1989 11 Οκτωβρίου 1989). Σχηματίστηκε υπό το τότε ηγετικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας μετά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989, από τις οποίες δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αρχιτέκτονες του κυβερνητικού συνασπισμού ήταν ο τότε πρόεδρος της ΝΔ Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι ηγέτες της αριστεράς Χαρίλαος Φλωράκης και Λεωνίδας Κύρκος. Η κυβέρνηση Τζανετάκη συγκροτήθηκε με σύνθημα την «κάθαρση» και κύριο σκοπό την ενδεχόμενη παραπομπή από τη Βουλή του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και μελών της κυβέρνησής του στο ειδικό δικαστήριο για σειρά σκανδάλων. Η προκήρυξη νέων εκλογών, χωρίς τον σχηματισμό κυβέρνησης, θα σήμαινε αυτομάτως και την παραγραφή των αδικημάτων.
- Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα (23 Νοεμβρίου 1989 - 11 Απριλίου 1990).
Προέκυψε από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989, κατά τις οποίες η ΝΔ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, αλλά χωρίς αυτοδυναμία. Στην οικουμενική κυβέρνηση συμμετείχαν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, δηλαδή η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο -τότε- ενιαίος Συνασπισμός. Παρά την ευρύτατη πλειοψηφία των 297 εδρών, που διέθετε στη Βουλή, η περίοδος της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα χαρακτηρίστηκε από ακυβερνησία, εξαιτίας της οποίας η χώρα απειλήθηκε από βαθιά οικονομική κρίση.
Κοινό χαρακτηριστικό και των έξι αυτών κυβερνήσεων ευρύτερης συνεργασίας είναι ο βραχύβιος χαρακτήρας τους.

Ιχογράφημα αυτοπροσωπείας – Παν. Κατσιρέλος

2011-12-13T21:44:00.000+02:00

¨ Ίσως να μην έγραφα ποτέ μου, αν δε με παρακινούσε η ντροπή απέναντι στην ιστορία να το κάνω. Βλέποντας, λοιπόν, να γράφουν και να τυπώνουν άλλοι βιβλία για την ιδιαίτερη πατρίδα τους, είπα στον εαυτό μου : ¨ Ποιος θα γράψει για τη Νέα Ιωνία Μαγνησίας, τη δεύτερη πατρίδα μου ; ΄Αμα δε το κάνω εγώ, που ζω ακόμα και θα είναι κι από πρώτο χέρι, ποιός άλλος ;
Έτσι, από το 1973 – συνταξιούχος πια – αποφάσισα να γράψω γι’αυτή, αλλά σε είδος μυθιστορίας. Το αφήγημα που βγήκε και κυκλοφόρησε το 1974, ήταν η ¨Στάση Μαυρομάτη¨. Και έτυχε τέτοιας αποδοχής από την κριτική, που ξαφνιάστηκα. Μάλιστα, μου είπαν να συνεχίσω να γράφω, πως έχω υποχρέωση να γράψω, απέναντί τους και για τα ελληνικά γράμματα. Τους έγραψα, φοβάμαι, μήπως τα κατοπινά μου γραπτά δεν αξίζουν και θα ήταν άσκοπο. Πήρα την απάντηση , πως ¨ο άνθρωπος που έγραψε τη ¨Στάση Μαυρομάτη¨, είναι αδύνατον να γράψει παρακατιανά. Αυτό μου έδωσε το θάρρος να συνεχίσω και να εκδώσω σειράν βιβλίων μου, που όλα τους έγιναν ανάρπαστα και γι’αυτό από την αρχή κι’όλας είχαν εξαντληθεί. Βέβαια, τρία τους έχουν βραβευτεί και δύο έχουν επανεκδοθεί για δεύτερη και τρίτη φορά.
Παίρνω από παντού επαίνους, για όλα . Δημοσιεύονται επιφυλλίδες σε εφημερίδες και περιοδικά για την αφεντιά μου. Μου ζητούν συνεντεύξεις δημοσιογράφοι, γίνονται εκδηλώσεις προς τιμήν μου, ομολογώ, πάντα έχω το άγχος μήπως κάποιος γράψει για μένα και με κρίνει αρνητικά ¨ .
.................................
Εισαγωγή από το διήγημα του Π.Κ. οι ¨Ζωντανοί¨

Κλαίω !...
Κλαίω που βλέπω πρόσφυγες, όπου τους βλέπω !...
Γεννήθηκα στη δίνη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στην ελληνικότατη Σμύρνη της Ιωνίας και Τουρκικής κατοχής. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία. Εμείς εκεί, ζήσαμε τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, εγώ παιδάκι. Ζήσαμε με την προδομένη από τους Ευρωπαίους εκστρατεία του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία, με τις ύπουλες ευχές αυτών των ¨μεγάλων δυνάμεων¨. Είδαμε την ολέθρια οπισθοχώρηση των δικών μας στρατιωτών, με πόνο στην καρδιά. Είδαμε τη Σμύρνη μας να καίγεται. Νιώσαμε τρομαγμένοι, πνιγμένοι στα δάκρυα, την Καταστροφή. Κυνηγημένοι, ξεσπιτωμένοι, ματωμένοι, χαροκαμένοι με τις σφαγές των Ρωμιών από τους θηριώδεις φονιάδες Τσέτες, πανικόβλητοι, μόνο με τα ρούχα που φορούσαμε, βρεθήκαμε πρόσφυγες τα γυναικόπαιδα στην ελεύθερη Ελλάδα, να στοιβαχτούμε σε καταυλισμούς πρόχειρους, μακριά από τον όμορφο αγαπημένο μας τόπο μας, χωρίς τον αιχμάλωτο πατέρα μας, σκλάβο του κεμαλικού τουρκικού στρατού. Να πεινάμε, να διψάμε, να πεθαίνουμε αβοήθητοι, με τσιμπλιασμένα τα μάτια από τον πονόματο, από δυσεντερία, τύφο και άλλες επιδημίες. Μα πολλοί μας ζήσαμε. Και με το περιφρονητικό στίγμα του ¨πρόσφυγα¨ στα παραπέρα βήματα της πορείας μας, δημιουργήσαμε. Μεγαλουργήσαμε αλλού. Σταθήκαμε όρθιοι.
Δεν κλαίω για μένα βέβαια πια, για εκείνα στη Σμύρνη και τα κατοπινά. Ο χρόνος βάλσαμο έγινε. Δεν τα ξέχασα όμως. Και είναι αυτά που διηγούμαι εγώ στο βιβλίο μου.
Όμως ξέσπασαν κι άλλοι πόλεμοι : ο ελληνοϊταλικός, που στη μάχη της Τρεμπεσίνας σκοτώθηκε ο αδερφός μου, εγώ γύρισα ζωντανός. Ο φρικαλέος Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Κατοχή. Είδα σκοτωμένους, σκορπισμένα στους δρόμους πτώματα, φοβισμένους ανθρώπους, πεθαμένους από την απάνθρωπη πείνα, που’ναι χειρότερη από το να σκοτωθείς στη μάχη ή να σε εκτελέσουν. Είδα κρεμασμένους από την κτηνωδία των ναζί δημίων του χιτλερικού φασισμού. Με την Απελευθέρωση γνώρισα την τρομοκρατία του εμφύλιου κι όλα τα κακά που γεννάνε τ’ανθρώπινα πάθη, μίση και το απαίσιο συμφέρον. Αυτό το ηλίθιο τρομερό συμφέρον.
Γι’αυτό κλαίω!...
Κλαίω που δεν βλέπω ακόμα έναν πραγματικό πανανθρώπινο πολιτισμό, όπως ταιριάζει με την ανάπτυξη του τεχνικού μας πολιτισμού.
Κλαίω γιατί δεν μπορώ μόνος μου να φτιάξω εγώ έναν ηθικό πολιτισμό.
Και ξέρουμε όλοι μας, υπάρχει κι ο φυσικός θάνατος, που αυτός χλευάζει τους πλεονέχτες ...

Αυτοβιογραφία – Ηλίας Λεφούσης (1929-2008)

2011-12-13T16:26:00.000+02:00

Τον πατέρα μου τον έλεγαν Χρήστο. Ανθή τη μάνα μου, αδέλφια έξι, αγόρια τέσσερα, θυγατέρες δύο. Γιώργος, Αποστόλης, Κλεομένης, Βασιλική-Κούλα, Ηλίας και Γεωργίτσα, που χάθηκαν, πάνε πολλά χρόνια. Πατρίδα μου η Κερασιά του Βόλου. Σπίτια ως 150, ως 20 χιλιόμετρα από Βόλο. Παιδικά χρόνια δύσκολα, χωράφια κι’ αμπέλια, μεσαίο νοικοκυριό, άνθρωποι αποσταγμένοι, ζωή ταλαιπωρημένη.
Τα αδέλφια Αποστόλης και Κλεομένης, πήρανε μέρος στον πόλεμο της Αλβανίας (1941), κατοχή κατόπι, καιροί μελαγχολικοί, κακουχίες και δυστυχίες. Όλοι μας υπηρετήσαμε την αντίσταση ( 1941-1944), μικροί και μεγάλοι, η απελευθέρωση έπειτα, φυλακωθήκαμε και εξοριστήκαμε, διαλυθήκαμε κατά κράτος. Είμαστε όμως αγαθοί από χαραχτήρα, κακότητες και μίση ανύπαρκτα, με την ευγενέστερη έννοια του όρου.
Στα 1951 που αποφυλακίστηκα από τις φυλακές ανηλίκων της Κηφισιάς, γράφτηκα στο νυχτερινό γυμνάσιο Βόλου – δραματικά χρόνια. Σκηνές απ’τη ζωή μου εκείνων των καιρών, καταχώρησα στο μυθιστόρημά μου ¨ Ασημίνα Λάιου ¨, που βγήκε το 1984 και που έλαβε το Κρατικό βραβείο πεζογραφίας.
Το ίδιο βιβλίο γυρίστηκε στη τηλεόραση – σήριαλ από τον σκηνοθέτη Τάσο Ψαρρά. Μαθητής ακόμη έγραψα το ¨Ένας χειμώνας από τη ζωή μου¨ (1960) . Ως την ώρα που χαράσσω αυτές τις γραμμές (11-5-05) έβγανα 22 βιβλία, ενώ αναμένεται ένα βιβλίο αφιερωμένο στην οικολογία.
Έζησα όλα μου τα χρόνια στο Βόλο, πόλη που τράβηξα πολλά βάσανα, που όμως έγραψα όλα μου τα βιβλία και τα είδα να βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας κατά χιλιάδες. Εδώ έκανα οικογένεια, ό,τι ωραιότερο απόχτησα στη ζωή.
Στα 1966 παντρεύτηκα την Κωστούλα Ν. Αναγνώστου απ’το χωριό μου, κάναμε δύο αγόρια , ο ένας γιατρός, ο άλλος γεωπόνος, Χρήστος και Νίκος. Διατήρησα για πολλά χρόνια ένα επαγγελματικό γραφείο με επιτυχία. Οι νύχτες ήταν αφιερωμένες στο διάβασμα και στο γράψιμο, ο Κύριος ήξερε γιατί. Κάποιους καιρούς έκανα τον ρεπόρτερ στη ¨Θεσσαλία¨, εφημερίδα του Βόλου, επί Αχιλλέα Ορφανίδη – μελαγχολικές εποχές.
Ο Δήμος Βόλου με τίμησε με το μετάλλιο της πόλης για την προσφορά μου στα γράμματα και επίσης το Εργατικό Κέντρο, για το βιβλίο μου ¨ Το εργατικό κίνημα του Βόλου 1881-1936 ¨. Αν και αντιμετώπισα πολλά δεινά σ’αυτή την πόλη, ζω ήρεμα στο σπίτι μου, με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Ως άνθρωποι, αν και ζούμε πολλά χρόνια σ’αυτή την πόλη, αντιπροσωπεύουμε έναν παραδοσιακό κόσμο που κουβαλάμε στις πλάτες μας και στην ψυχή μας. Ετούτο το αλαλούμ που ζούμε σήμερα δε το πολυκαταλαβαίνουμε, ζούμε ίσως παράμερα.
Στα βιβλία μου, που έγραψα με πολύ πάθος, κινούνται μεγάλες ομάδες ανθρώπων ή και ολόκληροι λαοί, όπως είναι ο παλιός αγροτικός κόσμος της Θεσσαλίας και οι εργάτες των πόλεων. Αν και πιστεύω πως έγραψα μετά από γίγαντες, επιμένω να λέω πως με τα βιβλία μου έφερα άγνωστα πράγματα στην επιφάνεια, με μια προσωπική γραφή , που ήρθε ύστερα από μεγάλη άσκηση και τα πολλά χρόνια. Δεν δυσκολεύτηκα στις επιλογές των θεμάτων, όσο στη διατύπωση του λόγου. Οι σελίδες που με άνεση διαβάζετε στα βιβλία μου, κρύβουν πολύ μόχθο και γράφτηκαν πολλές φορές, ίσαμε να λάβουν τη μορφή που έχουν.
Στη πόλη που ζω, αν και συχνά φιλέρημος, με γνωρίζουν όλοι ή τουλάχιστον πολλοί. Ακούω καθημερινά ¨καλημέρα σας¨ κ Λεφούση, πως πάμε :¨ Γράφουμε κανά καινούργιο βιβλίο ;¨Δόξασοι ο Θεός, κάτι γίνεται ¨. Άνθρωποι της γειτονιάς και της πόλης. Οι κρυφές χαρές της ζωής, η παρηγοριά της ψυχής. Ο έκτακτος λόγος της καρδιάς. Οι συγγραφείς στην επαρχία λογαριάζονται ως καλοί άνθρωποι, κάτι σαν παπάδες να πούμε.
Θα μπορούσα να κατηγορήσω αυτή την πόλη στο πρόσωπο κάποιων βασανιστών της ζωής, που η μοίρα τους μπερδεύει στα πόδια σου. Μα η πόλη είναι εκείνη που με καλημερίζει κάθε πρωί και με καληνυχτίζει κάθε βράδυ. Κάτω απ’το παραθύρι μου, η νεραντζιά, μου σπάζει τη μύτη με τα λουλούδια της και η βεράντα μου είναι καταστόλιστη απ’τις βουκαμβίλλιες. Τα χρόνια, αντίς να συσσωρεύουν πάθη, είναι λογικότερο να συσσωρεύουν σοφία. Η πόλη που ζω είναι η πόλη μου, είναι ο τόπος μου, που απάγκιασα τα όνειρά μου και έγραψα τα βιβλία μου. Σε ανάσα αναπνοής απ’τις όχθες του Αναύρου, ώρα της άνοιξης, με ξεκουφαίνουν τ’αηδόνια.
Aτενίζοντας πίσω δεν μπορώ να καταλάβω πως μπερδεύτηκα
σ’ετούτη την περιπέτεια με τη λογοτεχνία. Κανονικά θάπρεπε να διάλεγα ένα επάγγελμα, όπως οι νέοι του χωριού μου, αγρότης, τσομπάνος ή κιρατζής, αυτές ήταν οι επιλογές.
Μα όλα τα έφερε τούμπα η φυλακή, που στάθηκε για ελόγου μου ένα μεγάλο σχολείο. Έζησα πέντε χρόνια ανάμεσα σε πολιτικούς κρατούμενους, που κάμποσοι ήταν Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι. Εκείνοι μου έβαναν το βιβλίο στα χέρια μου και μου άνοιξαν τη μαγεία της γνώσης. Στα 1977 έκανα ένα σπίτι στην Πάνω Κερασιά, στο χωριό μου, την καμένη απ’τους Γερμανούς. Εκεί περνάω τα καλοκαίρια μου. Εκεί έγραψα τα μεγαλύτερα βιβλία μου.
Ο πατέρας μου, μνημείο καρτερικότητας και υπομονής, χαραχτηριστικός τύπος της προπολεμικής μακάριας Ελλάδας,
κουράστηκε πολύ ως να μας μεγαλώσει μια κοπή παιδιά. Δεν μιλάω για τη μάνα μου, που στάθηκε ένας μάρτυρας, ολημερίς να καταγίνεται με το νοικοκυριό και την έγνοια να μας ταΐσει, να μας ποδέσει και να μας βγάλει στον κόσμο. Η λαλιά της ηχούσε ακατάπαυστα στο σπίτι, φωνή καθαρή, περιεχτική και καλομιλημένη, η καρδερίνα. Άξιζε ένα βασίλειο και της χρωστάω πολλά.
Το αποκεί το σόι της, άνθρωποι της γης, ήταν αφοσιωμένοι στα εκκλησιαστικά και τηρούσαν τη θρησκευτική τάξη. Ο παππούς μου Δημήτρης Τσακμάκης καλός νοικοκύρης, ήτανε και ψάλτης και ο μπάρμπας μου ο Θανάσης επίσης αδελφός της μάνας μου. Ψαλτάδες ήταν επίσης απ’το σόι της ο μπάρμπα-Τριαντάφυλλος Αναγνώστου και οι γιοι, Δημήτρης και Νίκος που ήταν πεθερός μου. Ανάμεσά τους και ο πολύκλαυστος δάσκαλος Γιώργος Κολιαμβές, που πέθανε στα 24 του χρόνια, άνθος. Σ’αυτό το περιβάλλον να βάνουμε και τον Αντώνη Κολιαμβέ, τον ερημίτη της Άνω Κερασιάς, που έλαβε μαθήματα στη μεγάλη σχολή του Γένους και που η ζωή του στάθηκε μυστήριο για κείνονε που θα ήθελε να την μελετήσει.
Όλο το σπίτι των Κολιαμβέων , που είναι βαθύ και πολυδαίδαλο, σοι από την πλευρά της μάνας μου, ήταν ένα σόι μυστηριώδες, που χάνεται στο χρόνο και τη σιωπή του. Πάνω στην προσάρτηση της Θεσσαλίας, 1881, τους συναντάμε ως πέντε αδέλφια να διευθύνουν στην Πόλη τα μεγάλα καταστήματα αποικιακών ¨Βόσπορος¨, που αμέσως με την προσάρτηση, τους καταστρέφουν οι Τούρκοι και γυρίζουν στην Κερασιά καραβοτσακισμένοι. Οι άνθρωποι εκείνοι ως κλώνοι του γένους μου άφησαν πίσω τους μια αξιοσέβαστη μνήμη που αξίζει να διατηρηθεί. Οι Κολιαμβέοι ήταν ξεχωριστοί άνδρες, ωραίοι και αριστοκρατικοί στους τρόπους, ακόμα και στις δύσκολες μέρες της ζωής. Η μάνα μου, που είχε μνήμη και ένα καμάρι για το σόι της, μίλαε συχνά για τους Κολιαμβέους, που έζησαν πολλά χρόνια στην ξενιτιά : Αλεξάνδρεια, Πόλη, Βουκουρέστι, Μόσχα και αλλού.
Ανιστορούμε τα κλέη τους. Το δάσκαλο Γιώργο Κολιαμβέ, που πέθανε στα 24 χρόνια του, τον έκλαιγε και τον τραγούδαε ίσαμε που πέθανε κι ίδια.
Δεν ξέρω γιατί κάθομαι και χαράζω αυτές τις γραμμές στο σπίτι μου, στον Άναυρο του Βόλου, Γαρέφη 4, Τετάρτη 11-5-05. Δεν έχω απαντήσεις μέσα μου. Μπορεί καμιά φορά να χρειαστούν για το άσημο άτομό μου. Προτού κλείσω αυτή τη σελίδα, να χαράξω και κάτι για τους Λεφουσαίους. Στα μητρώα της κοινότητας Μακρινίτσας αναφέρονται δύο καταχωρήσεις : Λεφούσης Δήμος του Κων/νου, έτος γεννήσεως 1880 και Λεφούσης Κωνσταντίνος του Γεωργίου, έτος γεννήσεως 1845.
Για πολλά πράγματα δεν έχω ανταποκρίσεις μέσα μου, με κατέχει βαθιά σιωπή. Ζω πολύ μόνος. Και οι φίλοι χάθηκαν. Απ’την πόλη που βλάστησα, απ’την πόλη που χάθηκα. Το αίνιγμα της ζωής μου : η χειρ μου θα χαθεί η υπογραφή μου θα μείνει.
Βόλος 11-5-2005
Γαρέφη 4 - Άναυρος

Γράμμα στο γιο μου

2011-12-13T16:20:00.000+02:00

Παιδί μου,
Ξέρω πως τώρα που αρχίζεις τη ζωή σου, βλέπεις γύρω σου την καταχνιά, ενώ περίμενες την άνοιξη.
Ξέρω πως νοιώθεις οργή γι’ αυτούς που σου εξασφάλισαν ανασφάλεια και φόβο στην αρχή της ζωής σου.
Ξέρω το παράπονο σου γιατί να ζεις σ’ αυτήν την παρακμή.
Ξέρω πως δεν αντέχεις την αδικία, το παράλογο, την απληστία και την κοροϊδία.
Ξέρω πως δεν συγχωρείς αυτούς που έκαναν και κάνουν τα ίδια λάθη συνειδητά και σκόπιμα, υποθηκεύοντας το μέλλον σου.
Ξέρω πως περίμενες τουλάχιστον μια συγγνώμη απ’ αυτούς που σου είπαν ψέματα.
Ξέρω πως δεν πιστεύεις ότι θα υπάρξει τιμωρία.
Ξέρω πως δεν πιστεύεις πια τα μεγάλα λόγια, από όλους.
Ξέρω πως ψάχνεις στηρίγματα.
Ξέρω πως η κοινωνική αδικία σε πληγώνει.
Ξέρω πως μιλάς ψιθυριστά και μυστικά με τους φίλους σου γι’ αυτούς που δεν φταίνε.
Ξέρω πως ψάχνεις και μπορείς να ξαναβρείς πρότυπα και αναφορές.
Ξέρω πως την αμφισβήτηση και την ανασφάλεια μπορείς να τα κάνεις δύναμη δημιουργίας για σένα και τους γύρω σου.
Ξέρω πως θέλεις να φύγεις.
Ξέρω πως προσπαθείς να έχεις το κεφάλι ψηλά.
Ξέρω πως είσαι νέος και δυνατός.
Ξέρω πως μπορείς να τα καταφέρεις.
Ένα πράγμα μόνο τολμώ να σε συμβουλεύσω, παιδί μου. Φρόντισε να μπορείς να ορίζεις τον εαυτό σου, μάθε γράμματα και μην αδικήσεις κανένα.
Σου εύχομαι να μη χρειασθεί να στείλεις ένα τέτοιο γράμμα στο δικό σου παιδί.
Σε φιλώ,
Ο πατέρας σου
*Ο Σταύρος Κουμπιάς είναι καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών και πρώην Πρύτανης.

Απάντηση
· Κε Κουμπιά, με συγκινήσατε πολύ γιατί έχω ένα παιδί, μοναχοκόρη, που βρίσκεται στο Λονδίνο, εξ αρχής για σπουδές και σήμερα μετά από όσα συμβαίνουν, μόνιμος κάτοικος Μ.Βρεττανίας… Μέχρι πέρυσι πίστευα και λαχταρούσα ότι το παιδί μου θα γυρίσει στην χώρα μας να προσφέρει τις γνώσεις του και να ζήσει εδώ. Σήμερα χαίρομαι που δεν είναι εδώ άνεργη, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική, χωρίς πίστη! Ειλικρινά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα σκεφτόμουν μ’ αυτόν τον τρόπο, ούτε στους εφιάλτες μου.. Δυστυχώς σήμερα τα παιδιά μας για να ορίζουν τον εαυτό του , για τα καταφέρουν, για να έχουν το κεφάλι ψηλά πρέπει να αφήσουν την χώρα τους… Ας ευχόμαστε μόνον να είναι προσωρινό!!
Απάντηση
· ΚΥΡΙΕ ΚΟΥΜΠΙΑΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΑΤΕ ΠΟΛΥ ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΠΟ ΟΛΑ.» ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΔΕΞΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΜΕΝΑ, ΑΝ ΚΑΠΟΥ, ΚΑΠΩΣ, ΕΧΩ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΚΙ ΕΓΩ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ »ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ
Απάντηση
· Αγαπητή κ. Ρένα,
Σας ευχαριστώ πολύ για την επισήμανση την οποία αποδέχομαι και την συνυπογράφω.
Σταύρος Κουμπιάς
Απάντηση
· Κύριε Κουμπιά μπράβο.Ωραίο άρθρο.Συγκινητικό και σοκαριστικό.Αλλά θα μου επιτρέψετε να συμφωνήσω με την Κυρία Ρένα.Μια συγγνώμη από τον Πατέρα ,εκτός ότι θέλει κουράγιο να την ξεστομίσει, δίνει πολύ δύναμη στο παιδί.Ο πατέρας μου αν και μου πρόσφερε τα πάντα δε μου ζήτησε ποτέ συγγνωμη όποτε έφταιγε.Και το χρειαζόμουν.Πόσο μάλλον όταν πλέον με έμαθαν κάθε φορά που σκέφτομαι τη λέξη κοινωνία ασυναίσθητα να προσαρτώ και τις λέξεις κρίση και ύφεση.Ο γιός σας.
Απάντηση
· Μπαμπά….Ξέρω οτι ξέρεις πολλά πράγματα για μένα.Αλλά έπρεπε να ξέρεις ότι δεν θα αδικήσω κανέναν.Θα τους καθαρίσω όλους.

Κατάλογος αξιόλογων άρθρων

2011-12-13T16:13:00.000+02:00

243 Ίδη
Ακροκανθόσαυρος
Ακρωτήρι Θήρας
Αμέλια Έρχαρτ
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ €2
Ανδρέας Μιαούλης
Απολλώνιο πρόβλημα
Απόστολος Παύλος
Αρθούρος Ρεμπώ
Αρχαία Ρώμη
Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος
Ασπασία
Άτταλος Α' της Περγάμου
Άτταλος Β' της Περγάμου
Βύθιση του Κουρσκ
Γάτα
Γιαμάτο (θωρηκτό)
Δημήτριος Γούναρης
Δημήτριος ο Πολιορκητής
Δημώδης βυζαντινή λογοτεχνία
Διάβολος της Τασμανίας
Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα
Διγενής Ακρίτας
Διονύσιος Σολωμός
Δολοφονίες γυναικών στη Σιουδάδ Χουάρες
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
Δουλεία στην αρχαία Ελλάδα
Εβδομάδα
Εβραϊκή γλώσσα
Εικονομαχία
Ελευθεροτεκτονισμός
Επαμεινώνδας
Επιχείρηση Ουρανός
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
Ερωτόκριτος
Ευμένης Β' της Περγάμου
Ζανζιβαρινή Επανάσταση
Θάλλιο
Θέογνις ο Μεγαρεύς
Ιάννης Ξενάκης
Ίνδιο
Ιρίδιο
Ιστορία της βιολογίας
Ιστορία της Πόλεως Πατρών (βιβλίο)
Ιστορία της εξελικτικής σκέψης
Ιστορία των Εβραίων στην Ελλάδα
Ιωνική Επανάσταση
Ιωάννης Καποδίστριας
Ιωάννης Μεταξάς
Καραβάτζιο
Κατάλογος χρονολογικής ανακάλυψης των πλανητών του Ηλιακού συστήματος και των δορυφόρων τους
Κλάση θωρηκτών Γιαμάτο
Κλασσικά Εικονογραφημένα
Κλεομένης Α' της Σπάρτης
Κλεοπάτρα Ζ' της Αιγύπτου
Κρητική λογοτεχνία της Βενετοκρατίας
Κώδικας (παλαιογραφία)
Λαϊκή Λατινική γλώσσα
Λευκόχρυσος
Μακεδονία (ορολογία)
Μαρκήσιος ντε Σαντ
Μάχη της Μόσχας
Μάχη των Καννών
Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία της Ρωσίας
Μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης 1917
Μεγαρικό ψήφισμα
Μετατόπιση συμφώνων στις γερμανικές γλώσσες
Μπάουχαους
Μπέτι Ντέιβις
Μυκηναϊκός πολιτισμός
Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι
Νιόβιο
Ο Μέγας Ανατολικός
Οκταβιανός Αύγουστος
Ολοκαύτωμα
Ορκάδες
Όσμιο
Ουγκαριτικά θρησκευτικά κείμενα
Ουίλιαμ Μπάντινγκ
Παλλάδιο
Πάπισσα Ιωάννα (μυθιστόρημα)
Πειρατεία στον αρχαίο μεσογειακό κόσμο
Περικλής
Πνευματική ιδιοκτησία
Προφορά της κλασικής Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας
Πρωτεύοντα
Πρώτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
Πρώτος Κρητικός Πόλεμος
Πύργος Ηλείας
Πύρρος της Ηπείρου
Ρέμπραντ
Ρενέ Ντεκάρτ
Ρήνιο
Ρόδιο
Ρουθήνιο
Σαίρεν Κίρκεγκωρ
Σαμουράι
Σίγκμουντ Φρόυντ
Σφαιρωτό σμήνος
Τάγμα του Αγίου Γεωργίου
Τρίτη μάχη του Χαρκόβου
Φούγκα
Χειρόγραφο Βόινιτς

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%92%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1:%CE%91%CE%BE%CE%B9%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B1_%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1&oldid=2901010"

Ο Ξενοφών και ο εσωτερικός εχθρός

2011-12-13T16:02:00.000+02:00

Την άνοιξη του 401 π. Χ. ο τριάντα ενός ετών Αθηναίος Ξενοφών, που διαβιούσε στα περίχωρα της πόλης της Παλλάδος, έλαβε μια άκρως ενδιαφέρουσα πρόσκληση από φίλο του που στρατολογούσε Έλληνες στρατιώτες ως μισθοφόρους για τον Κύρο, αδελφό του Πέρση βασιλιά Αρταξέρξη. Η πρόσκληση ήταν ασυνήθης αφού Έλληνες και Πέρσες υπήρξαν εχθροί τα προηγούμενα 90 χρόνια. Το πιο ασύνηθες όμως ήταν ότι ο Ξενοφών δεν ήταν στρατιώτης ούτε είχε στρατιωτική πείρα. Αγρότης ήταν…σε αγρόκτημα όπου μεγάλωνε σκύλους και άλογα, έχοντας κληρονομήσει μία ουκ ευκαταφρόνητη περιουσία από τον Πατέρα του. Επισκέπτονταν ενίοτε στην Αθήνα τον φίλο του Σωκράτη, τον φιλόσοφο για να συζητήσουν και να διαλογιστούν τα της ημέρας. Όμως καθώς τον γοήτευε η περιπέτεια σκέφτηκε την πρόσκληση ως ευκαιρία να συναντήσει τον Κύρο, να μάθει την τέχνη του πολέμου και να γνωρίσει την Περσία. Αφού συμβουλεύτηκε το Μαντείο των Δελφών αποδέχτηκε την πρόταση και ξεκίνησε με 10.000 ‘Ελληνες οπλίτες, τους επιλεγόμενους και Μυρίους, προερχόμενους από όλα σχεδόν τα μέρη της Ελλάδας για να συμβάλλει στην εκστρατεία του Κύρου εναντίον του αδελφού του.
Όλα εβαιναν καλώς στην αρχή μέχρις ότου οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην πεδιάδα κοντά στα Κούναξα, όχι μακρυά από την Βαβυλώνα. Εκεί, παρά την νικηφόρα έκβαση της μάχης για τους Έλληνες, ο Κύρος φονεύθηκε και ο στρατός του διαλύθηκε. Ξαφνικά οι Μύριοι βρέθηκαν σε αχανή χώρα, μακρυά από την Πατρίδα τους και εν τω μέσω εχθρικών στρατευμάτων. Σύντομα τους επισκέφτηκαν απεσταλμένοι του Αρταξέρξη οι οποίοι τους διαβεβαίωσαν ότι ο ίδιος δεν είχε τίποτα εναντίον τους και ότι μοναδική του επιθυμία ήταν να αποχωρήσουν από την Περσία όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Μάλιστα, έστειλε τον Τισσαφέρνη για να τους συνοδεύει και να τους προμηθεύει με τα απαραίτητα για την επιστροφή.
Από την αρχή της πορείας οι Έλληνες άρχισαν να αμφιβάλουν για την ειλικρίνεια των Περσών. Ο Τισσαφέρνης τους υπέδειξε πορεία δύσκολη και επι πλέον οι προμήθειες ήταν, αν μη τι άλλο, συμβολικές. Έτσι άρχισαν τις φιλονικία, την πανάρχαιη συνήθειά τους, που ακόμα επιβιώνει. Ο διοικητής Κλέαρχος εξέφρασε τις ανησυχίες των Ελλήνων στον Τισσαφέρνη ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι τους κατανοούσε και ζήτησε από τον Κλέαρχο να φέρει όλους τους υπόλοιπους διοικητές των Ελλήνων σε ουδέτερο χώρο οπου θα μπορούσαν να συζητήσουν. Ο Κλέαρχος συμφώνησε και την επομένη εμφανίστηκε με τους υφισταμένους του όπου όμως τους περίμενε η πιο οδυνηρή και τελευταία έκπληξη της ζωής τους: Μεγάλο απόσπασμα Περσών τους συνέλαβε και αποκεφάλισε αυθημερόν. Μόνο ένας διασώθηκε ο οποίος και μετέφερε τα νέα στο Ελληνικό στρατόπεδο. Εκείνο το βράδυ στο παγωμένο Ελληνικό στρατόπεδο ο φόβος είχε κυριέψει τους πάντες, εκτός από τον Ξενοφώντα. Μερικοί φιλονικούσαν ακόμα για το ποιός έφταιγε, άλλοι μέθυσαν μέχρι τελικής πτώσεως.
Το ίδιο βράδυ ο Ξενοφών είδε σε εφιάλτη τον Δία να καίει το Πατρικό του σπίτι. Ξύπνησε καταϊδρωμένος, καθώς η ιδέα ότι ο θάνατος κοιτούσε τους Έλληνες κατάματα πλημμύρισε τις σκέψεις του. Οι Έλληνες όμως συνέχιζαν τις αλληλοκατηγορίες και τις φιλονικίες. Ήταν σε απελπιστική κατάσταση. Το πρόβλημα υπήρχε μόνο μέσα στα μυαλά τους. Πολεμούσαν για το χρήμα αντί για κάποιο σκοπό που τους έδενε σαν Έλληνες, ανίκανοι να διακρίνουν φίλους και εχθρούς. Ήταν χαμένοι. Τα εμπόδια για το σπίτι τους δεν ήταν τα βουνά, ούτε ο εχθρικός στρατός ούτε η αχανής Περσία. Τα εμπόδια ήταν ο συγχυσμένος νους τους και η ανικανότητά τους να ορίσουν τον σκοπό τους σαν Έλληνες, στις συνθήκες που βρέθηκαν. Ο Ξενοφών αποφάσισε ότι δεν θα πέθαινε έτσι. Δεν ήταν στρατιωτικός, αλλά φιλόσοφος, και γνώριζε τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Γνώριζε ότι αν προσηλώνονταν στους θανάσιμους εχθρούς που καιροφυλακτούσαν θα άλλαζαν την μοίρα τους. Η προσήλωση στην Περσική προδοσία θα τους ένωνε στο θυμό τους για την νέμεση που απαιτούσαν οι δολοφονημένοι σύντροφοί τους. Έπρεπε να σταματήσουν να είναι συγχυσμένοι μισθοφόροι και έπρεπε να ξαναγίνουν Έλληνες. Χρειαζόταν καθαρότητα στην σκέψη και σκοπό. Ξύπνησε τους εναπομείναντες διοικητές και τους ανακοίνωσε την στρατηγική του:
Είμαστε σε ολοκληρωτικό πόλεμο, τους ανακοίνωσε. Όλη μας η ενέργεια θα αφιερωθεί σε ένα σκοπό και μόνο: στην νίκη. Ούτε διαπραγματεύσεις, ούτε φιλονικίες ούτε μεμψιμοιρίες. Θα είμαστε, είπε στους συμπολεμιστές του, εφευρετικοί και θα εμπνευστούμε από τους προγόνους μας στο Μαραθώνα. Θα είμαστε απόλυτα προσηλωμένοι στο μόνο μας σκοπό: Την νίκη. Δεν θα αποχωριστούμε κατ’ ελάχιστον τα όπλα μας, θα είμαστε ευέλικτοι και δεν θα λησμονήσουμε ούτε λεπτό τους πέριξ κινδύνους. Όποιος προτείνει κατευνασμό του εχθρού είναι ηλίθιος, δειλός κι εχθρός μας. Μόνο μία ιδέα θα έχετε στο νού σας: να επιστρέψουμε στην Πατρίδα μας ζωντανοί. Όλοι γνώριζαν ότι ο Ξενοφών είχε δίκιο. Κάθε Περσική απόπειρα να τους δελεάσουν σε παγίδα ήταν πλέον αποτυχημένη. Ξεσηκωμένοι πια για δράση οι Έλληνες εξέλεξαν τον Ξενοφώντα αρχηγό και ξεκίνησαν την κάθοδό τους προς την θάλαττα…
Αναγκασμένοι να στηριχθούν στις δυνάμεις τους, απέκτησαν αυτοπεποίθηση και, προσηλωμένοι στο σκοπό τους, έμαθαν γρήγορα να προσαρμόζονται στο ανάγλυφο του εδάφους, να αποφεύγουν τα άγνωστα μέρη και να κινούνται τη νύχτα. Τελικά σχεδόν όλοι επέστρεψαν ζωντανοί στην Ελλάδα.
(Η παραπάνω ιστορική αναδρομή δείχνει, ότι για μας τους Έλληνες ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός μας ) .

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ- Γ. ΣΤΡΑΤΗΓΗΣ (1860-1928)

2011-12-13T15:52:00.000+02:00

Εις τον Κολοκοτρώνη
Κολοκοτρώνη, ξέχασε Νικήτα, Φλέσσα, Λόντον!
Σήμερα στην Ελλάδα σου λατρεύουν τον... Τζιμ Λόντον!...

Εις Βουλευτήν
Είσαι κωφός εις την Βουλήν· για σε τι ευτυχία!
Αλλ΄ όχι και κωφάλαλος, γι΄ αυτήν, τι δυστυχία!...

Εις φιλάρεσκον
Αν θέλετε νάν΄ ελαφρό το χώμα που κοιμάται,
στην πλάκα μη διαβάζετε τα χρόνια της, διαβάται!...

Εις χαρτοπαίκτην
Για δέτε! Και το μνήμα του, λες μοιάζει σαν τραπέζι!
Τη νύχτα, σαν βρυκόλακας, σηκώνεται και παίζει!...

Εις φθονερόν
Μου λεν, πως φλυαρείς πολύ για με και σου προτείνω
να γιάνεις με το σάλιο σου του κόσμου τον... καρκίνο!...

Εις δραματικόν συγγραφέα
Όλο τον κόσμο πιάνουνε στα κλασικά σου δράματα
Στις τραγωδίες, γέλωτες, στις κωμωδίες... κλάματα!

Εις φιλάρεσκον Κυρίαν
Βάφεσαι τόσο τεχνικά, ώστε κανείς δεν ξέρει
αν του Θεού μας σ΄ έπλασεν ή του ζωγράφου χέρι!...

Εις λαίμαργον Επίσκοπον
Από τα δυο, ποιο προτιμάς με πόθον πιο μεγάλον,
τ΄ ανθρώπινό σου ποίμνιον ή των προβάτων μάλλον;

Εις γλωσσολόγον
Αν και μικρός, κατόρωθσες να φαίνεσαι μεγάλος,
εις την Γαλλία, Έλληνας, εις την Ελλάδα... Γάλλος!...

Εις ιατρόν ποιητήν
Από αγρύπνιες έπασχα, μ΄ όλες τις συνταγές σου,
και μόνον μ΄ απεκοίμισαν ευθύς... οι συλλογές σου!...

Εις ηθοποιόν
Γράφεις και παίζεις, ποιητής και ηθοποιός συγχρόνως,
γιατί τα δράματά σου εσύ καταλαβαίνεις μόνος!...

Εις ποιήτριαν
Είσαι γυναίκα προ παντός, γι΄ αυτό θα προτιμούσα
τετάρτη χάρη να σε ειπώ, κι όχι δεκάτη Μούσα!...

Εις... Μέγαιραν
Άγγελος ήσουν κι έγινες στο γάμο σου σκουντούφλα,
και στρίγγλα που τον άντρα σου χτυπάς με την... παντούφλα!...

Εις Κυρίαν μεγαλόρρινον
Εις το θέατρο δυο θέσεις σου χρειάζονται κυρία:
Για το σώμα σου θεωρείο· για τη μύτη σου... πλατεία!...

Εις Αμιφιτρύωνα
Όταν στο γεύμα με καλείς, ω φίλε Αμφιτρύων,
τρέχω να μάθω της νυκτός ευθύς το... φαρμακείον!...

Εις φιλάργυρον
Ωσάν εσέ δεν είδα φιλαργυρίας τέρας,
μ΄ ένα κουτάκι σπίρτα περνάς... ογδόντα ημέρας!...

Εις φθονερόν
Χτες φίδι τον εδάγκωσε και σήμερα μαθαίνω,
πως πέθανε... Ποιος απ΄ τους δυο; Το φίδι το καημένο!...

Εις φλύαρον
Δεν την τρομάζει ο θάνατος, ούτε το κρύο χώμα,
αλλά του τάφου η σιωπή, που θα της κλει το στόμα!...

Εις δημοκράτην
Του δημοκράτη δεν ποθεί το ρόλο πια να παίζει,
αφ΄ ότου σε «βασιλικόν» εδείπνησε τραπέζι!...

Εις πατριώτην
Μελάνης χύνεις ποταμούς για τη φτωχή πατρίδα,
μ΄ αν σου ζητήσει το αίμα σου δεν χύνεις μια... ρανίδα!...

Εις κακοπληρωτήν
Την κάθε πρώτη του μηνός εξύπναγες με φρίκη
τώρα κοιμήσου ατάραχος, δε σου ζητάνε... νοίκι!...

Εις ιατρόν αιωνόβιον
Τόσο καλά του Χάροντα τροχίζεις το δρεπάνι,
που, για να ζεις αιώνια, την προσευχή του κάνει!...

Εις πολυγράφον ποιητήν
Αν δεν πατάς στον Παρνασσό, με τα φτερά Πηγάσου,
κάνε σκαλάκια ν΄ ανεβείς τας τόσας... συλλογάς σου!

Με τρία ΟΧΙ

2011-12-13T15:41:00.000+02:00

Δεν έγραψε η ιστορία το όνομά του με μεγάλα γράμματα. Ελάχιστοι Έλληνες τον γνωρίζουν. Ο λόγος για τον μακαριστόν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο (1881-1949) κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης, ο οποίος αντέταξε τα τρία ¨ΟΧΙ¨ στους Γερμανούς κατακτητές.
Αρνήθηκε να υποδεχθεί τους κατακτητές στην είσοδο της πόλης των Αθηνών, με το αιτιολογικό, ότι οι Ορθόδοξοι Μητροπολίτες βγαίνουν μόνον να υποδεχθούν απελευθερωτικούς στρατούς και όχι στρατούς κατακτητών, που έρχονται να υποδουλώσουν το Έθνος.
Αρνήθηκε να ορκίσει την Κυβέρνηση Κατοχής, που θα υπηρετούσε τους κατακτητές.
Αρνήθηκε να παραστεί στην πανηγυρική δοξολογία στη Μητρόπολη, επί τη ελεύσει των στρατευμάτων Κατοχής.
Για τη στάση του αυτή επαύθη. Αντικαστάτης του ορίστηκε ο Μητροπολίτης Κορινθίας μακαριστός Δαμασκηνός (1891-1949) κατά κόσμον Δημήτριος Παπανδρέου, ο μετέπειτα Αντιβασιλεύς.
Με ανυπέρβλητον ύψος πατριωτισμού και Εθνικής αξιοπρέπειας, απεσύρθη εις τα του οίκου του, ο μεγάλος Χρύσανθος εφησυχάζων και ασχολούμενος μέχρι του θανάτου του, το 1949, με γενικότερα θέματα, όσον και με τις προσφιλείς του μελέτες.
Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος 3-10-2011

Χρονικό μνήμης

2011-12-13T15:35:00.000+02:00

¨Παλιά¨, η πρώτη και αρχαιότερη συνοικία του Βόλου. Όταν περιδιαβαίνει κανείς μέσα στα στενά της, με τα γραφικά ταβερνάκια της, τα ουζερί της και τα μεζεδοπωλεία της, αισθάνεται ότι βρίσκεται σε μια ¨γωνιά¨ της Παλιάς Αθήνας.
Μετά την απελευθέρωση του Βόλου από τους Τούρκους, στις 2 Νοεμβρίου 1881, η νέα πόλη από το λιμάνι και ανατολικά συνέχισε την δυναμική της ανάπτυξη και πρόοδο. Η παλιά πόλη, εκεί στο λόφο, που περιβάλλεται από το Κάστρο με Τουρκικό πληθυσμό απελευθερώνεται.
Έξω από το Κάστρο ήταν το επιβλητικότερο οικοδόμημα, η Δημοτική Φρουταγορά, που δεν υπάρχει σήμερα. Όλο το εμπόριο, όλες οι συναλλαγές γίνονταν στα μικρά στενοσόκακα και στις πλατείες της συνοικίας.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Τα περίφημα Χάνια των Παλαιών, που ήταν ξενοδοχεία για ανθρώπους και ζώα. Το χάνι των αδελφών Μηλίνη, του Αποστόλη Βατσαρέα του Κουτσορίζου.
Τα παντοπωλεία του Σταυράκη, του Πέτρου, του Βούλγαρη, του Παπαντωνίου, του Παππά, του Παπαφίλιππα, του Ερμαριόπουλου, του Δενελάβα, του Ζωϊόπουλου και άλλων, που δεν συγκρατεί η μνήμη μου.
Τα κρεοπωλεία του Μπρουζούκη, του Ζήκα, του Ταφίλη, του Τσέλιου και του Νικολάου.
Τα αρτοποιεία του Παπαϊωάννου, του Βότση, του Τσάτσου, του Αντάμη και του Γιαννάτου.
Tα οπωροπωλεία, που ήταν τα περισσότερα σε πάγκους . Τα μεγαλύτερα του Βαζούκη ,του Μεταξά, του Τσεργή, του Σακαλάκη.
Τα γαλακτοπωλεία του Κόφφα και του Παπαγιάννη.
Τα μαγειρεία : Κατσαμπέκα, Τάκου, Ντάκη και Τανάγια.
Τα κουρεία : Πατσαντά, Γκαντίνα, Μαλαχιά, Βολιώτη, Κατσούρα και Καραγιάννη.
Τα τσαγκάρικα : Λάζου και Γαλάνη .
Τα ιατρεία του Φιλιππάκη και του Μανδραγού.
Τα φαρμακεία του Σμπόρου και Βέργου.

Τα καφενεία : Αλντιμπαρμάκη, Δαλούκα, Σκοτινώτη, Καραγιάννη, Σίμου.
Τα ραφεία : Τσοπουρίδη, Παταβάλη, Θεοδώρου, Αναστασόπουλου.
Το ζαχαροπλαστείο ¨ Το ρόδον ¨ του Κώστα Βλάχου.

Τα κρασοπωλεία : Νασιώκα και Μπουκουβάλα.
Τα εμπορικά με ενδύματα : Του Τσάτσου, του Ζέρβα, του Κυτούδη, του Νοταρά, του ¨Πετεινού¨.

Τα καταστήματα με εγχώρια προϊόντα : Του Χρυσόμαλλου, του Παλαμηδά, του Καλαντζή, του Κλειδωνάρη, του Τσιμπερίδη, του Κακκαβά.
Τα τροχεία : Του Αλεξάνδρου και του Ταγματάρχη.
Τα ποδηλαταδικα : Παπαχατζή, Καρουκανίδη, Ρήγα.
Τα βυρσοδεψεία : Κάπα, Μιχαηλίδη-Χατζηαναστασίου, Λαδά και Βίκου.
Το εργοστάσιο Φωταερίου, που έδινε φως στην πόλη.
Την υφαντουργία ¨Τζήμα¨ με τα εκλεκτά μάλλινα υφαντά.
Το πιλοποιείο του Μίμη Παπαγεωργίου .
Τους δύο μικρούς κυλινδρόμυλους του Παπαθεολόγου και του Φωκιανού, που άλεθαν κάθε μέρα τα σιτάρια, που κουβαλούσαν οι αγρότες του κάμπου. Έκαναν παραγωγή ένα πολύ καλό αλεύρι.
Τα σαμαράδικα, τα πεταλάδικα, τα γανωματίδικα μαγαζιά.
Το κατάστημα του Γιάννη Δουλαδίρη, που εξυπηρετούσε κάθε μέρα αγρότες και κτηνοτράφους.
Το 9ον Δημοτικό Σχολείο στο Παλαιό Λιμεναρχείο,όπου έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα οι νέοι των Παλαιών και της Νεάπολης. Το 4ον Αστυνομικό Τμήμα, που αστυνόμευε την περιοχή. Τον ναό των Αγίων Θεοδώρων στην κορυφή του λόφου, φύλακα και προστάτη των Παλαιών.
Τα ¨Παλιά¨ του Βόλου. Ένα εμπορικό κέντρο, που ήκμασε για πολλές δεκαετίες. Σήμερα έχει χάσει την αίγλη του και το παλιό του μεγαλείο. Ο κόσμος που επισκέπτονταν την μέρα την εμπορική αγορά των Παλαιών, έρχεται τη νύχτα, για να απολαύσει όμορφη ατμόσφαιρα και λαχταριστές λιχουδιές.
¨Παλιά¨ του Βόλου. Ένα κομμάτι της πόλης περικλειόμενο από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό, τον Μύλο Λούλη, την κλωστοϋφαντουργία Παπαγεωργίου, το κεραμοποιείο Τσαλαπάτα,το εγοστάσιο Οινοπνεύματος, το εργοστάσιο γεωργικών μηχανημάτων Αξελού, τα ψυγεία Μουστακαλή.
Ένας χώρος, που έσφιζε κάθε μέρα από ζωή και κίνηση, που έδιναν οι χιλιάδες εργαζόμενοι και επισκέπτες.

Βασίλης Παλαμηδάς – Βόλος 28-9-2011

Ένας ¨νέος¨ 70 ετών

2011-12-13T15:25:00.001+02:00

Και οι γιατροί πεθαίνουν. Ο απαράβατος βιολογικός όρος που ορίζει : ¨ Ό,τι γεννιέται πεθαίνει ¨ , δεν ήταν δυνατόν να εξαιρέσει την συμπαθή τάξη των γιατρών.
΄Ετσι το απόγευμα της Τετάρτης 5-7-2011 ο φίλος και συμμαθητής γιατρός Στάθης Τσαταλός κάνοντας το μπάνιο του στη θαλάσσια περιοχή της Αγριάς , εκεί κοντά στο σπίτι του, συνέχισε το ¨ταξίδι¨ του στη γειτονιά των αγγέλων.
Αγαπούσε τη θάλασσα και δεν την ¨χόρταινε¨ ο φίλος Στάθης. Το κάθε μπάνιο του κρατούσε πάνω από 3 ώρες και ίσως η κούραση να αποτέλεσε την αιτία του θανάτου του.
Γιατρός άριστα καταρτισμένος, υπηρέτησε την ιατρική επί 35 χρόνια στο ΙΚΑ Αγριάς, όπου και αποτελούσε το στήριγμα και την ελπίδα του καθε ταλαιπωρημένου και φτωχού ανθρώπου. Το είχε καύχημα και πάντα μας το έλεγε : ¨Στη διάρκεια της ιατρικής μου σταδιοδρομίας ουδέποτε έκανα λάθος διάγνωση ¨.
Γύμναζε το σώμα του και αφιέρωνε πολλές ώρες στη γυμναστική και στην άρση βαρών. Μεγάλη η συμμετοχή του στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ¨Body Building¨ που διεξήχθη στο Αθλητικό Κέντρο Αδαμόπουλος, στις 24-5-2003. Ήμουνα στην εκδήλωση. Ενθουσιασμένος έγραψα, ένα ρεπορτάζ που δεν το δημοσίευσα ποτέ.
Σήμερα, με αφορμή τον θάνατο του φίλου μου και με την οφειλόμενη τιμή στη μνήμη του το δημοσιεύω.
¨ Ήταν να βγει στη σκηνή του ¨αθλητικού κέντρου Αδαμόπουλος ¨ στις 7 το απόγευμα του Σαββάτου 24-5-2003, για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ¨ Body Building ¨, που διεξαγόταν στο Βόλο.
Τελευταία στιγμή άλλαξε το πρόγραμμα και θα ¨έβγαινε ¨ 3.30 ώρες μετά, δηλαδή στις 22.30 το βράδυ. Ώρες πολλές και ατέλειωτες για τον μεγάλο και σεμνό αθλητή της βραδιάς Στάθη Τσαταλό.
Το περιβάλλον γιορταστικό. Η οργάνωση των αγώνων επιμελημένη. Πτωταγωνιστές οι 30 αθλητές και οι 7 αθλήτριες, που ήρθαν από όλη την Ελλάδα, για να λάβουν μέρος στους αγώνες. Το κοινό πολυπληθές. Σχεδόν ασφυκτικά γεμάτο το άνετο αθλητικό κέντρο ¨Αδαμόπουλος¨. Πρέπει να ήταν 1.500 άτομα, που παρακολούθησαν τους αγώνες.
Στην τρίωρη βραδιά των αγώνων, παρέλασαν και έκαναν επίδειξη σωματικών προσόντων νέοι αθλητές, ευσταλείς και επιβλητικοί, πλήρεις υγείας και ρώμης.
Στις 22.30 ήρθε η ¨μεγάλη ώρα¨. Ο παρουσιαστής αναγγέλλει την άνοδο στη σκηνή του 62χρονου αθλητή Στάθη Τσαταλού. Το κλειστό γυμναστήριο σείεται από τα χειροκροτήματα και τις ζητοκραυγές. Ο γιατρός στακάτος, ευθυτενής και αγέρωχος, αφού πρώτα μας χαιρέτησε, στη συνέχεια έκανε και τις δέουσες κινήσεις του, συνοδεία μουσικής. Όλο το ακροατήριο φωνάζει και χειροκροτεί. Συγχαίρει τη συμμετοχή και την προσπάθεια ενός σεμνού αθλητή. Η επίδειξη του Στάθη Τσαταλού τελειώνει. Ο κόσμος συνεχίζει τα χειροκροτήματα. Στη σκηνή ανεβαίνουν 3 άτομα. Ο παλαιός πρωταθλητής Βασίλης Ζαχείλας του δίνει το χρυσό μετάλλιο. O Δήμαρχος Αγριάς Θωμάς Παπαευθυμίου την τιμητική πλακέτα . Ο νομαρχιακός σύμβουλος Γιώργος Μουλάς το κύπελλο. Στιγμές αξέχαστες και ανεπανάληπτες για τον αγαπητό και φίλτατο γιατρό Στάθη Τσαταλό.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια Στάθη. Νά’σαι καλά και να μας ¨ξαφνιάζεις¨ στο μέλλον με τις αθλητικές σου ανησυχίες ¨.
Αυτός ήταν ο γιατρός Στάθης Τσαταλός. Ένας ¨νέος¨ 70 ετών, που μας ¨αποχαιρετά ¨σήμερα.
Καλό σου ταξίδι φίλε και καλή αντάμωση.

Βασίλης Παλαμηδάς – Εφημ.¨Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ¨, Βόλος 12-7-2011.

Άλλοτε και τώρα

2011-12-13T15:10:00.004+02:00

Ο Κ. Θεόδωρος Περράκης γράφει:

Ασφαλώς και σέβομαι τα γούστα του καθένα μας, στο ντύσιμο τουλάχιστον. Και φυσικό είναι, ιδίως η νεολαία, να πηγαίνει και σύμφωνα και με τις επιταγές της μόδας. Δεν ξέρω όμως, ίσως, ενίοτε, γίνονται και παράδοξες επιλογές της. Όπως οι επιταγές να κυκλοφορούν μερικοί και μερικές, νεαρής, ως επί το πλείστον ηλικίας, με καινούρια μεν παντελόνια τζιν επιμελώς όμως σκισμένα, σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας. Παρακαλώ να μη με παρεξηγήσετε ότι τάχα επιθυμώ να κάνω υποδείξεις. Μου έρχεται όμως στο νου μου ότι υπήρξαν δυστυχώς και άλλοτε εποχές που έζησε η Ελλάδα μας, κατά τις οποίες τα μαθητούδια διάβαζαν σε μια τάξη από ένα κοινό βιβλίο… Όπου τα σχολιαρόπαιδα παρακαλούσαν τη μητέρα τους να τους μαντάρει το παντελόνι τους, το οποίο, είχε κάποιο σχίσιμο, όχι από κάποια επιταγή της μόδας, αλλά από τη φτώχεια.
Άλλαξαν οι καιροί, θα μου αντιτάξετε. Και ανατριχιάζω και εγώ μαζί σας στην ιδέα, ότι μπορεί να ξαναζήσουμε τα ίδια, μια που τώρα όμως θα είναι χειρότερα, γιατί μάθαμε στην καλοπέραση και δεν έχουν οι νεότεροι του σήμερα ζήσει στη φτώχεια το χθες. Και εγώ μέχρι χθες καμάρωνα για μας τους Έλληνες που μας περίσσευαν λεφτά ώστε να πηγαίνουμε και με τις επιταγές της μόδας, χωρίς να υποψιάζομαι ότι είμαστε καταχρεωμένοι, εφόσον οι εκάστοτε τελευταίες κυβερνήσεις μας έκρυβαν επιμελώς την αλήθεια, για να μην αποκαλυφθεί η ανεπάρκειά τους…
Καμαρώνω τη νεολαία μας, όπως και να είναι ντυμένη, σύμφωνα με τα γούστα της ή και με τα γούστα όσων ενδιαφέρονται να αρέσουν, Όμως, τώρα που τα μαύρα μαντάτα και μιας νέας χρεοκοπίας όλο και επαναλαμβάνονται, από κερδοσκοπικές διαδόσεις ή αληθινά. Τώρα, που για κάποιο λόγο ξεκινάνε φέτος τα σχολεία, χωρίς όλοι οι μαθητές να έχουν τα βιβλία τους. Τώρα, που οι επιδιορθώσεις ρούχων αρχίζουν να ξεπερνούν τις αγορές καινούργιων, πιστέψτε με! εύχομαι ολόψυχα, (η νεολαία μας και όχι μόνο), να μη ξαναγυρίσουμε, εξ ανάγκης πλέον, πάλι στο τριμμένο παντελόνι το επιμελώς μανταρισμένο του χθες…..

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η Θεσσαλία στις 21/9/2011

Έναν νέο άνθρωπο οραματίζεται ...

2011-10-20T09:09:00.001+03:00

Ήταν το έτος 1906. Η Ελλάδα μας βρίσκεται στην πιο δεινή οικονομική θέση. Ο άτυχος Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, άφησε στη χώρα μας φτώχεια, χρέη και ερείπια. ΄Ολα μαύρα στο ορίζοντα. Ελπίδα από πουθενά.

τον καιρό ο ποιητής Γεώργιος Στρατήγης, έγραψε ένα προφητικό ποίημα με τίτλο ¨Στον Άγνωστο...¨, που δημοσιεύτηκε στην ¨ΕΣΤΙΑ¨ της 25ης Μαρτίου 1906.

Τα χρόνια που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν την προφητικότητα του ποιητή. Ο ¨΄Αγνωστος¨ που οραματιζόταν ήρθε με την επανάσταση στο Γουδί το 1909, και ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο μεγάλος αναμορφωτής, ο πολιτικός που διπλασίασε την Ελλάδα.

Άγνωστο...¨
Όλοι γυρίζουν σήμερα σε χρόνια περασμένα
Κι απ’ τους νεκρούς οι ζωντανοί γυρεύουν λίγο φως .
Μόνος εγώ στου μέλλοντος ζητώ τα σκότη εσένα Εσένα,
Σ’ εσέ, Παράκλητε, πετά ο πόθος μου ο κρυφός ! ...
Ήρθες ; Θαρθείς ; Γεννήθηκες ; Θα γεννηθείς μια μέρα,
Για να σε προσκυνήσουμε σαν άγνωστο θεό,
Και μια του λόγου σου αστραπή στον μαύρο μας αιθέρα
Να φέρει μες το δρόμο του τον έρμο αυτό λαό ;
Ποια, Δυνατέ, την κούνια σου πόλη ή χωριό σου κρύβει ;
Και ποιός κομήτης πάνω σου γέρνει χρυσά μαλλιά ;
Μήπως παλάτι σε γεννά ; Μη λάμπεις σε καλύβι ;
Μη ζεις σε δάσος, σε βουνό ή στην ακρογιαλιά ; ...
Θαρθείς ! ...Με μυστικούς παλμούς, Νυμφίε, σε προσμένει,
Νύχτα και μέρα μια θεά : του Γένους η φωνή,
Κι η λύρα μου, που φλόγα της προφητική θερμαίνει,
Σε προμαντεύει , ελπίδα μου και μόνη παντοχή !
Έλα τρανέ κι ηρθ’η στιγμή ! Στον ουρανό μας πάνω,
Κάποιο σημάδι καρτερώ και μαντική φωνή,
Μέσ’ απ’ το στήθος μου βαθιά μου λέει – δε θα πεθάνω
Πριν ο προφήτης- αρχηγός του Γένους μου φανεί ...

Με καυστικό χιούμορ

2011-10-20T09:08:00.002+03:00

Υπήρξε από τους πιο σπουδαίους πολιτικούς ρήτορες της χώρας. Οι αγορεύσεις του στη Βουλή ¨άφησαν εποχές ¨.

Ο λόγος για τον αείμνηστο ¨γέρο της Δημοκρατίας¨ πρώην Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου.

και ευθύβολο πνεύμα, με καυστικό χιούμορ ,
ήταν αγαπητός και ευπρόσδεκτος στις κοινωνικες και πολιτικές συνάξεις της εποχής του.

Θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό του 1964.

το 1964 κυκλοφόρησε το μουσικό έργο ¨΄Αξιον εστί ¨, με στίχους του Οδυσσέα Ελύτη και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, ο μεγάλος συνθέτης έστειλε ένα αντίγραφο του έργου, τιμής ένεκεν, στον τότε Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου.

Ο Γ.Παπανδρέου με επιστολή του προς τον Μίκη, απάντησε :

Μίκη, ήκουσα μετά συγκινήσεως το ¨΄Αξιον Εστί¨ . Αληθώς άξιον. Και αποκαλύπτει διά μίαν ακόμη φοράν το πληθωρικόν σου τάλαντον. Τι κρίμα, δια της μουσικής υμνείς την Ελευθερίαν και διά των πολιτικών σου πεποιθήσεων αγωνίζεσαι προς κατάργησίν της . ¨

¨ Εν μεγάλη Ελληνική αποικία 200 π.χ. ¨

2011-10-20T09:08:00.001+03:00

Ποίηση – Κ. Καβάφης

¨ Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ευχήν στην Αποικία
δεν μεν’ η ελάχιστη αμφιβολία,
και μ’όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.
Ομως το πρόσκομμα κ’η δυσκολία
Είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. ( Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζοταν κανείς .) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’εξετάζουν,
κ’ευθύς στο νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτηση να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.
Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνην,
η κατοχή σας ειν’επισφαλής :
Η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτη, ως συνέπεια φυσική,
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει ;
Σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά και να παυθούν ζητούνε.
Πράγματα που κανένας δύσκολα τα καταργεί κανείς.
Κι όταν , με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.
ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
να μην βιαζόμεθα, είν’επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Εχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια ;
και τέλος πάντων, να, τραβούμ’εμπρός . ¨

Ένας ψεύτικος μύθος

2011-10-20T09:06:00.000+03:00

όμορφα τα λόγια τα μεγάλα αρέσουν σε πολλούς από εμάς. Είναι ωραίο και ανέξοδο να φουσκώνεις από εθνική υπερηφάνεια, όταν μάλιστα δεν είσαι υποχρεωμένος να θυσιάσεις τίποτα.

από αυτές τις υποθέσεις του εύκολου κλέους (τζάμπα μάγκας, θα έλεγαν κάποιοι), είναι ότι ο αστικός μύθος, ότι δήθεν η ελληνκή δεν έγινε επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ για μία μόνο ψήφο.

μάλιστα το παραχοντραίνουν προσθέτοντας ότι αυτή η ψήφος ήταν κάποιου Εβραίου. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει η αφέλεια του μύθου. Αλλά η δυσωδία του ρατσισμού.

πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ τέτοια ψηφοφορία στην Αμερική. Τα Αγγλικά επεκράτησαν με φυσικό και αυτονόητο τρόπο, αφού η πλειοψηφία των πρώτων κατοίκων της Αμερικής τα μιλούσε ως μητρική γλώσσα. Πως θα ήταν άλλωστε δυνατόν το 49% των πολιτών να ψηφίσει ως επίσημη γλώσσα του Κράτους μια γλώσσα που δεν την ομιλεί ;

Το αστείο της υπόθεσης φαίνεται ότι ο ίδιος ο μύθος κυκλοφορεί και για τη γερμανική, την Ιταλική,την Γαλλική γλώσσα।

Ο μύθος απέκτησε την αληθοφάνεια που χρειάζονταν οι Έλληνες, όταν το 1970 ο Τάσκα, πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Αθήνα, το χρησιμοποίησε για να γίνει αρεστός στους αφελείς ιθαγενείς που ¨διοικούσε¨.

Τα όμορφα ¨νέα¨αρέσουν σε όλους ακόμα και όταν είναι ψεύτικα। Αφού είναι ωραία η αλήθεια περιττεύει.

Διάλεξε το ¨ευ θνήσκειν¨

2011-10-20T09:04:00.001+03:00

Πριν από χρόνια, ένας Ανδριώτης καπετάνιος, όταν κατάλαβε, πως από αγιάτρευτη αρρώστια θα τον κονταροχτηπούσε γρήγορα η ρομφαία του θανάτου, έβαλε τα καλά του και βγήκε στο δρόμο.

ματιές ζερβά, δεξιά σε τοπία του σπιτιού του, περπάτησε μεχρι που έφθασε σ’έναν απόκρημνο γκρεμό.

Aπό εκεί κοίταξε μπροστά του για κάμποσο τη θάλασσα, ¨βούτηξε¨ και πρέπει να κολύμπησε ,λένε, για να βρεθεί νεκρός πια,από το νησί του, τη Σέριφο.

καπετάνιος αγαπούσε τη θάλασσα και είχε την πολυτέλεια να διαλέξει το τέλος που του ταίριαζε.

¨΄εξοδο¨ δια θαλάσσης. Διάλεξε το ¨ευ θνήκειν¨,ισάξιον του με το¨ευ ζην¨, που χαραχτήριζε καθε μέρα της ύπαρξής του.

Μηδέν εις το πηλήκιον

2011-07-09T16:19:00.001+03:00

Υπηρέτησα την στρατιωτική μου θητεία κατά τα έτη 1962 και 1963 στις Ειδικές Δυνάμεις (Δυνάμεις Καταδρομών). Μονάδα μου η Ε΄ Μοίρα Ορεινών Καταδρομών, με έδρα την πόλη της Δράμας. Πολλές οι αναμνήσεις, μεγάλες οι εμπειρίες από τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Αφορμή για τούτο το σημείωμα μου έδωσε ένα διήγημα με τίτλο ¨Μηδέν εις το πηλήκιον¨, ένα από τα οκτώ διηγήματα, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο με τίτλο ¨ Η μεγάλη εκδήλωση του ενός¨ του συγγραφέα Δημήτρη Λέντζου.

Εσατζήδες και Λοκατζήδες ποτέ δεν είχαν καλές σχέσεις. Είχαν μια αντιπαλότητα, μεταξύ τους, μηδεμινή ανοχή, συχνές κόντρες . Στα χρόνια της θητείας μου, έγινα πολλές φορές αυτόπτης μάρτυρας μικροεπεισοδίων με την στρατιωτική αστυνομία.

Το βιβλίο του Δημήτρη Λέντζου με ¨ταξίδεψε¨πολλά χρόνια πίσω, στα χρόνια του στρατού, και με έκανε να νιώσω μέσα μου, νοερά, εκείνο το σφρίγος και την λεβεντιά των πράσινων μπερέδων :

¨Η πλατεία Κουμουνδούρου είχε βγάλει τα τραπέζια της έξω, μπροστά στα σουβλατζίδικα και τα ζαχαροπλαστεία. Έτσι είναι οι πλατείες σαν τους ανθρώπους, το χειμώνα κλείνονται μέσα και με τις πρώτες δειλές ζέστες του Απριλίου, βάζουν τα κοντομάνικά τους. Τούτος ο χειμώνας του 1976 ήτανε βαρύς γι’αυτό και η άνοιξη ήρθε τόσο επιβλητική και τόσο ¨θαυμασία¨ στο Μεγάλο Πεύκο.

Θαυμασία λοιπόν η άνοιξη αλλά ωραιοτάτη και η νύχτα στην πλατεία Κουμουνδούρου με την τσίκνα από τα σουβλάκια, τις μυρωδιές από τους βασιλικούς, ναι είχε βασιλικούς τότε η Κουμουνδούρου στις αυλές αλλά και στα πρεβάζια των μικρών νεοκλασικών, και μέσα στις μυρωδιές και την άνοιξη, ο κόσμος σε πλήρη ανθοφορία. Λογής-λογής κόσμος, μεροκαματιάρηδες επαρχιώτες που θα φύγουν αύριο για τα χωριά τους, φαντάροι όλων των σωμάτων, πουτάνες στα πλατύσκαλα των μπορντέλων και των λερών μικρών ξενοδοχείων με τις πόρτες βαμμένες με μπλε λαδομπογιά, ποτέ άλλωστε δεν κατάλαβα πως τόσο πολύ ο άνθρωπος συνδυάζει την ερωτική πράξη με χώρους που μοιάζουν με καμπινέδες, μάλλον όλα τα ένστικτά μας, έχουν την ίδια ρίζα, όσο και να φαίνονται διαφορετικά δένδρα, γι’αυτό ακριβώς λειτουργούν όλα το ίδιο άγρια και το ίδιο ωραία.

Το Σάββατο λοιπόν εδώ στη Κουμουνδούρου βγαίνανε και οι φαντάροι, όπως είπαμε, τσάρκα, όλων των λογιών τις τσάρκες, από το να φάνε ένα σουβλάκι και να πιούνε μια μπύρα, έως τις περιβόητες εκείνες μπουρδελότσαρκες, με τα ατέλειωτα παζάρια με τις πουτάνες και τους πούστηδες στην Ομόνοια και στα πέριξ αυτής σκοτεινά μέρη.

Και ύστερα οι πιο θαρραλέοι, θα μπαίνανε να ακούσουνε κανένα κλαρίνο στη Βάθη και στη Σατωμβριάνδου, με ρεφενέ μια Δεμέστιχα και μια φρουτοσαλάτα, κι οι πιο θαρραλέοι πάντα ήτανε οι Λοκατζήδες. Περνούσανε στις επωμίδες τους πράσινους μπερέδες και με σηκωμένα τα μανίκια ήτανε έτοιμοι για όλα . ¨ Αν σας δείρει κανείς άλλος καλύτερα να μη βγείτε στην αναφορά ποτέ, ν’ανοίξετε λάκκο και να μπείτε ¨, τους έλεγε πάντα ο Μαστραπάς το πρωί στην αναφορά.

Στην πλατεία λοιπόν τις καθημερινές ¨πολλώ δε μάλλον¨ τα Σαββατοκύριακα βγαίνανε περιπολία οι Εσατζήδες, αλλά και το Μικτό, δηλαδή περιπολία με ένα Εσατζή, ένα Ναυτονόμο και ένα Αερονόμο.
Και αλλοίμονο σε όποιο φανταράκι πιάνανε, λίγο ατιμέλητο, λίγο πιωμένο, ασκούφωτο με σκονισμένες αρβύλες και άλλα τέτοια, περί της εμφανίσεως και συμπεριφοράς, μικροπράγματα.

Και συνήθως έτσι συνέβαινε για να δείξουνε μούρη στα κοριτσόπουλα και τις πουτάνες, που δεν τους γουστάρανε καθόλου γιατί μάλλον τους θύμιζαν τους νταβατζήδες τους.

Την κόντρα όμως την μεγάλη την είχανε με τους λοκατζήδες, γιατί οι λοκατζήδες δεν μασάγανε από τέτοια, χαιρετούρες, δηλαδή και ψαρώματα. Βέβαια να σκεφτούμε ότι οι Εσατζήδες έρχονταν από μια απόλυτη εξουσία πάνω στο στράτευμα και τους πολίτες, που είχανε στη χούντα, αλλά τώρα στη μεταπολίτευση τους είχε κοπεί λίγο το λοφίο και ο τσαμπουκάς και οι λοκατζήδες έβγαλαν απέναντί τους το άχτι τους, για ό,τι είχανε περάσει τα τελευταία χρόνια από δαύτους.

Έτσι όταν σμίγανε στα σοκάκια και τα μπουρδέλα της Κουμουνδούρου έπεφτε χοντρό ξύλο, και είχανε μπει σε ένα παιχνίδι σκληρό και ανελέητο.

Όποιος τις έτρωγε, μαζί με τα ούρα του που μάζευε, του παίρνανε και το καπέλο, το πηλήκιο δηλαδή για τους Εσατζήδες και τον μπερέ για τους Λοκατζήδες.

Παίρνανε λοιπόν τα καπέλα σαν λάφυρα και πηγαίνανε και τα κρεμούσανε στα παλούκια στο φράκτη του γηπέδου, απέναντι ακριβώς από τον ιστό της σημαίας στο χώρο της αναφοράς.

Ο Μαστραπάς κάθε πρωί, όταν άρχιζε η αναφορά, κοιτούσε απέναντι στα σιδερένια παλούκια με τα καπέλα. Όταν έβλεπε τα καπέλα στα παλούκια φώναζε : ¨Μπράβο ! Μπράβο, ηθικόν ακμαιότατον, σαν πούτσες σηκωμένες, μπράβο ! ¨ και έδινε εντολή να μαζέψουν τα καπέλα στο ΚΨΜ , που σε μια μεγάλη σανίδα στον τοίχο τα φύλαγε το ένα δίπλα στο άλλο, και θα ήτανε μαζεμένα καμιά εβδομηνταριά τέτοια καπέλα με γραμμένα στο γείσο τους, την ΕΣΟ, τους μήνες και το ΑΣΜ αλλά και την πόλη καταγωγής, Πύργος δηλαδή, Αμαλιάδα, Σπάρτη, Φιλιατρά, αλλά και άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, αλλά και ματωμένες καρδιές, ¨λοκατζήδες καρλιόληδες¨ και άλλες ωραίες επιγραφές μεγίστου στρατιωτικού ήθους και κάλλους.

Τις φορές όμως που ο Μαστραπάς έβλεπε τα παλούκια στην αναφορά άδεια, αγρίευε και ποιος είδε το διάβολο και δεν τον φοβήθηκε.

¨Να φέρετε όλοι τους μπερέδες σας για καταμέτρηση, λαπάδες, και όποιου του λείπει θα τον γαμήσω, θα πάρει άδεια του Αγίου Πούτσου¨, γιατί ξέχασα να σας πω ότι ο Άγιος αυτός και προστάτης του στρατεύματος, έχει μια μεγάλη διαφορά από όλους τους άλλους αγίους, ότι γιορτάζει κάθε μέρα και ειδικά στα ΛΟΚ, όταν είναι άδεια και ασκεπή τα παλούκια του συρματοπλέγματος στο χώρο αναφοράς του στρατοπέδου.

Μια μέρα λοιπόν που γιόρταζε ο Άγιος που λέγαμε, ο Μαστραπάς κάλεσε την Καναδέζα των ονίων να παρκάρει μπροστά στο ΚΨΜ και αφού έβαλε και μαζέψανε τα πηλήκια από τη σανίδα τα συσκεύασε μέσα σε τρία μεγάλα χαρτόκουτα, τα οποία τα έκλεισε με ταινία και έγραψε στο καθένα χωριστά : ¨Παραλαβή από τον ίδιον τον Διοικητή της ΕΣΑ εις το Γουδί κ Παναγόπουλον Δημήτριον ¨. Κράτησε μόνο ένα πηλήκιο με ΑΣΜ 106, του Πύργου δηλαδή. ¨Αυτό να το δώσετε στα χέρια του, αλλοιώς μη γυρίσετε πίσω¨, είπε στο λοχία Παναγιώτου που θα συνόδευε την Καναδέζα έως το Γουδί. ¨Μάλιστα κύριε Διοικητά¨, απάντησε σε στάση προσοχής, με μεγάλη περηφάνια για την επιλογή του ο λοχίας Παναγιώτου.

Ο Μαστραπάς και ο Παναγόπουλος, για όσους το αγνοούνε, ήταν συμφοιτητές στην Ευελπίδων. Ο Παναγόπουλος καταγόταν από τον Πύργο και ο Μαστραπάς από την Καλαμάτα. Αντίθετοι χαραχτήρες σε όλα, από την ομάδα ποδοσφαίρου, μέχρι το γούστο στις γυναίκες, αλλά πάνω απ’όλα είχανε εντελώς άλλη αντίληψη για το στρατό, την πολιτική και τους φαντάρους. Ο Μαστραπάς ήτανε Ολυμπιακός, στη χούντα είχε κυνηγηθεί, με στερήσεις, δυσμενείς μεταθέσεις, ποτέ δεν είχε βρίσει γυναίκα, και τέλος αγαπούσε πολύ τους φαντάρους, σκληρός στην εκπαίδευση με μεταδοτικότητα, υψηλού ήθους και φαγητό υψηλών προδιαγραφών. Όλοι άλλωστε το λέγανε : ¨ Στο Μεγάλο Πεύκο μπορεί να τρως τ’αρχίδια σου στην εκπαίδευση, αλλά τρως καλά ¨ .

Το αντίθετο όλων αυτών, ήτανε ο Παναγόπουλος, Παναθηναϊκός στην ομάδα και αντίθετος σε όλα τα άλλα από τον Μαστραπά.

Να μην ξεχάσουμε και κάτι σημαντικό, την οικογενειακή κατάσταση καθενός. Ο Μαστραπάς ήτανε ανύπαντρος και έμενε με την αδελφή του την Τασία ανύπαντρη και αυτή στη Νίκαια, στην οδό Καραϊσκάκη 5.

Ο Παναγόπουλος ήταν παντρεμένος, πατέρας δύο κοριτσιών και έμενε στου Ζωγράφου, στην οδό Μ. Αλεξάνδρου 6, στον 3ο όροφο.

Η Καναδέζα με τα πηλήκια πέρασε την πύλη της ΑΣΔΕΝ και κατευθύνθηκε προς το Διοικητήριο της ΕΣΑ. Ο λοχίας Παναγιώτου με τον οδηγό, το Νίκο το Σαβλή από την Αμφιλοχία, που όπως καταλαβαίνετε κονόμησε αμέσως το ωραίο του παρατσούκλι ¨Καβλής¨ , χωρίς καμμία σκέψη παραπάνω, κατεβάσανε τις κούτες και τις αφήσανε πάνω σε ένα ξύλινο παγκάκι της εισόδου.

¨Τι είναι αυτά¨ , τους λέει ο φύλακας, ένας μαντράχαλος δύο μέτρα, με κατεβασμένο το πηλήκιο μέχρι τη μύτη για ψάρωμα.
¨Να τα δώσεις στο Διοικητή σου, του τα στέλνει ο Διοικητής μας ο Μαστραπάς ¨ .
¨Και τι είναι αυτά ; ¨ .
¨Δεν ξέρουμε εμείς ¨ .
¨Τι ξέρετε ρε ψάρακες εσείς ; ¨ .
¨Είναι και αυτό εδώ ¨, του λέει ο Παναγιώτου.
Και του δίνει το μικρό κουτί σε σχήμα δώρου με το ένα από πηλήκιο μέσα με τα ΑΣΜ του Πύργου.
¨Τι είναι αυτό; ¨ , ρώτησε ο μαντράχαλος με το άσπρο περιβραχιόνιο.
¨Δωράκι¨, του απάντησε ο Παναγιώτου και φύγανε γρήγορα, όπως ήρθανε από την πύλη και όπως περνούσανε την μπάρα ανοίγει την πόρτα της Καναδέζας ο Παναγιώτου και φτύνει.

Αμάν, μόλις το είδανε αυτό οι Αλφαμήτες πήρανε φωτιά, φώναζαν, σκίζανε τα ρούχα τους και τα καπέλα τους, ο Καβλής πάτησε κι άλλο το γκάζι και εξαφανίστηκε μέσα στο Γουδί.

Την άλλη μέρα στην αναφορά ο Παναγόπουλος αλλόφρων και βλάσφημος διέκοπτε βιαίως την αναφορά και κυνηγώντας με κλωτσιές και φτυσιές του Εσατζήδες, τους φώναζε να φέρουν όλοι στην αναφορά τα πηλήκιά τους. Ο Ευαγγέλου, ο γραφιάς του Β΄γραφείου με τα χοντρά γυαλιά και τη μικρή φαλάκρα, που έμοιαζε σαν μικρή μυρμηγκοφωλιά στ’αλώνι, στεκόταν με προσοχή πίσω από την κούτα με τα πηλήκια, το πεσκέσι δηλαδή του Μαστραπά.

Σε λίγο γυρίσανε όλοι οι Εσατζήδες τρέχοντας με τα καπέλα τους φορεμένα κρατώντας σφιχτά να μη πέσουνε από το τράνταγμα του κεφαλιού τους. Παρατάχθηκαν όλοι στις σειρές τους και τότε ο Παναγόπουλος περνώντας δίπλα τους ήλεγχε ένα-ένα τα κεφάλια τους με τα πηλήκια. Φθάνοντας στον Βασιλόπουλο από το Κατάκωλο, πιάνοντάς τον βίαια από την επωμίδα τον βγάζει έξω από τη σειρά.
¨ Έβγα μπροστά αρχίδι, και τα λέμε ¨ .

Ο Βασιλόπουλος κιτρίνισε, το πηλήκιό του ήταν χωμένο βαθιά μέχρι τα φρύδια, δυο νούμερα δηλαδή μεγαλύτερο από το δικό του.

Το ίδιο έγινε με επτά ακόμη Εσατζήδες, άλλου δεν χωρούσε καθόλου το κεφάλι, άλλου ήταν ραγισμένο το γείσο, άλλου ήταν φαρδύ και άλλου ήταν βρώμικο και ξηλωμένο.

Οι οκτώ Εσατζήδες καθήσανε προσοχή στη σειρά μπροστά κάτω από το κοφτερό μάτι του Παναγόπουλου.
¨Βγάλτε ρε μουνιά τα πηλήκια και ακουμπήστε τα πάνω στη μάντρα ¨, δηλαδή μπροστά στα πόδια του, γιατί ο χώρος της αναφοράς ήταν σε δύο επίπεδα, στο χαμηλότερο οι Εσατζήδες και στο ψηλότερο ο Παναγόπουλος με τον Ευαγγέλου.
¨Πάρε τα πηλήκια γρήγορα και βγάλε τα άλλα από την κούτα και φέρτα εδώ ¨ .
Ο Ευαγγέλου με όση ταχύτητα του επέτρεπε ο ράθυμος ρυθμός του, άδειασε τα πηλήκια στο χώμα και τα έδινε ένα-ένα στον Παναγόπουλο, πατώντας κάθε φορά και μια δυνατή προσοχή μπροστά του, με όση δύναμη βέβαια του επέτρεπαν τα πλαδαρά του μέλη.
¨Όσοι είναι από τον Πύργο να βγούνε δεξιά ¨ , είπε. Από την οκτάδα βγήκαν τρεις : ο Αριστόπουλος, ο Λέπουρας και ο Στίπας και βγήκανε και άλλοι πέντε από την αναφορά, και αφού παρουσιάστηκε ένας-ένας μπροστά στον Παναγόπουλο, που κατέβηκε σιγά-σιγά τα τρία σκαλιά της μικρής μαντρούλας, έφτυσε μπροστά τους με δύναμη, με τον Ευαγγέλου να τον ακολουθεί πάντα κατά πόδας.
¨Ευαγγέλου κοίταξε μέσα στα καπέλα ΑΣΜ,ΕΣΟ, παλαιότητα ¨, άκου παλαιότητα, ένα πράγμα σαν κρασιά δηλαδή.
¨Ευαγγέλου συντόμευε, συντόμευε κωλαρά, φόρεσέ τους τα, και δες τίνος είναι, ένα-ένα ¨ .

Ο Ευαγγέλου αφού τα δοκίμασε στα κεφάλια τους, και με βάση τα γραμμένα μέσα στα πηλήκια κατέληξε σε μια σειρά, τα οκτώ πηλήκια ήταν στη σωστή τους θέση, στα σωστά κεφάλια δηλαδή. Ο Παναγόπουλος αφού έκανε δύο βήματα πίσω, έκανε μεταβολή, ανέβηκε πάλι τα τρία σκαλιά και ανεφώνησε με όση δύναμη φωνής είχε, και να λέμε και του στραβού το δίκιο, από φωνή, φωνάρα, έσκιζε :΅
¨Λόχος , προσοχή, ημιανάς, προσοχή ...¨ .
¨Μηδέν, μηδέν, εις το πηλήκιον ¨ .
¨Αρχίδια αρχίδια και σαφρίδια, αν αύριο στην αναφορά δεν μου φέρετε οκτώ πρασινομπερέδες ν’ανοίξτε τη γη και να μπείτε μέσα. Τους ζυγούς λύσατε μουνιά ¨ . Και με πιο σιγανή φωνή μονολόγησε : ¨ θα σε γαμήσω εγώ Μαστραπά ¨ .

Το τι ακολούθησε μετά δεν λέγεται . Στην Κουμουνδούρου έπεφτε κάθε βράδυ το ξύλο της αρκούδας, οι μπερέδες, εναλλάσονταν με τα πηλήκια, σαν φιλοφρονήσεις, ο Μαστραπάς και ο Παναγόπουλος αλληλοβριζόντουσαν γραπτώς και τηλεφωνικώς παντού, μέχρι που έμαθε τα καθέκαστα ο αρχηγός της ΑΣΔΕΝ ο Κωνσταντινόπουλος από την Τρίπολη και τους κάλεσε στο αρχηγείο και τους έβαλε χέρι κανονικά.
¨Τι πράγματα είναι αυτά, τους είπε, σαν μικρά παιδιά κάνετε. Θα το μάθουν επάνω και θα μας γαμήσουνε όλους. Πηγαίνετε τώρα και ήσυχα ¨ .
Ο Παναγόπουλος και ο Μαστραπάς με τα καπέλα στα χέρια τραβήξανε για τη πόρτα, αλλά τους σταμάτησε η φωνή και
πάλι του Κωνσταντινόπουλου.
¨Ποιος νίκησε τελικά ; ¨.
Δεν πήρε καμμιά απάντηση. Οι δύο άσπονδοι φίλοι εξαφανίστηκαν. Λένε ότι μέχρι την αποστρατεία τους δεν αντάλλαξαν ούτε μία καλημέρα.
Ένα ανοιξιάτικο βραδάκι στην Κουμουνδούρου, μετά από λίγα χρόνια, σ’ένα σουβλατζίδικο, σε δύο μικρά τραπεζάκια με το νάϋλον τραπαζομάντηλο, με τα μπουκάλια της μουστάρδας και του κέτσαπ, τρώγανε το σουβλάκι τους, συνταξιούχοι πια, ο Παναγόπουλος και ο Μαστραπάς. Ο Μαστραπάς φώναξε το γκαρσόνι και του είπε σιγά στ’αυτί :
¨Βάλε μια μπύρα από μένα σ’αυτόν τον κολόγερο απέναντι ¨ .

Ο Μιλτιάδης

2011-07-09T16:16:00.001+03:00

Ήταν η εποχή, η προπολεμική, που είχε τις ιδιαιτερότητές της, τα ξεφαντώματα, τις ευωδιές της.

Στην κεντρική αγορά του Βελεστίνου, μερικά από τα μαγαζιά της, έλαμπαν κυριολεκτικά για την καθαριότητά, την όλη εμφάνιση, την προσφορά τους. Παλαιά μαγαζιά, φροντισμένα πεζοδρόμια, καλοδεχούμενοι άνθρωποι. Οι μαγαζάτορες ένας – ένας, με το χαμόγελο και την αρχοντιά. Γνωστές φιγούρες πουεπί δεκαετίες χαράζουν πορείες, γράφουν ιστορία.

Ο Θόδωρος Ιωαννίδης, ο Θανάσης Καραθανάσης, ο Σταύρος Καραμπερόπουλος, ο ¨Αμερικάνος¨ Κώστας Καραμπερόπουλος, ο Νίκος Τριανταφυλλόπουλος, ο Μιχάλης Τίτσιας, ο Τσακαλέας, ο Κόγιας, ο Γούσης, ο Τσιμπουκλής, ο Παπατόλιας, οι αδελφοί Παπατόλια, οι Γιατσαίοι, ο Ντόντος, ο Ηρ. Χατζάκος, ο Διακόπουλος και τόσοι άλλοι που δημιούργησαν την πανέμορφη αγορά, που αποτελούσε και κέντρο συγκέντρωσης των κολίγων του κάμπου και των πολυάριθμων κτηνοτρόφων της περιοχής.

Ανάμεσα σ’αυτούς τους μαγαζάτορες και ο Μιλτιάδης Τσονάκας. Μάγειρας, από τους εξέχοντες , ο πρώτος των πρώτων. Είχε το εστιατόριό του στο δρόμο της αγοράς, μια φροντισμένη αίθουσα με μεγάλες πόρτες και από μέσα βελούδινες, τεράστιες κουρτίνες. Στο υπόγειο είχε τα κρασιά, δική του παραγωγή, τα πιο λαμπερά και εύγεστα.

Μπαίνοντας στην αίθουσα του εστιατορίου, μοσχοβολούσε ο τόπος από τα καλομαγειρεμένα φαγητά. Το μεσημέρι, το κάθε μεσημέρι, η αίθουσα γέμιζε. Όλη η ¨εξουσία¨ του Βελεστίνου, αστυνόμος, ειρηνοδίκης, αγρονόμος, γυμνασιάρχης και λοιποί είχαν το ραντεβού τους στο εστιατόριο του Μιλτιάδη.

¨Μιλτιάδη τι έχουμε σήμερα ; ¨ . Και από τα βάθη της κουζίνας η φωνή του εστιάτορα : ¨Καρλίσιο πλακί¨ ή ¨αρνάκι φρικασέ¨ ή ¨μοσχάρι πατάτες¨ και τόσα άλλα που υπήρχαν στην πλούσια κουζίνα του Μιλτιάδη. Ένας μάγειρας, μια ομορφιά και μια νοστιμιά, που ευφραίνει καρδιές και γεμίζει με νοστιμιές το στομάχι. Ο Μιλτιάδης, ο μοναδικός σε εξαίσια μαγειρέματα και αχόρταγες λιχουδιές.

Αυτός ο λαμπρός επαγγελματίας του Βελεστίνου, πασίγνωστος σε όλη την περιοχή, είχε δυστυχώς οικτρό τέλος, θύμα και αυτός της ναζιστικής θηριωδίας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1943, ύστερα από τη μάχη στο δάσος του Βελεστίνου, οι Γερμανοί για αντίποινα, μπήκαν στην πόλη και επιδόθηκαν σε ένα όργιο εκτελέσεων και πυρπολήσεων καταστημάτων και οικιών. Στην αγορά πυρπολήθηκαν όλα σχεδόν τα καταστήματα και μεταξύ αυτών το εστιατόριο του Μιλτιάδη.

Ο Μιλτιάδης δεν έφυγε από το εστιατόριό του, αλλά φοβούμενος την μανία των Γερμανών κρύφτηκε στο υπόγειο, εκεί όπου τα βαρέλια με το κρασί. Οι Γερμανοί πυρπόλησαν το μαγαζί του και ο εστιάτορας πνιγμένος στον καπνό, θέλησε να σηκώσει τη σιδερένια καταπακτή που ήταν στο πεζοδρόμιο, για να βγει έξω και να σωθεί.

Όμως αδύναμος όπως ήταν και μεγάλος στην ηλικία, δεν μπόρεσε να σηκώσει την καταπακτή και βρέθηκε λίγο αργότερα μισοκαμένος στα σκαλοπάτια του υπογείου. Περιουσίες που έγιναν στάχτη και άνθρωποι που θυσιάστηκαν στο βωμό της ¨νέας τάξης πραγμάτων ¨ .

Έτσι χάθηκε ο Μιλτιάδης, η φήμη του οποίου εξακολουθεί να αιωρείται στο Βελεστίνο, για την τιμιότητα, την καθαριότητα και τα καλομαγειρέματα του αξέχαστου εστιάτορα .

Βασίλειος Καραμπερόπουλος – Εφημ. ¨Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ¨, Βόλος 8-5-2011 .

Ποίηση και ποιητές

2011-07-09T16:13:00.001+03:00

Ποίηση και ποιητές . Ένα θέμα που πάντα θα μένει ανεξάντλητο. Με αφορμή μια ποιητική βραδιά, ο βετεράνος δημοσιογράφος Γιάννης Μαντίδης έγραψε ένα σχετικό κείμενο με τίτλο ¨Ποιητές στην Εξωραϊστική¨ :

¨Δεν έχω γράψει ουτ’ ένα ποίημα στη ζωή μου, ουτ’ ένα σύντομο γιαπωνέζικο, χάϊ – κάϊ που ήταν κάποτε στη μόδα. Την περασμένη Δευτέρα 28-3-2011 μάλιστα, στην έξοχη ποιητική βραδιά της ¨Εξωραϊστικής¨, είδα πόσο άδειος πρέπει νιώθει κανείς, όταν δεν έχει κάνει έστω κι ένα στίχο.

Πριν όμως μπω στην εκδήλωση, πρέπει να πάω χρόνια πίσω. Να συναντήσω έναν παλιό αξέχαστο συνάδελφο και φίλο, τον Λεφτέρη Ραφτόπουλο, μια απ’ τις πρώτες πέννες στο σινάφι μας και ποιητή με ονοματεπώνυμο, να ξαναθυμηθώ κάτι που μου λεγε για τους ποιητές της εποχής : ¨ Ξεχωρίζω έναν δικηγόρο νεαρό. Έχει φλέβα ποιητική κι αν συνεχίσει θα γίνει μεγάλο όνομα ¨. Ο ταλαντούχος ποιητής, νέος τότε δικηγόρος, ήταν ο τιμώμενος σήμερα Μιχάλης Μπάστας, που είχε βραβευτεί την εποχή εκείνη στον λογοτεχνικό διαγωνισμό του Δήμου Βόλου, με τον Ραφτόπουλο μέλος της κριτικής επιτροπής, που του απένειμε το δεύτερο βραβείο ποίησης .

Ναι , τον θυμάμαι τον Λεφτέρη, τον φειδωλό στα ¨μπράβο¨ του, ξεχωριστό συνάδελφο, να νοιάζεται , να μου μιλάει για την ποίηση του Μιχάλη, που όμως στη συνέχεια δόθηκε στη θεά θέμιδα, παραμελώντας την ερωτιάρα μούσα Ερατώ. ¨ Έτσι τα έφερε η ίδια η ζωή¨, μου εξήγησε χρόνια αργότερα, ο ίδιος φίλος νομικός, νοσταλγώντας τον έρωτά του για την Ποίηση, που κατά κάποιον τρόπο, την θυσίασε για χάρη της Δικαιοσύνης. Κι ίσως αυτός ο πόθος κι ο καημός του να ΄ναι έμμετρος στη ¨Βροχή¨, το θαυμάσιο ποίημά του.

Κόσμος πολύς τίμησε την εκδήλωση, η ¨Εξωραϊστική¨ στις καλύτερες στιγμές της. Ο Βόλος, σκέφτηκα, στις δύσκολες μέρες που περνάμε, έρχεται ν’ανασάνει στον πολιτισμό και μάλιστα στον ποιητικό λόγο, είδος που σήμερα δεν πουλάει. Πόσοι ήταν οι ποιητές και πόσοι οι φίλοι της ποίησης ; Δεν ξέρω. Όσους και να πω λιγότεροι θα ήταν. Ξέρω όμως ότι η συντριπτική πλειονότητα των ακροατών, πρέπει να ήταν δικηγόροι. Πάνω από...εφτακόσιοι, μου λέει ένας φίλος νομικός, υπάρχουν, απασχολούνται ή παρεπιδημούν στην πόλη. Κάποιοι από δαύτους μάλιστα, μαθαίνοντας ότι ο Μπάστας, εκτός από έγκριτος δικηγόρος, είναι και βραβευμένος ποιητής, έσπευσαν να τον συγχαρούν ή με κάποια συστολή να πληροφορηθούν πως γίνεται να βγουν στο φως νεανικά τους ποιήματα που έχουν κρυμμένα στο συρτάρι ...

Στην ¨Εξωραϊστική ¨ ! Το μέλλον του ποιητικού μας Βόλου βρίσκεται ΄κει, στη φιλόξενη αίθουσά της, όπως τον παλιό καλό καιρό. Η πρόεδρος της Λέσχης Μαρία Παλιούρα-Γαλανού έχει ανοιχτό μυαλό και όρεξη για καινούργιες εκδηλώσεις. Ποιητές υπάρχουν, αρκεί να τους ανακαλύψουμε. Και πριν απ’ όλους , να ξαναθυμηθούμε κάποιους που έφυγαν κι άφησαν πίσω τους σπουδαίο ποιητικό έργο, καιρός να το γνωρίσουν και οι νεότεροι. Η ¨συνταγή¨ της σειράς ποιητικών εκδηλώσεων, με βάση μια Καβάφεια στροφή είναι επιτυχημένη : ¨ Με μουσικές εξαίσιες ( του κιθαριστή Γιώργου Φουντούλη, με φωνές...¨ ( του καλλιτεχνικού ζεύγους Μητσάκη-Γκιζά) και με τις αναλύσεις των διανοητών Βασίλη Αναγνωστόπουλου και Κώστα Λιάπη, θα πρέπει να συνεχιστεί. Και μεις οι άλλοι να πλαισιώνουμε την Ποίηση, μετρώντας και την πίεσή μας κάπου-κάπου. Δεν είμαστε για μεγάλες συγκινήσεις ...

Η εικόνα της ¨ Παναγίας Κουνίστρας¨

2011-07-09T16:12:00.001+03:00

Ο μεγάλος των Ελλήνων συγγραφέων κοσμοκαλόγερος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, διατηρούσε ιδιαίτερους οικογενειακούς και ψυχικούς δεσμούς με την ¨Παναγία Κουνίστρα¨. Στα υμνογραφήματά του για τις Παναγίες του νησιού, ποιήματα που γράφει το 1909, δυο χρόνια πριν τη μετάστασή του, αρχίζει από την Κουνίστρα, γιατί όπως γράφει : ¨ Εις το μονύδριον της ¨Παναγίας της Κουνίστρας¨, κατά το μεσημβρινοδυτικόν παράλιον της νήσου Σκιάθου, όπου ευρίσκεται η παλαιά και πάνσεπτος θαυματουργός εικών της ¨Παναγίας της Κουνίστρας¨, ζωγραφισμένη ως κόρη ανήλικος ακόμη προ του θείου Ευαγγελισμού, έζησαν κατά τα τέλη του 18ου και τας αρχάς του 19ου αιώνος, έξι πλάγιοι ανιόντες συγγενείς μου, όλοι ιερομόναχοι. Δύο μεν μεγάλοι θείοι μου τρίτης γενεάς, Καλλίνικος, Ιωσήφ και Ευγένιος και τελευταίος προ πατρός απλής θείας μου Ιωαννίκιος ...¨ . Η επαρχία Σκιάθου υποδέχεται τον Δεκέμβρη του 1908 τον νεοχειροτομημένο ποιμενάρχη της Γερμανό Μαυρομμάτη, Επίσκοπο Δημητριάδος, στη δικαιοδοσία του οποίου υπάγονταν οι Σποράδες από το 1899 έως το 1909.

Ο μοναδικός σκοπός της χειμωνιάτικης επίσκεψης του νεαρού Επισκόπου από τα Ψαρά ήταν η απόκτηση και μεταφορά στο Βόλο της θαυματουργής εικόνας της ¨ Παναγίας Κουνίστρας¨ και η περιόδευσή της σε ολόκληρη τη Μαγνησία και άλλες Επισκοπές για συλλογή ¨χρημάτων και δοσημάτων¨.

Ο Δημητριάδος Γερμανός (1907-1935) κατέφυγε στη λύση των προσοδοφόρων προσκυνημάτων προκειμένου να μαζευτούν χρήματα για την ανέγερση του Επισκοπικού Μεγάρου.

Στη Σκιάθο κατάφερε να πείσει τους ιερείς και τους επιτρόπους του καθεδρικού ναού Τριών Ιεραρχών, όπου φυλασσόταν η εικόνα, να του την παραχωρήσουν.

Όταν μαθεύτηκε η είδηση πρώτος αντέδρασε ο Παπαδιαμάντης και δυναμικά πρωτοστάτησε σαν αντάρτης και δημηργέτης στον ξεσηκωμό του νησιού. Ο συνήθως πράος και ήρεμος διηγηματογράφος πολέμησε με όλη τη δύναμη της πίστης του την πρόθεση του Επισκόπου. Μίλησε στο λαό. Παρουσιάστηκε προσωπικά στο δεσπότη και διαμαρτυρήθηκε δηλώνοντας ρητά ότι : ¨την ψυχή μας μπορεί να πάρετε, όχι όμως την εικόνα ¨.

Ο Παπαδιαμάντης αμέσως μετά το περιστατικό δημοσιεύει στη εφημερίδα ¨ΘΕΣΣΑΛΙΑ¨ με ημερομηνία 17 Δεκεμβρίου 1908 άρθρο με τίτλο ¨Περί της Παναγίας Κονίστρας¨, όπου αναφέρει τα σχετικά με την εικόνα : ¨ ... Η πάνσεπτος εικών της υπεραγίας θεοτόκου της Εικονίστριας ή Κουνίστρας , από πεντηκονταετίας ήδη απόκειται εν τω ιερώ ναώ των Τριών Ιεραρχών της κωμοπόλεως Σκιάθου. Αρχήθεν δε ευρίσκετο εις το μονύδριον της φερωνύμου ¨Παναγίας Κονίστρας¨, κατά την δυτικήν ακτήν της νήσου Σκιάθου. Εκεί πλησίον κατά την πιστήν παράδοσιν έχει ευρεθεί αιωρουμένη επί δένδρου πεύκης δι’αποκαλύψεως προς ευσεβή ασκητήν ησυχάζοντα εκεί προ δύο εκατανταετηρίδων και πλέον ... Ουδέποτε η σεπτή εικόνα της Αγνής Θεομήτορος της Κουνίστρας εχρησίμευσεν ως εμπόρευμα και πιστεύω ότι ποτέ δεν εξήλθε της νήσου... Ο λαός της Σκιάθου έχει υποκάρδιον εκ γενεών, ήδη, τον σεβασμόν και το φίλτρον προς την ιεράν και θαυματουργόν εικόνα της Κουνίστρας και διά τούτο συνεταράχθη ...¨ .

Ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της Σκιάθου και πιθανώς εξαιτίας αυτών με τον νόμο 3434 της 16ης Νοεμβρίου 1909, οι Βόρειες Σποράδες μετεφέρθησαν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Χαλκίδος, ενώ διοικητικά υπάγονται στο νομό Μαγνησίας. Ο μεγάλος Σκιαθίτης συγγραφέας, δυο χρόνια μετά τις ταραχές στο νησί για την εικόνα της ¨Παναγίας Κουνίστρας¨, θα εγκαταλείψει τον γεμάτο πάθια και καϋμούς πρόσκαιρο αυτό κόσμο, στις 3 Ιανουαρίου 1911 σε ηλικία εξήντα ετών και θα μείνει για το ήθος και το πνευματικό του έργο αθάνατος.

Κείμενο : Δημ. Τσιλιβίδης , ¨Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ¨ (20-3-2011) .

Το παραμύθι του Θεόφιλου

2011-07-09T16:10:00.002+03:00

¨ Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε τη μανία να ζωγραφίζει. Τον έλεγαν Θεόφιλο. Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί όπου οι πρόγονοί του έβαζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης και του Πηλίου και ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν για να βγάλει το ψωμί του. Στον Άνω Βόλο υπάρχουν κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη, που δείχνουν το πέρασμά του-αν σώζονται ακόμη. Ο κόσμος τον περιγελούσε …

Έτσι κυλούσε η ζωή του και ο Θεόφιλος πέθανε (1873-1934). Μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από το Παρίσι. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στον Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν και έγραψαν, πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε με το στόμα ανοιχτό στη Αθήνα.

Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δεν σημαίνει μόνο να διδάξουμε τον λαό αλλά και να διδαχθούμε από τον λαό ¨ .

Γιώργος Σεφέρης

Ο επαναπατρισμός της θεια-Λαμπρινής

2011-07-09T16:10:00.001+03:00

του Τάσου Βουρνά

Βορράς χιονιστής είχεν ενσκήψει εις την μικράν κώμην της Πολωνίας, όπου είχον από τινων ετών εγκατασταθή Έλληνες πρόσφυγες εκ των ακρωρειών της Ελλάδος, φεύγοντες την λαίλαπα του εμφυλίου πολέμου. Εκεί εις την φιλόξενον γην του Βορρά εύρον αποκούμπι και ανάπαυσιν κατόπιν των ταλαιπωριών τόσων ετών εις τα βουνά και εις τα ξένα. Τώρα, δόξα σοι ο Θεός, είχα απαγγιάσει, κατά το δη λεγόμενον. Και στέγην, και τροφήν, και εργασίαν, και περίθαλψιν εύρον και στοργήν από τους ξένους ανθρώπους – ας είναι καλά. Αλλά το ορεινόν και τραχύ χωρίον των, το σκαρφαλωμένον εις τας υπωρείας της Πίνδου, πού να το εύρουν εν μέσω της ατέρμονος πολωνικής πεδιάδος; Μάλιστα όταν ήλθον το πρώτον εδώ και ερρίζωσαν εις τον ξένον τόπον και έστησαν παραγώνι, είχον λάβει χώρα μερικά νόστιμα επεισόδια. Ο Ερυθρός Σταυρός της φίλης χώρας, ήτις εφιλοξένει τους τραχείς ορεσιβίους εξ Ελλάδος, έσπευσε να τους παραχωρήση ενδύματα εκ των λεγομένων ευρωπαϊκών και ανάλογα εσώρουχα. Θρήνος και οδυρμός εγένετο καθ’ όλον το χωρίον. Πώς ν’ αλλάξουν οι γέροντες τα ταμπάρα των και τα τσόχινα πανωβράκια των και αι γραίαι τα κοντογούνια των, τα από πεντηκονταετίας, ως προικιόν χορηγηθέντα υπό των μητέρων των, και ουδέποτε αλλαγέντων κατά την διάρκειαν ολοκλήρου βίου; Είδαν κι’ έπαθαν οι ξένοι άνθρωποι να τους πείσουν ν’ αλλάξουν την αρχαϊκήν των φορεσιάν και «να μπουν στα στενά», ήγουν να βάλουν τα ευρωπαϊκά και συγχρονισθούν οπωσούν με το ξένον περιβάλλον και τας συνηθείας του τόπου.
Βορράς, λοιπόν, χιονιστής είχε φυσήξει εις τα αρκτώα εκείνα μέρη, λήγοντος του έτους 1961, ότε η γραία Λαμπρινή, χήρα ωσεί εβδομηκοντούτις, έχουσα κόρην έγγαμον εις το χωρίον Σ* της Πίνδου και εγγόνια τα οποία δεν επρόφθασε να γνωρίση και να ταρναρίση ως μάμμη εις τα γόνατά της, απεφάσισε να υπάγη εις την πατρίδα. Ήκουσεν ότι διά να ταξιδεύση εχρειάζετο χαρτιά και σφραγίδας και υπογραφάς και εισιτήρια εις τον σιδηρόδρομον. Και τον μεν ναύλον ηδύνατο να πληρώση η γραία Λαμπρινή εκ της συντάξεως την οποίαν της παρείχον οι ξένοι άνθρωποι – ας είναι καλά. Αλλά τα χαρτιά, τας σφραγίδας και τας υπογραφάς πού θα τας εύρισκαν; Οι λύκοι που εκυβέρνων «εκεί κάτω» εις την πατρίδα δεν της έδιδον την άδειαν. Και να ήτο μόνο αυτό; Το πατρογονικόν της σπίτι εις το χωρίον, εκεί όπου εγεννήθη και ανεστήθη, όπου υπανδρεύθη και εσπαργάνωσε τέκνα, το κατείχον ξένοι άνθρωποι. Δεν είχε στον ήλιο μοίρα η γραία Λαμπρινή. Όλα τούτα της τα είχε γράψει καταλεπτώς η θυγάτηρ της, το Μαχώ, διά χειρός του πατρός Ιωάσαφ, του ιερέως του χωρίου. Είχε –λέει– ψηφισθή νόμος και την έσβησαν από το δημοτολόγιον και της εσήκωσαν την υπηκοότητα την ελληνικήν και της εδήμευσαν τον οικίσκον της και το χωράφι της και τα παρέδωσαν σε κάτι βερέμηδες, κακούς ανθρώπους, πρώην συνεργάτας των Γερμανών – φωτιά να τους κάψη! Και η γραία Λαμπρινή, μόνη κι έρημη εις τα ξένα ενοστάλγει την πατρικήν και συζυγικήν εστίαν, τον ταπεινόν οικίσκον της και το παραγώνι της, και τα εγγόνια της, φωτογραφίας των οποίων αρτίως τας είχε αποστείλει η θυγάτηρ της μέσα εις το πικραμένον της γράμμα. Τας είχε έκτοτε, ημέραν και νύκτα, εις τον κόρφον της και επεδείκνυεν εις τας άλλας ομοχωρίους της γερόντισσας και τας κατεφίλει δακρύουσα. Και από καιρού εις καιρόν παρεκάλει τους γραμματισμένους να της διαβάσουν το φαρμακωμένον γράμμα της θυγατέρας της, ενώ κρουνοί δακρύων έβρεχον τας ρικνάς παρειάς της κάθε φοράν που ήκουε τα ίδια, τα πικρά λόγια: «Αγαπημένη μου μάνα, πρώτον ερωτώ διά την καλήν σας υγείαν. Αν ερωτάτε και δι’ ημάς καλώς υγιαίνομεν. Μάθε, μητέρα, ότι ο ένας τοίχος του σπιτιού μας εσάπισε και είναι έτοιμος να πέση. Προσέτι μίαν ημέραν επήρε φωτιά το παραγώνι κι εκόλλησε το φαγοπύρι φωτιά κι εκάηκε το νταβάνι. Ανέβη ο άντρας μου να το σβήση και έσπασαν όλα τα κεραμίδια. Κοντά σ’ αυτά με βρήκαν και άλλες καταδρομές. Η γειτόνισσά μας που σου κρατεί στανικώς το σπίτι εμάλωσε μαζί μου κι ύστερα πήγε εις την Αστυνομίαν και με κατεμήνυσε τάχα πως εγώ την είπα πείσα και δείξα, ενώ εκείνη μούπε τα χειρότερα. Τώρα πρέπει να πάω και στο δικαστήριο. Μού στείλανε τις προάλλες κλήση.
Κι άλλες δυστυχίες με σάστισαν, κατακαημένη μου μάνα. Η γίδα μας αρρώστησε και ψόφησε με τη βαρυχειμωνιά· ήταν κι εγκαστρωμένη. Έχασα και τη γίδα, έχασα και τα κατσίκια τα δυο, έχασα και το γάλα των παιδιών. Μόνο το νου μου δεν έχασα, καημένη μου μάνα…».
*
Το απεφάσισε, λοιπόν, η γραία Λαμπρινή. Θα έφευγε μόνη διά τον τόπον της και ας μην είχε χαρτιά και σφραγίδας από την βασιλικήν κυβέρνησιν. Ιδέαν περί συνόρων και λοιπών εμποδίων, όσα οι άνθρωποι εφεύρον διά να χωρισθούν μεταξύ των, δεν είχε. Θα τραβούσε προς νότον, αυτό το ήξευρεν. Έχουσα αριστερά της την ανατολήν και δεξιά την δύσιν, θα εβάδιζε την ημέραν και θα εκόνευε την νύκτα εις τα σπίτια των καλών Χριστιανών. Και κάποτε θα έφθανε. Και διά να γλυτώση την πεζοπορίαν, αν έβλεπε σιδηρόδρομον κατευθυνόμενον προς νότον, θα επλήρωνε τον ναύλον και θα επέβαινε, με το καλό ή με το άγριον.
Αφ’ εσπέρας έλαβε την απόφασιν να εκκινήση τα χαράματα. Χωρίς να είπη τίποτε εις τας άλλας γυναίκας τας ομοχωρίους της, απεσύρθη ενωρίς εις τον οικίσκον της, εμάζευσε τον ρουχισμόν της και μερικά κανίσκια τα οποία είχε προμηθευθή διά τα εγγονάκια της, τα έδεσεν όλα εις μπόγον, ενεδύθη και κατεκλίθη εις την κλίνην της, όπως ήτο, διά να κλέψη ένα ύπνο, πριν εκκινήση διά το μεγάλον ταξίδι.
Επί αρκετάς ώρας ελαγοκοιμήθη, έχουσα κατά νουν να ξυπνήση ολίγον προ της αυγής και να ολισθήση λάθρα έξω του χωρίου. Και ότε ηκούσθη το πρώτο λάλημα του πετεινού, η γραία Λαμπρινή ηγέρθη τάχιστα, ενίφθη κατά πρόσωπον, έκαμε τον σταυρόν της και εξεπόρτισε. Η νυξ ήτο ακόμη βαθεία και το χιόνι εφώτιζεν αμυδρώς τον δρόμον της με την ψυχράν ανταύγειάν του.
Άμα εξελθούσα εις τους ερημικούς κατ’ εκείνην την ώραν δρόμους του χωρίου, εβάδισε ταχέως προς τον σταθμόν του σιδηροδρόμου. Θα επεβιβάζετο της πρώτης αμαξοστοιχίας, η οποία θα διηθύνετο προς νότον, κατά το σχέδιόν της. Εις τούτο εστάθη τυχερή. Εμπορικός σταθμός με ανοικτά βαγόνια έμφορτα μεγάλων ζώων, ήτο έτοιμος να εκκινήση. Και η θεία Λαμπρινή, ολισθήσασα κρυφίως, αφού πρώτον έρριψε τον μπόγον της εις το βαγόνι, εσκαρφάλωσεν είτα και αυτή και ετοποθετήθη αθορύβως μεταξύ οκτώ αγελάδων, αι οποίαι την υπεδέχθησαν με φιλικούς μηκυθμούς και την εθέρμαινον με την αναπνοήν των.
Το τραίνο εξεκίνησεν. Η γραία Λαμπρινή έκαμε άλλην μίαν φορά το σημείον του σταυρού και έλαβε κουράγιο. Ήδη το δυσκολότερον μέρος του ταξιδίου επραγματώνετο ευτυχώς. Ενόμιζεν ότι μετ’ ου πολύ θα έβλεπε την κορυφογραμμήν της Πίνδου, την τόσον οικείαν εις την μνήμην της, την χαμένην εις την αντάραν και το χιόνι. Και ότε εξημέρωσεν, η γραία επρόβαλε μετ’ άκρας επιφυλάξεως την κεφαλήν της από το παραπέτο του βαγονιού, προσπαθούσα να διακρίνη εις το αβέβαιον πρωϊνόν φως και ομίχλην, τα γνώριμα και αγαπημένα βουνά.
Αλλοίμονον! Η πατρίδα ήτο ακόμη αρκετά μακράν. Προ των ομμάτων της γραίας Λαμπρινής ηπλούτο ο ατελείωτος κάμπος, όσον που φθάνει το μάτι, σαβανωμένος με το χιόνι. Εταξίδευσεν ολόκληρον την ημέραν προς νότον και περί την βραδυνήν αμφιλύκην της εφάνη ότι διέκρινε μακράν τας σκιάς υψηλών βουνών. Η καρδιά της ελαχτάρησε. Να ήτο άραγε η Πίνδος, το προσφιλές βουνόν, όπου υπό την σκιάν του εγεννήθη, εμεγάλωσεν, υπανδρεύθη και εσπαργάνωσε τέκνα;
Όχι μόνον δεν ήτο η Γη της Επαγγελίας της, αλλά και περί το εσπέρας, ότε ο ήλιος έδυεν εις την παρυφήν του κάμπου, εβεβαιώθη ότι ο συρμός εστράφη προς την δύσιν. Εμάζυεσεν εν βία τον μπόγον της και, όταν ο σιδηρόδρομος εστάθη δι’ ολίγα λεπτά, επήδησεν αθορύβως εις το έδαφος, αποφασισμένη να συνεχίση πεζή το ταξίδι της.
*
Άγνωστος τόπος το μέρος όπου ευρέθη. Εις την ακοήν της έφθαναν λόγια άγνωστα, διαφορετικά από την γλώσσαν του τόπου εις τον οποίον έζη μέχρι προ τινος. Η καρδία της εμούδιασε. Πού να υπάγη νύκτα ώραν, ξένη και άγνωστος, μόνη και έρημος γραία, αδύνατον μέρος; Όλον το θάρρος της την εγκατέλειψε και καθήσασα εις μίαν γωνίαν του σταθμού, ομού μετ’ άλλων επιβατών, ήρχισε να κλαίη με μαύρα δάκρυα. Πονετικοί άνθρωποι αυτοί οι ξένοι. Την περιεκύκλωσαν με ενδιαφέρον και την ηρώτων εις την άγνωστο γλώσσαν των διά την αφορμήν των δακρύων της. Τι να τους είπη; Πώς να συνεννοηθεί; Πώς να τους ζωγραφίση τον πόνον της; Και έκλαιε με σιωπηλούς λυγμούς, ενώ γύρω της οι ξένοι άνθρωποι την παρετήρουν με ανείπωτον συμπάθειαν. Ήλθε, τέλος, και ένας άνθρωπος της εξουσίας. Με θερμόν χαμόγελον την επλησίασε, της ωμίλησε. Είδε και απόειδε ότι δεν είναι δυνατόν να συνεννοηθεί. Αντήλλαξε μερικές λέξεις με τους πολίτας και λαβών ηρέμα την γραίαν εκ του βραχίονος, την ωδήγησε εις το γραφείον του σταθμού.
Εκ της ανταλλαγής των ολίγων λέξεων μετά της γραίας, ερωτωμένης εις την ξένην γλώσσαν και αποκρινομένης εις την γλώσσαν της στερεοτύπως «θέλω να πάω στο χωριό μ’», εξήχθη το συμπέρασμα από την ομήγυριν ότι επρόκειτο περί Ελληνίδος. Ο αστυνομικός ωμίλησεν εις το τηλέφωνον δι’ ολίγων και μετ’ ου πολύ κατέφθασαν ασθμαίνοντες δύο Έλληνες εκ των πολιτικών προσφύγων, των διαμενόντων εις την πολίχνην εκείνην της Τσεχοσλοβακίας. Διότι η γραία είχε διέλθει τα πολωνοτσεχικά σύνορα και ευρέθη, άνευ διαβατηρίου, εις την Τσεχίαν.
Οι δύο Έλληνες έσκυψαν έκπληκτοι πλησίον της γραίας:
–Από πού είσαι, μάνα μου;
–Από την Πίνδο…
Ακούσασα την πάτριον φωνήν έπαυσε πλέον αυτομάτως να κλαίη και ανέβλεψεν μετ’ ελπίδων προς τους νεοελθόντας.
–Και πού καθόσουν;
–Σα κει στην Πολωνία…
Έκαμαν οι άνθρωποι τον σταυρόν των, ενώ οι ξένοι συγκινηθέντες παρηκολούθουν εν μεταφράσει την συνομιλίαν.
–Και πώς ήρθες εδώ;
–Με το τραίνο, γιε μ’!
–Και πώς θα πας κάτου;
–Με το πόδι μ’! Βαστάου για ακόμ’!
Εγέλασαν γύρω οι άνθρωποι. Έλαβον την γραίαν μετά στοργής και την ωδήγησαν εις τους ελληνικούς καταυλισμούς, ενώ ταυτοχρόνως ετηλεγράφουν εις Πολωνίαν προς ησυχίαν των εκεί συμπατριωτών των.
Βεβαίως, το ταξίδι της γραίας Λαμπρινής προς το χωρίον της δεν επραγματώθη. Και στενάζουσα, αναμένει μετά των άλλων την ευλογημένην ώραν της επιστροφής της εις το πάτριον έδαφος. Αχ, δεν θάχουν, Θεέ μου, τελειωμόν οι πίκρες και τα βάσανα του κόσμου;
( Το ανωτέρω κείμενο, με το Παπαδιαμάντειο ύφος, έγραψε ο Τάσος Βουρνάς και
δημοσιεύτηκε στη εφημερίδα «Αυγή» τα «Χριστούγεννα» 1964 με την προσδοκία να συγκινήσει την τότε Κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου και να ψηφιστεί ο νόμος «Περί επαναπατρισμού των πολιτικών προσφύγων) .

Το ¨τελευταίο ταξίδι¨

2011-07-09T15:56:00.000+03:00

Ένα ζευγάρι Αμερικανών αποφάσισε να πάει διακοπές στη Φλόριντα, που είχε ζέστη, για να ξεφύγει από το κρύο της Αλάσκας, που ζούσαν.

Κανόνισαν να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο που είχαν περάσει και τον μήνα του μέλιτος, αλλά είχαν πολλές υποχρεώσεις και θα ταξίδευαν χώρια. Ο άντρας θα έφτανε Τετάρτη και η γυναίκα Πέμπτη.

Φτάνει ο άντρας στο ξενοδοχείο, πηγαίνει στο δωμάτιό του και βλέπει ότι τώρα πια υπάρχει εκεί και υπολογιστής και ΙΝΤΕΡΝΕΤ και αποφασίζει να κάνει μια έκπληξη και να στείλει e-mail στη γυναίκα του.

Κάνει, όμως ένα λάθος στη διεύθυνση και το e-mail πηγαίνει σε μια άλλη διεύθυνση, στο Χιούστον του Τέξας, σε μια γυναίκα που μόλις είχε γυρίσει από την κηδεία του άνδρα της και τσεκάρει τα μηνύματα, που έλαβε στον υπολογιστή της από φίλους και συγγενείς. Μόλις διαβάζει το πρώτο, πέφτει λιπόθυμη. Ο γιος της μπαίνει στο δωμάτιο, τη βλέπει πεσμένη στο πάτωμα, προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε, κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή και διαβάζει :

Προς : Την αγαπημένη μου γυναίκα
Θέμα : Έφτασα !
¨ Ξέρω πως εκπλήσσεσαι που παίρνεις e-mail από μένα. Έχουν υπολογιστές πλέον εδώ κάτω και σύνδεση με ΙΝΤΕΡΝΕΤ και μπορείς να στείλεις μήνυμα, όπου θέλεις.
Μόλις έφτασα και μπήκα μέσα. Όλα είναι έτοιμα και για σένα που θα έρθεις αύριο.
Ανυπομονώ να σε δω. Ελπίζω να έχεις το ίδιο καλό ταξίδι με μένα. Έχει πολλή ζέστη εδώ κάτω. ¨
Ιστοριούλα χαριτωμένη. Έχει σχέση με ένα ¨ταξίδι¨ . Ένα ¨ταξίδι¨ προς τη αιωνιώτητα, που όλοι θα το κάνουμε αργά ή γρήγορα.

Ήταν ¨ερωτευμένος¨ …

2011-07-09T15:55:00.002+03:00

Είχε πολλούς ¨τύπους¨ η παλιά Αθήνα, με άλλα λόγια ¨ψωνάρες¨ που κυκλοφορούσαν στους δρόμους της πρωτεύουσας.

Ανάμεσα σ’αυτούς ήταν και ο ¨πρίγκιπας¨ Νικολός. Έδρασε περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Ένα φτωχόπαιδο από τον Πειραιά. Ο Νικολός όταν είδε τη μία από τις δύο κόρες του Βασιλιά Γεωργίου Α΄, την πριγκίπισσα Μαρία, η άλλη ήταν η Αλεξάνδρα, κυριολεκτικα τρελάθηκε. Με σκοπό να γίνει αντάξιός της , για να την διεκδικήσει, βάλθηκε να μάθει λίγα γράμματα, να καλοντύνεται και να φέρεται ευγενικά, ενώ μόλις τέλειωνε το μεροκάματο , ξεροστάλιαζε με τις ώρες έξω από τα Παλιά Ανάκτορα, όπου έμενε με την βασιλική οικογένεια η δεκαπεντάχρονη Μαρία και ξεφώνιζε : ¨Βασιλοπούλα Μαρία, πάρε με τον Νικολό ! Πάρε με, που είμαι και παιδί καλό ! ¨ Οι φρουροί και οι διαβάτες γελούσαν μαζί του. Αυτός ήταν απτόητος !

Έτσι ,όλη η Αθήνα και ο Πειραιάς είχαν να κάνουν με την τρέλα του Νικολού, ώσπου τον μάζεψαν και τον έκλεισαν στο Δαφνί.

Από όταν κάποιος τρελαινόταν ή εξέφραζε δυσεκπλήρωτες επιθυμίες, έλεγαν : ¨ Πάει και αυτός έγινε Νικολός ! ¨ Για άλλον που έπασχε από μεγαλομανία, όπως ο Νικολός, που ήθελε τη βασιλοπούλα, έλεγαν : ¨Εψώνισε τη Βασιλοπούλα¨ ή απλά ¨την ψώνισε¨, φράση που διαδόθηκε και επικράτησε , για να χαραχτηρίζει την τρέλα ή την χωρίς έρεισμα υπέρμετρη φιλοδοξία.

Τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα και αφού βγήκε από το Δαφνί, ηλικιωμένος πια, ο Νικολός δεν ζητούσε βασιλοπούλες, αλλά κυκλοφορούσε φορώντας στο στήθος του πλήθος τενεκεδένια παράσημα .

Σαν μια τηλεόραση

2011-07-09T15:55:00.001+03:00

Ήταν η ώρα του μαθήματος της έκθεσης. Η δασκάλα είχε γράψει το θέμα στον πίνακα : ¨ Τι να ζητήσω από τον Θεό ¨. Ο μικρός μαθητής έγραψε : ¨Θεέ μου απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση ! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι μέσα στο σπίτι μου. Να έχω τον δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από εμένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί.

Όταν είμαι τηλεόραση θέλω, νάχω την παρέα του πατέρα μου, όταν έρχεται στο σπίτι από τη δουλειά, ακόμη κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω και τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί …

Θέλω τα αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Και το τελευταίο, κάντε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου δεν ζητάω πολλά. Θέλω να γίνω σαν μια τηλεόραση. ¨

Tη δασκάλα που τη διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε : ¨Τι συμβαίνει; Αυτή απάντησε : ¨Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου ¨. Ο σύζυγος είπε : ¨Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί !¨ Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε : ¨Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας ! ¨ .

Το ιστορικό ¨ΟΧΙ¨

2011-07-09T15:53:00.000+03:00

Κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, στον εορτασμό της επετείου του μεγάλου ¨ΟΧΙ¨ της 28ης Οκτωβρίου του 1940, έχουμε ξανά και μανά το ίδιο τροπάριο . Ποιος είπε το¨ΟΧΙ¨;
Ο Ιωάννης Μεταξάς ή ο λαός ;

Ένα ψεύτικο δίλημμα, μόνο και μόνο για να μειωθεί και να ακυρωθεί ο δικτάτορας Μεταξάς. Μόνο ένας ηλίθιος θα αμφέβαλλε για το δεδομένο ¨ΟΧΙ¨ του ελληνικού λαού, που θα έπαιρνε τα όπλα, όποια κι αν ήταν η απάντηση του Μεταξά στο Ιταλικό τελεσίγραφο.

Είτε το θέλουμε όμως, είτε όχι, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είτε καλώς, είτε κακώς, αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε στο τιμόνι της Ελλάδος εκείνη τη δεδομένη στιγμή, κι αυτός είπε το επίσημο ¨ΟΧΙ¨, που συμφωνούσε βεβαίως με το κοινό λαϊκό αίσθημα, κυριολεκτικά κι όχι μεταφορικά ή συμβολικά.

Για τους λάτρεις της πραγματικής ιστορίας, που γράφει και δεν ξεγράφει, ο άνθρωπος που εισέπραξε το ¨ΟΧΙ¨ , ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι, φρόντισε προς τιμήν του, να διασώσει ολόκληρο τον δραματικό διάλογο, που έκανε με τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Επί πλέον η επιστράτευση κηρύχθηκε άμεσα, την ίδια μέρα, που σημαίνει ότι για το επίσημο ελληνικό κράτος, δεν υπήρξε ουδεμία αμφιταλάντευση ή δισταγμός.

Λόγια Μπέρτολτ Μπρεχτ

2011-07-09T15:52:00.002+03:00

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’αλλάξεις :

Οργή και επιμονή. Γνώση και αγανάκτηση .

Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.

Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.

Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.

Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει,

πως την πραγματικότητα να αλλάξουμε.

Λήθη και μνήμη

2011-07-09T15:52:00.001+03:00

Η λήθη είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της μνήμης. Αλλά αν εξαλειφθεί από τους λαούς η μνήμη , τότε θα μοιάζουν με ασθενείς που πάσχουν από αμνησία. Δεν θα γνωρίζουν από που έρχονται και από ποιούς προέρχονται, με αποτέλεσμα να μη ξέρουν που βρίσκονται και προς τα που πορεύονται. Αν σβήσουμε το παρελθόν , πρόσφατο και παλαιό, θα ζήσουμε μέσα σ’ένα ακατοίκητο μέλλον.

Σεβντίκιοϊ Σμύρνης

2011-07-09T15:51:00.001+03:00

Σεβντίκιοϊ Σμύρνης – Η Πατρίδα του πατέρα μου
(Μικρό αφιέρωμα)

¨ Καημένο ελληνικό Σεβντίκιοϊ, καμάρι όλων μας ! Ήταν και αυτό μια δόξα λεβεντιάς που έσβησε. Τώρα δεν είναι παρά μια γλυκειά, μα πονεμένη ανάμνηση και χρησιμεύει μόνο σαν τόπος ιερού προσκυνήματος για τα λίγα παληά παιδιά του που το επισκέπτονται καμμιά φορά. Πηγαίνουν ως εκεί ν’αναπνεύσουν τον αέρα του. Να βρούνε κάτι που να τους διεγείρει τη μνήμη. Να πιούνε το νερό του. Να κυττάξουν τα γνώριμα βουνά του τριγύρω και τον κάμπο του να απλώνεται μελαγχολικός, γιατί τον δουλεύουν ξένα και ανάξια χέρια. Ψάχνουν να σταθούνε κάπου απόμερα, να νοιώσουν την ψυχή του χωριού των, να μιλήσουν μαζί της και να σκουπίσουν κρυφά τα δακρυσμένα τους μάτια.

Υπάρχουν όμως και άλλοι που δεν θέλουν να δουν τώρα το Τουρκεμένο χωριό τους, στα χάλια που βρίσκεται : ¨ Τι να δούμε ; λένε. Ούτε οι εκκλησιές μας υπάρχουν, ούτε το νεκροταφείο με τους τάφους των γονιών μας και τους σταυρούς των επάνω. Τι μένει να δούμε από εκείνα που είχαμε ; Καλύτερα έτσι ! Έχουμε τουλάχιστον το χωριό μας στη φαντασία μας, όπως το ξέραμε και ζούμε καμμιά φορά μαζί του. Προτιμούμε ένα νοερό ταξίδι του καλού καιρού, παρά ένα πραγματικό σήμερα, που θα μας λυπήσει πιότερο ¨ .

Και ίσως να έχουν δίκηο !

Προσδοκώ ανάσταση του φιλοτίμου μας !

2011-07-09T15:50:00.001+03:00

¨ Για τίποτε δεν έχω να πω τίποτε. Αυτό το τίποτε συγκροτείται από κάποια κομματικά ή οικογενειακά φέουδα. Αλλά, όταν μοιράζεις το τίποτε , εισπράττεις ένα τίποτε.

Έχουμε μια τιποτένια πολιτική, διότι εξαιτίας κυρίως του τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού εκμαυλισμού, εδώ και καιρό, συγκροτούμε ένα σύνολο χαυνοπολιτών, δηλαδή κεχηναίων και χασκόντων πολιτών.

…Υπάρχει ελπίδα να υψωθεί και τούτος ο ασπόνδυλος, σαν μαλάκιο λαός, σε έθνος. Διότι, όπως σωστά λένε οι Γερμανοί, που μας φόρεσαν το καπίστρι της ¨ Τρόϊκας ¨, το έθνος είναι η γλώσσα.

Η κατάπτωσή μας άρχισε από την κατάπτωση της γλώσσας μας. Έτσι εγίναμε, όπως λέει ο Μακρυγιάννης, ¨Παλιόψαθα
των Εθνών ¨.

Αλλά αν τα θαύματα γίνονταν και στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο μέλλον ; Οι πραγματικά θρησκεύοντες προσδοκούν
¨ ανάστασιν των νεκρών ¨ . Εγώ πιο ολιγαρκής, προσδοκώ ανάσταση του φιλοτίμου μας. Και αν είναι να πεθαίνουμε, να πεθαίνουμε για ένα φιλότιμο…Άμποτες ! ¨ .

Σαράντος Καργάκος – Ιστορικός, Φιλόλογος, Συγγραφέας
Συνέντευξη στην ¨Ελευθερία¨ Λάρισας , 19-9-2010 .

Επιτέλους... φτωχοί!

2011-07-09T15:49:00.000+03:00

Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό - όσπρια
πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό - ενώ η γάτα και ο
σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως
ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω
γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να
γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας
και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το
τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην
τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή
παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία
παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου»,
των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και
το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές
διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ
και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε
από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι
ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να
προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες
λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την
πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της
εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να
απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων
μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι
ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της
περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της
ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που
υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας
δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και
κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.

Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους
τριτοκοσμικούς..

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά
Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών.
Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο
μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να
κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της
πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή
νομίζω πως θα μας πείσει...

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

Ως εδώ, ήταν ως εδώ

2011-07-09T15:48:00.000+03:00

Τα τραγούδια δεν είναι τίποτα άλλο από την ίδια τη ζωή. Με αυτά τραγουδάμε τους πόνους, τις χαρές, τους καημούς, τα βάσανα, τις αγάπες μας μέσα στην καθημερινότητά μας.

Το τραγούδι ¨ Ως εδώ ήταν, ως εδώ ¨ , με στίχους Λάκη Λαζόπουλου, μουσική Θάνου Μικρούτσικου και την μοναδική ερμηνεία του Δημήτρη Μητροπάνου, ταιριάζει , σε όλους εμάς τους Έλληνες, για τη σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση, που οδηγήσαμε την Έλλάδα μας και για την οποία μερίδιο ευθύνης αναλογεί σε όλους μας :
¨Οργή άγιο ξυπνητήρι λαϊκό,
ξύπνα με πριν αποκοιμηθώ,
στη γη μου αυτή ξεχάστηκα,
νόμιζα ήρθα για να ρθω χωρίς σκοπό.

Έρημος έρημο περνώ
κι αυτά που συναντάω
με κάνουν μάνα ν’απορώ
ποιος είμαι και που πάω.

Ως εδώ ήταν, ως εδώ,
φτάνει το παράξενο Ελλήνων καραβάνι,
ως εδώ ήταν, ως εδώ,
το παράξενο εκείνο καρναβάλι των Ελλήνων,
φτάνει ως εδώ ¨ .

Ένας μεγάλος πολιτικός

2011-07-09T15:47:00.001+03:00

Έρχονται στιγμές, που η θύμιση μας πάει μακριά, πολλά χρόνια πίσω, σε μεγάλες και αξεπέραστες μορφές, που ¨ έφυγαν ¨ και άφησαν πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Ο νους μου πήγε, έτσι αυθόρμητα, στον μεγάλο και αείμνηστο πολιτικό ηγέτη της Γαλλίας, τον Πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν (1916-1996) . Χτυπημένος τα τελευταία χρόνια από καρκίνο του προστάτη αποφάσισε μια μέρα , να διακόψει θεραπείες και φάρμακα , για να φύγει μια ώρα αρχίτερα από τη ζωή. Η συντηρητική ¨Εστία¨ , μετά τον θάνατό του, έγραψε στις 19-1-1996, την ακόλουθη νεκρολογία :
¨Επέλεξε να αποθάνη, όταν διατηρούσε, ακόμη, πλήρη πνευματική διάυγεια και όταν είχε το ψυχικόν σθένος να αποφασίζη, φοβούμενος, προφανώς
την παράτασιν μιας ζωής, που θα κατέληγε αργά ή γρήγορα, εις τον σωματικόν και πνευματικόν ευτελισμόν. Ήθελε να φύγη ως ο Φρανσουά Μιτεράν και όχι ως η σκιά του Φρανσουά Μιτεράν, που θα είχε προκαλέσει τον οίκτον δια την ασθένειαν και την ανακούφισιν δια τον θάνατον.

Χρειάζεται βεβαίως, να είναι κανείς πράγματι ανώτερος άνθρωπος, δια να αντιμετωπίζει με αυτό το μεγαλείον την ζωήν και τον θάνατον.

Όταν κανείς είναι πράγματι μεγάλος, δεν χρειάζεται να κάθεται εις τον θρόνον του δια να κηδευτεί ως Πρόεδρος. Τον κηδεύουν η ιστορία του και η πολιτεία του, καταθέτουν δε στέφανον εις τον τάφον του τα έργα του.

Πολλοί πολιτικοί θα εζήλευον την ¨τύχην¨ του Φρανσουά Μιτεράν . Αλλά πόσοι διαθέτουν το ψυχικόν του σθένος ; ¨ .

Ένας ύμνος στην αγάπη

2011-07-09T15:41:00.000+03:00

Το τραγούδι ¨ Θα σ’αγαπώ ¨ είναι ένας ύμνος στην αγάπη, στη χωρίς όρια και ανταλλάγματα αγάπη.

Όταν διαβάζει κανείς και περισσότερο όταν ακούει τους στίχους αυτού του τραγουδιού ¨καθηλώνεται¨ από τις ευαισθησίες και τα συναισθήματα, που εκπέμπει, τούτο το εξαίσιο μουσικό καμμάτι.

Τραγούδι : Δήμητρα Γαλάνη
Στίχοι : Γιάννης Καλαμίτσης
Μουσική : Γιώργος Χατζηνάσιος

¨Ωσπου η γη να μη γυρίζει πια,
ωσπου το φως να γίνει σκοτεινιά,
ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί,
ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,
θα σ’αγαπώ .

Ωσπου στα μάτια σου να δω φωτιές
ώσπου κι εσύ σαν κεραυνός θα καις,
ώσπου να πάψει η ανατολή
θα σ’αγαπώ και πάλι πιο πολύ,
θα σ’αγαπώ.

Θα σ’αγαπώ όσο κανείς δεν αγαπάει
θα σ’αγαπώ,
με μιαν αγάπη που ο νους σου δεν χωράει,
θα σ’αγαπώ.

Πέρα από κει που φτάνει η ανατολή
θα σ’αγαπώ και πάλι πιο πολύ,
μέχρι το θάνατο και πιο μακριά
μέχρι να πεις πεθαίνω τώρα πια
θα σ’αγαπώ ¨

Τα άνθη της φυλής

2010-09-05T11:47:00.001+03:00

Ο Αδαμάντιος Κοραής κάπου λέει, ότι οι νέοι είναι τα άνθη της φυλής, αλλά όπως τα άνθη υπόσχονται πλούσια καρποφορία, έτσι κι αυτοί δεν πρέπει να μείνουν απλά καλλωπιστικά στοιχεία. Χρέος τους είναι να δώσουν άφθονους και γλυκούς καρπούς. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει οι νέοι από παιδιά να συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες και τα καθήκοντά τους.

Το πρώτο καθήκον του παιδιού είναι να μάθει ότι έχει καθήκοντα και υποχρεώσεις. Όχι μόνο δικαιώματα. Οι άλλοι δεν γεννήθηκαν για να το υπηρετούν, όπως δυστυχώς πιστεύουν μερικά κακομαθημένα παιδιά. Έτσι θα διαμορφώσει από νωρίς έναν υπεύθυνο και σωστό χαραχτήρα.

Βέβαια η πιο πολύτιμη υπηρεσία που έχει να προσφέρει ένα παιδί στον τόπο του, είναι να γίνει ένας καλός πολίτης. Καλός πολίτης σημαινει σωστός άνθρωπος, κι αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει μια σκληρή εργασία. Να καταρτιστεί όσο το δυνατόν καλύτερα για το στάδιο που προορίζει τον εαυτό του. Θέλει να μάθει γράμματα ; Γράμματα. Να κολλήσει το παντελόνι του στην καρέκλα. Θέλει να μάθει τέχνη. Να τη μάθει καλά. Καμιά δουλειά δεν είαι ντροπή. Ντροπή είναι οι μισοδουλειές και οι προχειρότητες. Σ’όποιον τομέα και να στραφεί όμως, πρέπει συνέχεια να προικίζει το πνεύμα του με γνώσεις. Να πλουτίζει την πείρα του. Η ψυχή του πρέπει να γίνει σφουγγάρι που θα ρουφάει το κάθετί που ακούει, βλέπει ή διαβάζει.

Έτσι όταν πια μεστώσει και βγει στη βιοπάλη θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στα πολλαπλά ατομικά και κοινωνικά του καθήκοντα. Η μόρφωση και η καλλιέργεια είναι η καλύτερη προετοιμασία, η καλύτερη προπόνηση για το μεγάλο ¨ματς¨ της βιοπάλης.

¨Όταν μόρφωση και καλλιέργεια δεν εννοούμε μόνο την πνευματική, εννοούμε και την ηθική. Καθήκον του παιδιού είναι να επιδιώκει τη διάπλαση ενός τίμιου, ειλικρινή, φιλότιμου και υπερήφανου χαραχτήρα. Με τέτοια προσωπικότητα ο νέος δεν θα ξεπέσει σε ταπεινές επιδιώξεις, θα θέλει να είναι και όχι να φαίνεται καλός. Δεν θα καταδέχεται μια δουλειά δική του να την κάνουν οι άλλοι κι ούτε θ’ανέχεται την προσβολή του ονόματός του. Κατά κύριο λόγο θ’αποφεύγει την αδικία, όχι τόσο από τον φόβο της τιμωρίας, όσο από μια βαθιά συναίσθηση τιμής. Ένας πραγματικός τίμιος άνθρωπος δεν αδικεί, έστω κι αν κρατάει το μαγικό δακτυλίδι του Γύγη, που έκανε αόρατον αυτόν που το φορούσε.

Φυσικά μέσα στα πρώτα καθήκοντα του παιδιού είναι η αγάπη προς την πατρίδα. Αλλά η αγάπη προς την πατρίδα αρχίζει από την οικογένεια, έλεγε ένας Άγγλος φιλόσοφος. Καθήκον του παιδιού είναι ν’αγαπάει και να σέβεται τους γονείς του. Και η αγάπη αυτή πρέπει να είναι ειλικρινής και όχι υποκριτική. Να βγαίνει μέσα από τα πραγματικά συναισθήματα του παιδιού. Ακόμη και στην περίπτωση που οι γονείς δεν είναι άξιοι της αγάπης αυτής, το παιδί πρέπει να τους αντιμετωπίζει μ’ένα συγκρατημένο σεβασμό, που σε τελευταία ανάλυση είναι σεβασμός προς τον εαυτό του. Θα θέλαμε ακόμα να προσθέσουμε ότι ανάμεσα στα πρώτα καθήκοντα του παιδιού είναι και η φροντίδα για το σώμα του. Ν’αγαπήσει την Άθληση, για ν’αποκτήσει εύρωστο και υγιές σώμα, που θα’ναι το κατάλληλο σπίτι για να κατοικήσει μια γερή ψυχή, σύμφωνα με το ιδανικό του ¨νους υγιής εν σώματι υγιεί¨ των αρχαίων. Τα γερά σώματα, που κατευθύνονται από γερές ψυχές δεν παρασύρονται εύκολα από τις σειρήνες της διαφθοράς, που μαγεύουν πολλά παιδιά της εποχής μας και τα σπρώχνουν στην καταστροφή.

Μακριά, λοιπόν, από τη διαφθορά, τις κακές παρέες και τις κακές συνήθειες. Αυτά είναι τα βασικά καθήκοντα, για να γίνουν αύριο τα παιδιά σωστοί πολίτες. Μα ίσως θα έπρεπε να πούμε πως το πιο βασικό καθήκον τους είναι να μείνουν πάντα παιδιά. Να κρατήσουν την αγνότητα, τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό των παιδικών τους χρόνων. Να μη γεράσουν πριν από την ώρα τους. Αλλά κι αν γεράσουν από τα χρόνια, να κρατούν μες στα στήθη τους μια καρδιά που θα δονείται από νεανικούς παλμούς.

Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ …

2010-09-05T11:45:00.001+03:00

Ήταν σημαντικός Έλληνας ο Νίκος Γκάτσος (1911-1992) . Ποιητής, συγγραφέας-μεταφραστής, στιχουργός. Άφησε τεράστιο έργο. Μαζί με τον συνθέτη Μάνο Χατζηδάκι έγραψαν μουσικά αριστουργήματα.

Για τον Nίκο Γκάτσο ο συνθέτης και στιχουργός Γιώργος Ανδρέου έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο ¨ Γράμμα στον κύριο Γκάτσο ερμηνεύτρια η Τάνια Τσανακλίδου. Ένα όμορφο τραγούδι αριστούργημα, που μας ταξίδεψε σε ό,τι αγαπάμε και σε ό,τι μας πληγώνει. Η ομορφιά αυτού του τραγουδιού πονά, όπως η ίδια η ζωή.
Ας το απολαύσουμε :

¨Το σπασμένο βιολί του κόσμου ακόμα ουρλιάζει .
Στα σπαρμένα χωράφια η μέρα χαράζει.
Φαντάροι χορεύουν τις νύχτες σε άδειες ταβέρνες.
Δελφίνια στο πέλαγο μόνα, νεράκι στις στέρνες.
Νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο, κανείς δεν μιλάει,
την άνοιξη όλοι προσμένουν ,
κι αυτή προσπερνάει.
Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ,
όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις,
από της λύπης τον καιρό,
κι όταν γυρίσεις και σε δω,
μέσα στη στάμνα τη χρυσή νερό να φέρεις,
της λησμονιάς πικρό νερό.
Το πιστό σκυλί της Ιθάκης στα πόδια σου κλαίει,
και η καλή, παλιά Περσεφόνη τραγούδια σου λέει.
Η φωτιά πληγή που σε καίει, δε λέει να γιάνει,
το πικρό όνειρο φταίει του αδελφού Μακρυγιάννη.
Πόσο ακόμα ραγιάδες η Κρήτη και η Μάνη,
Σκοτεινές μαυροφόρες μανάδες στου Οδυσσέα το Χάνι ¨ .

Ξύπνησαν φυγάδες

2010-09-05T11:43:00.002+03:00

Κατάμεστη η αίθουσα του ¨Μεταξουργείου¨, την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009, όπου έγινε η παρουσίαση του βιβλίου : ¨ Νέα Ιωνία Μαγνησίας, Προσφύγων Πόλις ¨. Μια ακόμη επιτυχημένη έκδοση της ¨Πολιτιστικής Εστίας Μικρασιατών Νέας Ιωνίας Μαγνησίας ¨.

Μέσα στις τριακόσιες σελίδες του βιβλίου παρουσιάζεται ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, άρτια ταξινομημένο και καταγραμμένο από τη ζωή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που μετά την καταστροφή του 1922, εγκαταστάθηκαν στο Βόλο.

Δεν θα κάνω κριτική στο βιβλίο. Σαν απόγονος της τρίτης γενιάς προσφύγων, αφιερώνω στην ιερή μνήμη αυτών που χάθηκαν, κατά την καταστροφή, δύο αποσπάσματα από βιβλία της συγγραφέας Διδώς Σωτηρίου :

¨Η είδηση φτερούγισε από σπίτι σε σπίτι, από χωράφι σε χωράφι. Έφτασε ο ελληνικός στρατός ! Ήταν η 2 Μαΐου 1919. Οι άνθρωποι παρατούσαν τις δουλειές , στεκότανε λίγο, το λέγανε μέσα τους συλλαβιστά να το χωρέσει ο νους. Κι ύστερα το φωνάζανε και δυνατά και τρέχανε να το πούνε και στους άλλους . Κάνανε το σταυρό τους και αγκαλιαζόντανε και κλαίγανε.
Το χωριό γέμισε σημαίες μεγάλες και μικρές, που τις ράψανε οι γυναίκες τους τελευταίους μήνες ...

¨Ματωμένα χώματα¨, Διδώ Σωτηρίου .
¨Πρόσφυγες. Που ν’ακουμπήσουν οι πρόσφυγες ; Τι να σκεφτούν ; Τι να ξεχάσουν ; Τι να πράξουν ; Που να δουλέψουν ; Πως να ζήσουν ;

Παράτησαν σκοτωμένα παιδιά και γονιούς άταφους. Παράτησαν περιουσίες, τον καρπό στα δέντρα και στα χωράφια. Το φαΐ στη φουφού. Και βάλθηκαν να τρέχουν, να φεύγουν κυνηγημένοι από το Τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου.

Βαπόρια φτάναν το ένα πίσω από το άλλο και ξεφόρτωναν κόσμο. Έναν κόσμο ξεκουρντισμένο, αλλόκοτο, άρρωστο, συφοριασμένο. Έπηζαν οι δρόμοι, το λιμάνι, οι εκκλησιές, τα σχολεία, οι δημόσιοι χώροι. Ψάχναν τον αίτιο, αναθεμάτιζαν τον ουρανό, τη γη, τον Κεμάλ, τον Βενιζέλο, τον Κωνσταντίνο, την Αντάντ , τον πόλεμο. Μα πάνω απ’ όλα το Άγγλο, που έκανε αυτοκρατορική πολιτική με το αίμα και τη δυστυχία ενός λαού.

Κοιμήθηκαν αποβραδίς, νοικοκυραίοι στον τόπο τους και ξύπνησαν φυγάδες, άστεγοι, άποροι, ζητιάνοι στα λιμάνια του Πειραιά, της Σαλονίκης, της Καβάλας, του Βόλου, της Πάτρας.

Οι ξυπόλητοι πρόσφυγες φόρεσαν παπούτσια καμωμένα από λάστιχα αυτοκινήτων και ντύθηκαν με σάκους από αλεύρι.

Γυναίκες που είχαν γνωρίσει μια άνετη ζωή, φύλαγαν στην ουρά, για ένα κομμάτι ψωμί … ¨
¨Οι νέοι περιμένουν¨, Διδώ Σωτηρίου
Κλείνω με τα λόγια της προέδρου των ΙΩΝΩΝ κ. Άννας Αΐβαζόγλου, από τον χαρετισμό της έκδοσης του βιβλίου :

¨Για όλους εμάς ήταν μια σπάνια εμπειρία, ένα ωραίο ταξίδι με στόχο την Ιθάκη, την πολύτιμη αυτή έκδοση-αφιέρωμα στη Νέα Ιωνία της καρδιάς μας ¨ .

Ρομαντικοί καιροί

2010-09-05T11:40:00.002+03:00

Ο Στέφανος Δραγούμης (1842-1923), υπήρξε μία πολιτική προσωπικότητα μεγάλου βεληνεκούς. Μετά τις σπουδές του στη Νομική της Αθήνας, εισήλθε στο δικαστικό σώμα φθάσας μέχρι τον βαθμό του εφέτη. Αποχωρήσας του δικαστικού σώματος, ασχολήθηκε με την πολιτική. Στενός συνεργάτης του Χαριλάου Τρικούπη, διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Εξωτερικών, για να γίνει Πρωθυπουργός, για λίγους μήνες, κατά την κρίσιμη περίοδο (1909-1910) .

Στο παρόν σημείωμα θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό από την ιδιωτική ζωή του Δραγούμη, όπως το έγραψαν οι εφημερίδες μετά τον θάνατό του :

¨Κατά τον πρώτον διορισμόν του ως πρωτοδίκης διορίστηκε στην Πάτρα. Στην ίδια πόλη υπηρετούσε ως ανώτερος διοικητικός υπάλληλος και ο Μπαρήτς, ο οποίος είχε μίαν και μόνην κόρην, την Κασσιανήν, εκτάκτου καλλονής και έναν γιο τον Δημήτριο. Ο Στέφανος Δραγούμης εσχετίσθη με την οικογένειαν και αγάπησε την κόρην. Της πρόσφερε δε τότε , διαρκούντος του ειδυλλίου, μία μαρμάρινην πλάκα, επί της οποίας ήταν χαραγμένοι οι κάτωθι στίχοι του αποτελούντες σε ακροστιχίδα το όνομά της :

Κάλλος , φρόνησιν και χάριν, ως η θέμις το απήτη
Αι τρεις χάριτες, αι μούσαι και η θεία Αφροδίτη
Σοι εδώρησαν ως δώρον , άδολος καρδία πάσα
Σου θηριεύει την φιλίαν , εις την γην μας καταβάσα
Ιατρεύεις , αν θελήσεις, πάσαν θλίψιν, πάντα πόνον
Ανατρέπεις δ’ή εγείρεις μ’εν σου βλέμμα πάντα θρόνον
Νύξιν εις τους πάντας δίνει να θαυμάζωσιν τον κτίστην
Η πολλή σου ευφυία , όντως σ’έπλασεν αρίστη ¨.

Η περικαλλής αυτή κόρη απεβίωσε το έτος 1922, σε μεγάλη ηλικία στον Πόρο. Ο φαρμακοποιός του Πόρου Φ. Καμπιώτης μετά του οποίου συνδέονταν η Κασσιανή , ζήτησε μετά τον θάνατόν της να εύρει εις την οικίαν της την περίφημη μαρμάρινη πλάκα με την ακροστιχίδα του Δραγούμη. Η Κασσιανή του είχε μιλήσει γι αυτή και το ειδύλλιό της.

Δεν την βρήκε, παρά τις έρευνές του, διότι ελλείψει κληρονόμων, τα έπιπλα της Κασσιανής διηρπάγησαν υπό των γειτόνων.

ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

2010-09-05T11:37:00.001+03:00

Γράψε μας κάτι για τα Χάνια, μου είπαν οι καλοί φίλοι μου Οδυσσέας Φαφίτης και Αντώνης Πούλιος, πελέκα μας μια σημείωση για τον «ΠΑΝΑ» .

Το θέλεις, δεν το θέλεις, πως όμως ν’αρνηθείς ένα τόσο θερμό κάλεσμα, όταν προέρχεται από φίλους. Δεν είναι μόνο οι φίλοι, είναι κι ο τόπος, ο τόπος της νιότης , τα πανέμορφα Χάνια, που γνώρισα στα χρόνια της αφροντισιάς, τότες που όλα ήταν έμορφα, γελούμενα, ζωηρόχρωμα. Χάνια και Πάνας , δυο λέξεις αξιαγάπητες , που με σελαλίζουν στα χρόνια της ανεμελιάς και που με ταξιδεύουν
σ’αλαργινούς καιρούς.

Γνώρισα τα Χάνια , την εποχή που έγιναν τα εγκαίνια του ξενώνα, καλοκαίρι του 63, όταν πέρασα κάμποσες μέρες εκεί, τον μήνα Αύγουστο. Η μοναξιά, ο πράσινος τόπος, τα μονοπάτια με τις βατομουριές, η κυρα-Θεοπούλα, οΜπάρπα-Γιάννης, η Κατίνα, ο Αντώνης Πούλιος, οι βραδιές και οι μέρες, ο Αποστόλης ο Πασσιάς, η κ. Λένα, ο ¨Παράδεισος¨, οι περίπατοι, ο ¨Λούκουλος¨, το χάνι του Ζήση, ο χαμήλος τόπος, η βαθύσκιωτη γη, που την έζωναν από παντού τα κανάλια των παγωμένων νερών. Ο Δημήτρης ο Γατζός στον Πηλέα, το κόκκινο Αιγαίο, ο δρόμος, που φιδοσέρνεται, η Ζαγορά η χαμένη κι απόκρυφη. Όλα ήταν
τόσο φανταχτερά, τόσο μαγευτικά, τόσο απολαυστικά για τα χρόνια εκείνα, τα γεμάτα νιάτα και όνειρο.

Θυμάμαι τα εγκαίνια ύστερα, 13 χρόνια απ’ τον Οκτώβρη του 63. Την προσλαλιά του προέδρου του ¨Πανός¨ προς τους παρεβρισκομένους, το δεσπότη.Θ. Κλαψόπουλο, που έκοψε την ταινία της εισόδου στον ξενώνα, τους εκπροσώπους του αθηναϊκού τύπου, τον συγγραφέα Χρήστο Λεβάντα, τους πολλούςπολλούς επισκέπτες. Κρατώ στα χέρια μου το περιοδικό ¨ΠΑΝ¨ της εποχής , κοιτάζω τη φωτογραφία του, που είναι τραβηγμένη μπροστά στον ξενώνα, το
ωραιότατο κτίριο, τις πολλές γνωστές φυσιογνωμίες, παλιούς φίλους, που πολλοί
έφυγαν πια. Ο τόπος, οι πέτρες, το δάσος πίσω. Τα μονοπάτια, που διαβήκαμε σε
ανυποψίαστες ώρες της νιότης, που νιώσαμε την καρδιά μας να κελαϊδάει τα δοξαστικά της ωραίας ηλικίας, τον καιρό, που όλα ήταν αλλιώς κι αλλιώτικα έμελλε να τραβήξουν.

Νοσταλγώ τα Χάνια της νιότης, για όλα εκέίνα που γνώρισα εκεί, για όλα εκείνα που συζήτησα εκεί, με καλούς και αλησμόνητους φίλους. Τα πρωινά τα ξαφνιασμένα μέσα στις νεροσυρμές, τα μεσημεριάτικα σταλίσματα στον ¨Παράδεισο¨, τους εσπερινούς περιπάτους, πέρα-πέρα. Είναι κάτι, που θέλω να το ξαναζήσω. Να το ξαναζήσω με τα μάτια εκείνης της ώρας, τις αισθήσεις της ηλικίας, τη δίψα της μάθησης και της γνώσης . Να ξαναμιλήσω με τα δέντρα του δάσους, τις αδελφές μου οξυές, που με το μαχαίρι μου σκάλισα στους κορμούς τους το ασήμαντο όνομά μου και τη χρονολογία των ημερών εκείνων : 1-9-63. Τη στιγμή, που χαράζω αφτές τις γραμμές, έχω στη σκέψη μου όλο το πανόραμα των Χανίων: Τα δέντρα, τα μονοπάτια, τις νεροπηγές, τη ρίγανη, τις συντροφιές, που έφτιαξα εκεί, τα όμορφα χρόνια της νιότης, που έμειναν τόσο πίσω πια.

Ο ¨ΠΑΝ¨ με ταξιδεύει και φέρνει μέσα μου το μεγάλο σάλαγο των βουνών. Οι σελίδες του με σηκώνουν και με αλαργεύουν. Βουνά, αγέραστα στηρίγματα της φυλής, αθάνατες Κάπες της Αντίστασης και της αρετής των ελλήνων. Πήλιο με τις βαθύσκιωτες συνομιλίες σου, τα μεγάλα καταφύγια, των μυστικών σου, τους αντάρτες σου και τους ηρωισμούς σου. Ίσως μου δοθεί η χάρη να ξαναγυρίσω σε σένα, για να ξαναζήσω τις σιωπές σου, για να ξαναγευτώ τους διαλο-
γους σου. Να περπατήσω στα μονοπάτια της νιότης, να κουβεντιάσω με τις νεροσυρμιές σου, να καθίσω στις πέτρες που κάθισε ο Σικελιανός και σε ύμνησε. Αλλά, δεν είμαι ο μόνος. Δεν είμαι η εξαίρεση. Όλοι όσοι σε γνώρισαν, όλοι όσοι κοινώνησαν απ’ τα λαΐνια των πηγών σου, όλοι όσοι σε έζησαν, έτσι ή αλλιώς, κοντά ή μακριά από σένα, ζουν με την ελπίδα να ξαναγυρίσουν σε σένα, να ξαναζήσουν τα πανέμορφα χρόνια της νιότης και της χαράς. Δεν είμαι,λοιπόν η εξαίρεση, δεν είσαι λοιπόν, ο τόπος, που μπορείς να ξεχαστείς. Ζεις στις καρδιές των ανθρώπων και στις μνήμες εκείνων, που ευτύχισαν να σε γνωρίσουν νέοι.

( Χρονικό που έστειλε στο περιοδικό του Φ.Ο. ¨ΠΑΝ¨ ο συγγραφέας Ηλίας Λεφούσης, από μια επίσκεψή του στο Πήλιο) .

Επιμέλεια ανάρτησης : Βασίλης Παλαμηδάς – Μέλος του Φ.Ο.¨ΠΑΝ¨ .

Φυλής ολοκλήρου έγερσις

2010-09-05T11:36:00.001+03:00

Η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 είναι μια ιστορική ημερομηνία κατά την οποία το Έθνος σύσσωμο απαναστάτησε και απελευθέρωσε τη χώρα από τον Τουρκικό ζυγό. Ο μεγάλος δημοσιογράφος και διευθυντής της ¨Καθημερινής¨ Γ.Α.Βλάχος εκατό χρόνια μετά την έκρηξη της επανάστασης, την Πέμπτη 25 Μαρτίου 1921, σε άρθρο του με τίτλο ¨Εμπρός εις τους τάφους σας …¨ γράφει :

¨Προ εκατό χρόνων – την σημερινήν αυγήν - εις μίαν γωνίαν δούλης γης ολίγοι γενναίοι ύψωσαν αιματηρόν τον παιάνα της αιωνίας ελευθερίας και τον παιάνα αυτόν αντελάλησαν ευτυχή τα βουνά και τον ανέμελψαν πυρπολούμεναι και φαιδραί των υποδούλων αι πόλεις και τον ήκουσε τρέμων ο τύραννος, έκθαμβος ο κόσμος. Και οι ολίγοι έγιναν πολλοί και έγινε φυλής ολοκλήρου Έγερσις ιερά. Το κίνημά των και η υπόδουλος εκείνη γωνία της Γης έγινεν η Ελλάς, Ελλάς ωραία, Ελλάς ελευθέρα, Ελλάς πατρίς των αιωνίων ιδανικών. ..

Προ εκατό χρόνων. Ήσαν έρημοι τότε αι πόλεις, πτωχοί οι άνθρωποι και κραταιοτάτη των Αυτοκρατοριών, η Τουρκική Αυτοκρατορία. Επάνω εις την δοξασμένην Ελλάδα του παλαιού καιρού είχεν επί τετρακόσια έτη πέσει βαρύ του τυράννου το πέλμα. Εδώ, κάτω από του Παρθενώνος τον βράχον , μόλις ανεγνώριζεν ο διαβάτης, εις όσα απέμειναν πτωχά ερείπια, την μεγάλην πόλιν του Περικλέους, αλλού της αρχαίας Σπάρτης την αλκήν, έκλαιαν νεκρά τα νερά του Ευρώτα. Και επάνω από τα ερείπια αυτά, βάρβαρος είχε στήσει τον χορόν του αίματος η τυραννίς. Ύψωσαν όμως προ εκατόν χρόνων – την σημερινήν αυγήν – αιώνιον το παιάνα της Ελευθερίας οι ολίγοι γενναίοι. Και τον αντελήθησαν ευτυχή τα βουνά και ερίγησαν τα αρχαία μάρμαρα και υψώθησαν υπερήφανοι οι αυχένες των δούλων και από το πυρ και τον σίδηρον και το αίμα ανεπήδησεν η Ελλάς, η Ελλάς η ωραία, Ελλάς ελευθέρα, Ελλάς πατρίς των αιωνίων ιδανικών…

Εις τους τάφους σας, εμπρός εις το ευλογημένον των χώμα, μεγάλοι των χρόνων εκείνων Πατέρες, κλίνομεν πάνοπλοι και σήμερον το γόνυ, τίμια τέκνα Σας, εφέραμεν μέχρι του Ολύμπου και της Ίδης και της Ροδόπης και τώρα μακράν προς την Προύσσαν και το Δορύλαιον, τον ευλογημένον εκείνον της Ελευθερίας δαυλόν. Τον παιάνα που υψώσατε, τραυματίαι, αιμόφυρτοι, νεκροί τον ψάλλομεν ημείς ακόμη, πατέρες ιεροί. Και την στιγμήν αυτήν όπου, χαράς εδώ κήρυκες, βαρβάρων αλλού καταλύται, ηχούν ακόμη των Ελλήνων τα τηλεβόλα, κλίνομεν ημείς , ευγνώμονες, εμπρός εις τους τάφους Σας το γόνυ και από τα δοξασμένα σας λείψανα ζητούμεν αληθινήν, ευλογημένην, σώτειραν των ελευθεριών του κόσμου, την υπέρ των όπλων μας ευχή ! ¨ .

Η βάση της ζωής

2010-03-25T21:48:00.001+02:00

Για το ψωμί γράφτηκαν άπειρα κείμενα. Μέσα στα τόσα ας προστεθεί και τούτο :

Ευλογημένο ψωμί ! Για σένα κοπιάζει ο κάθε άνθρωπος. Για σένα ιδρώνει. Κι είναι ο ιδρώτας αυτός τόσο ιερός, όσο ιερό είναι το αίμα που χύνεται για την πατρίδα.

Ευλογημένο ψωμί ! Εσύ είσαι που χορταίνεις το κάθε στόμα, που δυναμώνεις το κορμί και του δίνεις πνοή να συνεχίσει τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή.
Εσύ είσαι που έβγαλες τον πρωτόγονο άνθρωπο από τη βαρβαρότητα και τον έφερες στο φως του πολιτισμού. Χάρη σ’εσένα ο άνθρωπος έπαψε να’ναι κυνηγός κι έγινε γεωργός . Έτσι δέθηκε με τη γη κι απόκτησε μόνιμη στέγη και πατρίδα.

Εσύ είσαι που μαζεύεις γύρω σου όλη την οικογένεια, σ’ένα τραπέζι, όλα τα μέλη μαζί. Και καθώς τρώνε από το κοινό ψωμί, από το δικό σου το κορμί, νιώθουν πως είναι όλοι τους ένα σώμα και μια ψυχή.

Εσύ είσαι που δημιουργείς τους πιο αγνούς και ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Όλοι οι όρκοι πατιώνται , εκείνος που είναι δύσκολο να πατηθεί, είναι αυτός που τόσο συχνά ακούμε : ¨ Στο ψωμί που φάγαμε μαζί ¨ .

Εσύ είσαι που ξυπνάς το πιο ευγενικό συναίσθημα , την ευγνωμοσύνη . Ακόμη κι ο πιο κακός άνθρωπος δύσκολα θα πειράξει τον ευεργέτη του, δύσκολα θα προδώσει το ψωμί που έφαγε από τα χέρια του.

Ευλογημένο ψωμί ! Εσύ είσαι που μπορείς να κάνεις τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Όταν σε δίνει στο φτωχό ή στο παιδάκι που πεινάει , είναι σα να μοιράζει την ψυχή του. Κι όταν μοιράζεται η ψυχή , τότε ¨ο ήλιος γίνεται πιο βέβαιος για τον κόσμο ( Γ.Ρίτσος) .

Ευλογημένο ψωμί ! Εσύ είσαι που για τον πιστό συμβολίζεις το σώμα του Χριστού, που με το κρασί το θείο αίμα Του, σμίγεις στο Άγιο Δισκοπότηρο και γίνεσαι Θεία Μετάληψη για τη σωτηρία της ψυχής του.

Ευλογημένο ψωμί, εσύ είσαι η βάση της ζωής. Για σένα έδωσαν τη ζωή τους τα καλύτερα παιδιά μας στα μαύρα χρόνια της κατοχής. Για σένα ο μεγάλος μας ποιητής, ο Ελύτης, θα τραγουδήσει τους λυπημένους του στίχους :

¨Του θεού το στάρι στα ψηλά καμιόνια
το φόρτωσαν και πάει .
Μες στη έρμη κι άδεια πολιτεία μένει
το χέρι που μονάχα
Με μπογιά θα γράψει στους μεγάλους τοίχους
ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ¨ .

Έγινα παππούς

2010-03-25T21:46:00.001+02:00

Ο λαός μας λέει : ¨ Το παιδί του παιδιού μου είναι δυο φορές παιδί μου¨
Τούτη τη σοφή ρήση την αισθάνθηκα κι εγώ σήμερα Πέμπτη 19-11-2009, όταν έγινα παππούς διδύμων, που έφεραν στον κόσμο τα αγαπητά μας παιδιά Πέτρος και Φιλιώ.

Όλα ήταν προγραμματισμένα για τη μεγάλη μέρα του τοκετού. Στο μαιευτήριο ¨ΛΗΤΩ¨ μας περίμενε από το πρωί ο γιατρός κ. Τζεφεράκος. Εκτός από τον Πέτρο είναι κοντά στη Φιλιώ εγώ με τη Μαρίκα, ο συμπέθερος Μανώλης με τη συμπεθέρα Μαρία, η Αδελφή της Φιλιώς Τάνια, η αδελφή του συμπέθερου και η θεία Τασούλα Παλαμηδά.

Οι ώρες αγωνίας άρχισαν από τις 8 το πρωί, την ώρα που μπήκε η Φιλιώ για τις καθιερωμένες εξετάσεις προ του τοκετού. Εκείνες οι στιγμές ήταν ατέλειωτες και βασανιστικές. Ώρα 09.50΄ : Μας αναγγέλουν το ευχάριστο γεγονός. Γεννήθηκαν τα δίδυμα. Πρώτα το κοριτσάκι και μετά το αγοράκι. Μας επιτρέπουν να τα δούμε. Δυο πανέμορφα αγγελούδια Η Φιλιώ αισθάνεται καλά.Έχει λίγους πόνους στην κοιλιά.

Με την θέα των εγγονών αισθάνθηκα βαθιά συγκίνηση και ένα χονδρό δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου. Έγινα παππούς. Είδα μπροστά μου το θαύμα της ζωής. Τη συνέχεια του ανθρώπινου στοιχείου. Δυο λιλιπούτειες ανθρώπινες υπάρξεις που ¨αύριο¨ θα στελεχώσουν τον κοινωνικό μας σύνολο.

Ώρα 11.30΄ . Ανεβαίνουμε στο 3ο όροφο, δωμάτιο 323 , όπου νοσηλεύεται σε δίκλινο δωμάτιο η Φιλιώ. Η συγκίνηση μεγάλη. Τα συγχαρητήρια και τα δάκρυα να τρέχουν. Τα κινητά τηλέφωνα να στέλνουν εγκάρδιες ευχές.

Κατεβήκαμε στον 1ο όροφο, στην αίθουσα νεογνών. Τα μωρά στις κουνίτσες τους περιμένουν να περάσουν τα πρώτα εικοσιτετράωρα. Πίσω από μια τεράστια τζαμαρία αναζητούμε τα δικά μας. Μας τα δείχνουν, είναι τρισχαριτωμένα. Ανάμεσα στα νεογνά και ο γιος μας Πέτρος με αποστειρωμένη στολή και μάσκα προσώπου, να ρωτά και να ενημερώνεται από τους γιατρούς. Όλα πηγαίνουν καλά.

Πέρασε η ώρα. Πρέπει να αναχωρήσουμε για Καλλιθέα. Εγώ με Μαρίκα και Τασούλα παίρνουμε από τον Σταθμό της ¨Πανόρμου¨ το Μετρό. Ο Πέτρος με τη συμπεθέρα Μαρία παραμένουν στο ¨ΛΗΤΩ¨ για το πρώτο βράδυ.

Η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή του κάθε ανθρώπου είναι να φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Δυο παιδιά μπήκαν στην οικογένεια του Πέτρου και της Φιλιώς. Τους φέρνουν τη χαρά, την ευτυχία και την αισιοδοξία για το ¨αύριο¨. Η Μάνα Φύση τους έκανε το Πρώτο και μεγαλύτερο δώρο, να γίνουν γονείς. Αισθάνονται χαρούμενοι και πανευτυχείς. Το ίδιο και εμείς σαν παππούδες, τους καμαρώνουμε. Να τους ζήσουν.

Αθήνα 19-11-2009
Βασίλης – Μαρίκα Παλαμηδά

Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση

2010-03-25T21:44:00.000+02:00

Η ¨χρυσή¨ πένα της Ελληνικής δημοσιογραφίας στις δεκαετίες του 30, 40 και 50, Παύλος Παλαιολόγος, έγραψε στο ¨Ελεύθερο Βήμα¨ την επάυριο της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου 29-10-1940, ένα ιστορικό άρθρο-χρονικό με τίτλο : ¨Προς το καθήκον¨ . Αξίζει να το διαβάζουν οι νεώτερες γενιές :

¨Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες . Δευτεριάτικο πρωινό. Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα. Κοιτάζονται οι γείτονες, συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι. Τα πάντα για την τιμή. Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει, δεν είναι το πάθος της περιπέτειας. Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας. Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους, τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται. Από αγάπη προς αυτή την ειρήνη. Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την ειρήνη χειρότερα από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών να δέχονται ραπίσματα. Κακός είναι ο πόλεμος.

Αλλά υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ’ αυτόν ακόμα, η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις των λαών όταν θελήσουν να τον αποφύγουν με θυσία της τιμής τους. Τέτοιες κηλίδες τίποτα δεν είναι ικανό να τις καθαρίζει. Ούτε το σβήσιμο της γενεάς που τις έχει προκαλέσει. Οι γενεές φεύγουν, αλλά μένουν οι σελίδες της ιστορίας, για να θυμίζουν τη ντροπή. Μένουν οι μεταγενέστεροι και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας. Στρατιώτες της ειρήνης όσο δεν προσβάλλεται η Ελευθερία και το Δίκαιο. Όταν όμως κινδυνεύουν και τα δύο αυτά αγαθά, τότε η εμμονή στην Ειρήνη αποτελεί ανανδρία, αναξιοπρέπεια και αφιλοτιμία.

Για όλα μπορούν να μας κατηγορήσουν. Ένα μόνο δεν θα πει κανείς : ότι δεν διατηρήσαμε, μέσα στο πέρασμα των αιώνων άσπιλη την εθνική μας φιλοτιμία. Έτσι άσπιλη θα την διατηρήσουμε και τώρα. Κοινή είναι η θέληση : να το ξαναφορέσουμε . Γνωστή στολή του λαού μας. Τη φόρεσε ο παππούς, τη φόρεσε ο πατέρας, θα τη φορέσει τώρα ο γιος. Και πάντα για τον ίδιο σκοπό. Για την τιμή και για την Ελευθερία. Για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα. Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις. Η φωνή του είναι η πιο επιβλητική απ’όλες τις φωνές. Το δέχεσθε χωρίς υπολογισμούς.

Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση. Δεν μετρά τις δυνάμεις εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει. Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής. Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο, δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά οι γενεές την Ελλήνων. Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ’ αυτό, με κλειστό βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το Έθνος στους δρόμους των πεπρωμένων του. Με την αριθμητική στο χέρι δούλοι θα είμαστε σήμερα. Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε την Εθνική μας υπόσταση.

Το 1940 δεν θα κάνει εξαίρεση. Παλιά και πρόσφατη ιστορία δείχνει πιο κατάντημα περιμένει τους λαούς εκείνους που με οδηγό τον υπολογισμό, έστερξαν σε ταπεινώσεις και σε διασυρμό της τιμής τους. Η τιμή που σπίλωσαν δεν είναι η μόνη τους θυσία. Μαζί μ’αυτήν έχασαν και τα υλικά αγαθά που πίστεψαν ότι θα εξασφάλιζαν, αν δέχονταν τον εξευτελισμό. Καθήκον και συμφέρον είναι η προάσπιση της Εθνικής τιμής. Στην εκτέλεση του καθήκοντος καλούνται οι πολίτες.

Καθήκον προς τα μάρμαρα, που αποτελούν την δόξα των περασμένων, προς το βράχο που κοίλαναν ο ιδρώτας και το αίμα των γενεών, προς εμάς τους ίδιους, προς τους τάφους τω πατέρων μας, προς τα λίκνα των παδιών μας, που θα ντρέπονταν αν μας έβλεπαν απρόθυμους να συνεχίσουμε την Εθνική μας παράδοση. Αλλά τέτοια περίπτωση δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει. Μας το είπε η χθεσινή μέρα. Θα μας το πουν οι επόμενες. Θα μας το λένε όλες οι μέρες, όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας, όσο υπάρχουν οι αφροί του Αιγαίου μας, για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκη, που αγκαλιάζει πέρα ως πέρα τους ελληνικούς ορίζοντες ¨ .

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος : Ο σύγχρονος Λεωνίδας

2010-03-25T21:42:00.001+02:00

Ήταν φθινοπωρινές μέρες του 1940. Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει η Ιταλική εισβολή της 28ης Οκτωβρίου 1940 το Γενικό Επιτελείο Στρατού έστειλε διαταγές στη Ογδόη Μεραρχία της Ηπείρου λέγοντας, ότι κάθε μάχη είναι μόνον για την τιμή των όπλων, αλλά επί της ουσίας είναι εκ προοιμίου χαμένη και δεν έχει λόγο να δοθεί. Το ΓΕΣ καλούσε μάλιστα τη Ογδόη Μεραρχία να υποχωρήσει σε δεύτερη γραμμή άμυνας και να πολεμήσει τους Ιταλούς πολύ πιο πίσω από την αμυντική γραμμή Ελαίας-Καλαμά, εκεί που γράφτηκαν τελικά οι πρώτες μάχες, οι πιο μεγάλες μάχες του Έπους του 40.

Τότε ένας άνθρωπος, ένας σύγχρονος Λεωνίδας, πέταξε αυτές τις διαταγές στα σκουπίδια. Όπως ακριβώς ο Σπαρτιάτης βασιλιάς είχε παρακάμψει κάποτε τους νόμους της Σπάρτης. Ήταν ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, που σήμερα κανείς δεν τον θυμάται, κανείς δεν τον γνωρίζει. Ήταν ο άνθρωπος που αψήφησε τις διαταγές της Αθήνας, που οργάνωσε την άμυνα στη πρώτη γραμμή και εξέδωσε τη δική του διαταγή προς τους άνδρες της Ογδόης Μεραρχίας : ¨ Ούτε σκέψις δια υποχώρησιν. Η τελευταία γραμμή αμύνης είναι εδώ μέχρις εσχάτων ¨.

Ο Κατσιμήτρος μόνος, χωρίς καμιά βοήθεια του ΓΕΣ και χωρίς κανείς στην Αθήνα να πιστεύει ούτε στιγμή στον αγώνα του, στάθηκε στην πρώτη γραμμή, πολέμησε και νίκησε ! Όχι μόνον κράτησε τα σύνορα, αλλά μέσα σε λίγες εβδομάδες άρχισε να προελαύνει επιθετικά εναντίον των εισβολέων μέσα στην Αλβανία.

Ο Κατσιμήτρος και οι άνδρες του όχι μόνον φύλαξαν τις σύγχρονες Θερμοπύλες, αλλά έτρεψαν τον εισβολέα σε υποχώρηση. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος, ο σύγχρονος Λεωνίδας, χάθηκε στη λήθη, η μνήμη του δεν βολευε κανέναν. Πέθανε ξεχασμένος από όλους το 1962.

Να το πούμε λοιπόν επίμονα, ξανά και ξανά : Ότι αν είχε ζήσει να τα δει αυτά ο Κωνσταντίνος Καβάφης, θα έγραφε για τον Κατσιμήτρο και τους άνδρες της Ογδόης Μεραρχίας, ό,τι ακριβώς έγραψε για τον Λεωνίδα και τους 300 : Πως περισσότερη τιμή τους όταν προβλέπουν ( και πολλοί προβλέπουν), πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος και οι Μήδοι στο τέλος θα διαβούνε ¨.

Ηθοποιός

2010-03-25T21:40:00.000+02:00

Περιπλανώμενος στον κόσμο του φωτός,
σαν θεατρίνος κάποιου πλανόδιου θιάσου.
Να παίζω, να μονολογώ,
στης μοναξιάς μου το αρχαίο σκηνικό.
Με δανικές ζωές να ζω
κι αυτό που θα ‘θελα να είμαι,
στη σκηνή να παρασταίνω!
Ν’ αλλάζω τραίνα και σταθμούς.
Ν’ αλλάζω τόπους, παραστάσεις και ανθρώπους.
Μες στην υπέροχη αβάσταχτη ζωή μου
τη σκυφτή,
να προσποιούμαι ότι είμαι αληθινός
και να μην είμαι.
Και μια ζωή να προσπαθώ περήφανη να ζήσω
χωρίς λεφτά για νοίκι και για φως…
Λιμάνια γνώρισα πολλά
στον κόσμο των θαυμάτων, μα τίποτα δεν είδα!
Γνώρισα χώρες και λαούς
και γλέντια και τραγούδια.
Ήπια και χόρεψα πολύ
στις νύχτες των ανθρώπων.
Μα ήμουν πάντα ντροπαλός,
διστακτικός κι αυθεντικός
και πάντα φωτοφόρος.
Κι άλλες φορές με τρόμαζε πολύ ο εαυτός μου…
Ήτανε ο άλλος μου εαυτός, της ευτυχίας κυνηγός,
που έψαχνε πάντοτε να βρει,
τη δόξα και το χρήμα.
Ταξίδεψα και πέρασα και γνώρισα και γέρασα
μα τίποτα δεν βρήκα!
Σαν θεατρίνος έζησα και γέλασα και έκλαψα
με δανικές στιγμές και ξένα λόγια…
Ήταν μια υπέροχη ζωή, της μοναξιάς ανταμοιβή,
που πέθαινε κάθε πρωί, σαν σβήνανε τα φώτα.
Του θεατρίνου η μοναξιά είναι μια άλλη μοναξιά,
μες στο μεγάλο πλήθος…
Μετράει στιγμές μες στις σιωπές
κι έχει στα μάτια του βροχές
από παλιές διαδρομές κι από ταξίδια.
Κι είναι μια υπέροχη ζωή
κι είναι, νομίζω, τυχεροί όσοι τη ζουν και ζούνε…
Περιπλανώμενος, λοιπόν, ήμουνα πάντοτε παρών
στον κόσμο των τραυμάτων.
Το ήθος πάντα να ποιώ, να ταξιδεύω, να γυρνώ,
περιπλανώμενου θιάσου ηθοποιός.
Τα φώτα σβήσανε, λοιπόν
κι είμαι για πάντα πια απών,
από την τέχνη των τεχνών.
Και είναι ετούτη η μοναξιά η πιο μεγάλη μοναξιά,
σ’ αυτού του κόσμου του σκληρού, τη ματαιότητα.
Του θεατρίνου η ζωή, μια σιωπηλή είναι κραυγή
που την καλύπτει ευγενικά το χειροκρότημα…

Μια υπαρκτή, μοναδική αναγκαιότητα…

(ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ του ΓΙΑΝΝΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ )

Αλεξάνδρεια των Ελλήνων ( Έτος 1951)

2010-03-25T21:38:00.000+02:00

…Είκοσι μέρες στην Αίγυπτο άλλαξαν τη ζωή μου : Αλεξάνδρεια των Ελλήνων, Κάϊρο των Αράβων, Ελ Αλαμέϊν των πεσόντων, Νείλος ο ζωοφόρος, Μουσείο των Φαραώ, αλλά και των επιγόνων του μεγάλου Αλεξάνδρου, βιβλιοθήκη των παπύρων, Ζωολογικός κήπος της αιχμαλωσίας, καφέ αμάν του χασισιού και του χορού της κοιλιάς, μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα, μεθυστικά αρώματα, αλλά και ρεσιτάλ Μορίς Σεβαλιέ για τους κατέχοντες ξένους τον πλούτο της Αιγύπτου…Αγώνες των αθλητών της Μεσογείου, αλλά και διαδηλώσεις κατά των αποικιοκρατών…Και ο άπληστος στο πλούτο και στο σεξ βασιλιάς Φαρούκ, την τελευταία χρονιά της βασιλείας του, εν όψει Ναγκίπ…Μόνο το σπίτι του Καβάφη δεν έψαξα να βρω, γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μέγιστος ποιητής είναι…Ούτε στις Πυραμίδες πήγα, γιατί προτίμησα να περιπλανηθώ στο Αιγυπτιολογικό Μουσείο και στη Βιβλιοθήκη. Μπροστά στους ταριχευμένους Φαραώ, στα γιγάντια αγάλματα του Άμμωνα, τη κεφαλή-κομψοτέχνημα της Νεφερτίτη και των άλλων καλλιτεχνικών δημιουργημάτων μιας εποχής τυλιγμένης στην έπαρση αλλά και στο θρήνο, είχα μείνει ενεός από κατάπληξη και συγκίνηση. Είχα νιώσει ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά και σκέφτηκα πως αν υπάρχει μετενσάρκωση, σίγουρα θα είχα ζήσει μια ζωή σ’αυτή τη χώρα…Τώρα αναλογίζομαι ότι απέφυγα να πάω στις Πυραμίδες, νιώθοντας κάποιο αδιόρατο φόβο…

Δημήτρης Λυμπερόπουλος – Δημοσιογράφος
Από το βιβλίο του: ¨Πεθαίνουν και οι αθάνατοι¨ .

Γυμνασιακές αναμνήσεις

2010-03-25T21:35:00.001+02:00

Ήταν πολύ συγκινητικό το ρεπορτάζ της ¨ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ¨ Βόλου, Κυριακή 6-9-2009, με τίτλο ¨Γυμνάσιο παράγκα¨, της Νέας Ιωνίας-Βόλου. Με τις αφηγήσεις τους οι δύο απόφοιτες του Σχολείου, εκπαιδευτικοί σήμερα, οι κυρίες Αϊβαζόγλου και Μανουηλίδου, μας έφεραν 50 χρόνια πίσω, τότε στη σχολική χρονιά 1959-1960, που ξεκίνησε το εξατάξιο Γυμνάσιο της Νέας Ιωνίας.

Ας μου επιτρέψετε να προσθέσω και εγώ, σαν παλαιότερος, λίγες γραμμές σχετικές με το ιστορικό λειτουργίας του Γυμνασίου.

Το έτος 1952, επί δημαρχίας Μιχάλη Τίκογλου και με τη βοήθεια του νομάρχη Μαγνησίας Γ. Παπαδάκου και των βουλευτών του νομού, άρχισε να λειτουργεί το ¨Γυμνασιακό παράρτημα Νέας Ιωνίας¨. Ήταν ένα Σχολείο, που περιελάμβανε τις 4 πρώτες τάξεις του παλαιού Γυμνασίου. Υπάγονταν υπηρεσιακά στο Β΄Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου. Ήταν δηλαδή ένα αναπόσπαστο τμήμα του Β΄Γυμνασίου. Από εκεί στέλνονταν οι καθηγητές, από εκεί παίρναμε τα ενδεικτικά και λοιπά έγγραφα σπουδών.

Το ¨Παράρτημα¨ ήταν μικτό. Οι νέοι της ηλικίας μου αποτελέσαμε, τότε, το 1952, την πρώτη τάξη. Διευθυντής ήταν ο φιλόλογος Στέφανος Παπακωστούλης, μαθηματικός ο Κωνσταντίνος Λάππας, φιλόλογος ο Νικόλαος Σίνος, φυσικός ο Νικόλαος Καλορίζος, θεολόγος ο Αντώνιος Μοράρος και γυμναστής ο Εμμανουήλ Σακελλαρίδης. Οι ανωτέρω αποτέλεσαν τον πρώτο βασικό πυρήνα διδακτικού προσωπικού του Σχολείου μας. Ήταν δύσκολο το έργο τους. Με μαθητές από 50 – 60 , που περιελάμβανε κάθε τάξη , ποιους να εξετάσεις και ποιους να ελέγξεις. Και όμως παρά τις αντίξοες συνθήκες, κάθε μέρα, τα πηγαίναμε καλύτερα στα μαθήματα, φιλοξενούμενοι στις αίθουσες του 8ου Δημοτικού Σχολείου. Δεν θα ξεχάσω την περίοδο των σεισμών, το 1955, που κάναμε μαθήματα και διαγωνισμούς στην αυλή του Σχολείου.

Μετά τον Παπακωστούλη ανέλαβε Διευθυντής ο αείμνηστος Αθανάσιος Αδρίμης. Ένας εξαίρετος εκπαιδευτικός με γνώσεις και εμπειρίες. Μας αγαπούσε σαν παιδιά του. Έγραψε τη δική του ιστορία ο καθηγητής Αδρίμης στη Νέα Ιωνία. Μάθαμε γράμματα κοντά του.

Πέρασαν γρήγορα τα πρώτα τέσσερα χρόνια. Τις δυο τελευταίες τάξεις έπρεπε να τις κάνουμε στο Κεντρικό του Β΄Γυμνασίου και οι μαθήτριες στο Κεντρικό του Γυμνασίου θηλέων. Τεράστιες οι αποστάσεις να πηγαίνουμε κάθε μέρα χωρίς αστική συγκοινωνία, εκεί στα παραπήγματα της συνοικίας Τσιμπούκη όπου στεγάζονταν το Γυμνάσιο, μετά τους σεισμούς. Άλλοι πεζοί, άλλοι με ποδήλατο, ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες του καθενός. Και το κυριώτερο. Το περιβάλλον που συναντήσαμε εκεί. Νέοι συμμαθητές, άγνωστοι καθηγητές. Μια ξένη και ψυχρή πραγματικότητα. Ευτυχώς ο αείμνηστος Γυμνασιάρχης Σωκράτης Παπαϊωάννου ήταν πάντοτε καλοπροαίρετος και μακρόθυμος στις αποφάσεις του.

Το καλοκαίρι του 1958 αποφοιτήσαμε από το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου. Η τάξη μου ήμασταν οι πρώτοι απόφοιτοι,που ξεκινήσαμε το 1952 από το ¨Γυμνασιακό παράρτημα Νέας Ιωνίας ¨. Κάνω προσκλητήριο στη ¨φουρνιά¨ εκείνων των συμμαθητών μου. Λείπουν πολλοί. Μείναμε οι μισοί. Οι άλλοι ¨έφυγαν¨ για το μεγάλο και ανεπίστροφο ¨ταξίδι¨. Αιωνία τους η μνήμη.

Η Νίκη Βόλου γιόρτασε τα 85χρονά της

2010-03-25T21:33:00.000+02:00

Την Παρασκευή βράδυ 28-8-2009, όλοι οι δρόμοι της Νέας Ιωνίας-Μαγνησίας οδηγούσαν στο θερινό Δημοτικό Θέατρο της πόλης. Εκεί η Νίκη Βόλου γιόρτασε την επέτειο των 85 χρόνων από την ίδρυσή της.

Κατάμεστο το θέατρο από θεατές πάσης ηλικίας. Ήταν όλοι εκεί να γιορτάσουν την μεγάλη ιστορική διαδρομή του συλλόγου και να καμαρώσουν την νέα ομάδα, που αγωνίζεται εφέτος, με μεγάλες προσδοκίες, στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας.

Συντονιστής και παρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο κ Γιώργος Μαστρογιάννης, ο οποίος με την παρουσία του έδωσε το δικό του στίγμα. Πρώτος χαιρέτισε τη βραδιά ο νομάρχης Μαγνησίας κ Απόστολος Παπατόλιας. Στη συνέχεια μίλησε ο πρόεδρος της Νίκης κ Δημήτρης Ιωαννίδης ο οποίος παρουσίασε επί σκηνής τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου. Ακολούθησε η παρουσίαση των 27 ποδοσφαιριστών, παλαιών και νεοαποκτηθέντων , οι οποίοι κρατούσαν στα χέρια τους τη νέα φανέλα της ομάδος με τον αριθμό της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου.

Η εκδήλωση έκλεισε με συναυλία του Θανάση Μωραϊτίδη με το συγκρότημα ¨Ασυμβίβαστοι¨, οι οποίοι ερμήνευσαν τραγούδια γνωστών συνθετών.

Με ανάμικτα συναισθήματα συγκίνησης και ικανοποίησης αποχωρήσαμε από το θέατρο. Διαπιστώσαμε ότι κάτι καινούργιο, κάτι ξεχωριστό ¨γεννιέται¨ κατά τη νέα ποδοσφαιρική σαιζόν στην αγαπημένη μας ομάδα. Υπάρχει διάθεση και όρεξη για δουλειά , για διακρίσεις από όλους. Την μεγάλη αυτή ευκαιρία δεν πρέπει να την αφήσουμε να πάει χαμένη. Διοίκηση, παίκτες, προπονητής, φίλαθλοι όλοι μαζί να δώσουμε το ¨παρών¨, για την άνοδο της ομάδος μας στη Β΄Εθνική Κατηγορία.

Ακόμα σαν να ακούω τη μαμά μου…

2010-03-25T21:27:00.002+02:00

Τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Οι δεκαετίες φορτώνονται η μία πάνω στην άλλη. Θα μου πείτε γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά. Αφορμή του σημειώματος το θαυμάσιο και νοσταλγικό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα με τίτλο : ¨ Θαρρώ πως ήταν χθες¨ . Τα λόγια περιττεύουν. Ας το απολαύσουμε :

¨Θαρρώ πως ήταν χθες,
που παίζαμε σπιτάκια, που πετάγαμε μπαλόνια,
σχολείο δημοτικό , κοπάνα και κρυφτό,
κούρεμα γλόμπος και κοντά τα παντελόνια.
Θαρρώ πως ήταν χθες,
που λέγαμε τα κάλαντα και τρέχαμε στα χιόνια,
κρυμμένο το γλυκό, ο νους μας στο κακό,
και ούτε κατάλαβα, πως πέρασαν τα χρόνια.

Ακόμα σαν να ακούω τη μαμά μου,
ν’άρθεις νωρίς, μην πας μακριά και να προσέχεις,
έξω από την πόρτα τώρα γράφει το όνομά μου
και στο ταμπλό του αμαξιού ¨μπαμπά μην τρέχεις¨.

Θαρρώ πως ήταν χθες.
που βγαίναμε τη νύχτα και μαζεύαμε τα φρούτα,
στα χέρια γρατζουνιές, στα πόδια μελανιές
και όταν αργούσα μου τις βρέχαν με τη σκούπα.

Θαρρώ πως ήταν χθες,
αγάπες παιδικές, στις πέρα γειτονιές
και ένα σημάδι στο κεφάλι από κοτρόνα.

Ακόμα σαν να ακούω τη μαμά μου
ν’άρθεις νωρίς, μην πας μακριά και να προσέχεις,
εξω από την πόρτα τώρα γράφει το όνομά μου
και στο ταμπλό του αμαξιού ¨μπαμπά μην τρέχεις¨.
Άγγιξε τις ευαίσθητες ¨χορδές¨της καρδιάς μου τούτο το τραγούδι.

Τέτοια συγκίνηση είχα χρόνια να νιώσω. Νάσαι καλά Γιάννη Μηλιώκα και να μας δίνεις παρόμοια μουσικά αριστουργήματα.

Ένας σγουρός βασιλικός

2010-03-25T21:25:00.000+02:00

Τον γνώρισα στη Λαϊκη Αγορά της Πέμπτης 13-7-2009. Εκεί ανάμεσα στα λαχανικά και τα φρούτα ένας μικρός πάγκος πουλούσε γλάστρες με λουλούδια. Ξεχώριζε με την παρουσία του και την ομορφιά του ένας ψηλός, σγουρός και καταπράσινος βασιλικός. Δεν σκέφτηκα πολύ για να τον αγοράσω. Τέτοιο πανέμορφο λουλούδι που θα το ξανασυναντούσα.

Τον έφερα στο σπίτι. Από τη πρώτη στιγμή γίναμε φίλοι. Του έδωσα την καλύτερη θέση στην αυλή. Δροσερή, να τον βλέπει ο ήλιος και να έχει μπόλικο νερό.

Κάθε πρωί με το ξημέρωμα στον βασιλικό μου λέω την πρώτη μου Καλημέρα. Μαζί πίνουμε το γάλα και τον πρωινό καφέ. Από τη όψη του καταλαβαίνω τις προθέσεις του. Όταν τα φύλλα του δεν είναι σγουρά και αστραφτερά αυτό σημαίνει ότι έχει παράπονα έλλειψης περιποίησης και πλημμελούς αντιμετώπισης. Όταν κυματίζει δροσερός και καταπράσινο τότε όλα πάνε καλά.

Έχει και η φύση τους νόμους της. Της φέρθηκες καλά θα σου το ανταποδώσει πλουσιοπάροχα. Της φέρθηκες σκάρτα, θα σε εκδικηθεί και θα σε τιμωρήσει.

Και ο καιρός καλά περνά παρέα με το βασιλικό μου. Είναι ο φίλος που δεν θα με προδώσει ποτέ.

Κολύμπησε Γιβραλτάρ – Μαρόκο

2009-10-28T21:31:00.000+02:00

Ένας Βολιώτης κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων, ο 24χρονος Γιώργος Χαρχαρής, έγραψε ιστορία στη κολύμβηση πραγματοποιώντας τον διάπλου του Γιβραλτάρ σε χρόνο 2 ώρες και 16 λεπτά, μια επίδοση κατά 22 λεπτά βελτιωμένη από το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε ο Ντέιβιντ Τσεχ με 2 ώρες και 38 λεπτά.

Η αποστολή που είχε αναλάβει ο Βολιώτης αθλητής, ήταν τρομερά δύσκολη. Έπρεπε να διανύσει μια θαλάσσια διαδρομή 17 χιλιομέτρων, από Γιβραλτάρ μέχρι Μαρόκο, μέσα από τα μεγάλα κύματα και τα ισχυρά ρεύματα των στενών.

Αγωνίστηκε, πάλαιψε με τα στοιχειά της φύσης για τα φτάσει στο τέρμα και να σημειώσει Παγκόσμιο Ρεκόρ.

Η 24 Αυγούστου 2009, είναι η πιο μεγάλη μέρα της ζωής του, για τον Γιώργο Χαρχαρή. Το ¨πέρασμα του Γίβραλτάρ¨ θεωρείται από τα δυσκολότερα του κόσμου. Και αυτός τα κατάφερε με το πείσμα του και τις ακατάβλητες σωματικές του δυνάμεις .

Θερμά συγχαρητήρια Γιώργο, νάσαι καλά και βάλε ¨πλώρη¨ για νέες επιτυχείς εξορμήσεις.

Τριάντα λέξεις χωρίς το σίγμα

2009-10-28T21:29:00.001+02:00

Η τηλεόραση και το Διαδίκτυο μας βομβαρδίζουν , καθημερινά, με τηλεοπτικά κουΐζ και διαγωνισμούς γνώσεων, με χρήματα και δώρα για τους νικητές.

Αν πάμε μερικές δεκαετίες πίσω, τα πράγματα ήταν πολύ ¨φτωχά¨ και λίγες οι ευκαιρίες, για τους κατόχους γνώσεων.

Θυμάμαι, τότε, στις δεκαετίες του 50 και του 60, που κυριαρχούσε στη ζωή μας ο κινηματογράφος και το ραδιόφωνο , ελάχιστες ήταν οι ραδιοφωνικές εκπομπές , που μας συγκινούσαν και είχαν ενδιαφέρον.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Παναγιωτόπουλος, γνωστός και ως BAR-BAR , σε συνέντευξή του, αφηγείται :

¨Θυμάμαι , όταν ήμουν μαθητής γυμνασίου, δεκαετία του πενήντα, ο Γιώργος Οικονομίδης στο ραδιόφωνο, μαζί με τον Ντίνο Πρετεντέρη, σ’έναν διαγωνισμό για τους ακροατές, έθεσαν τον όρο να βραβεύσουν ένα έμμετρο κείμενο μέχρι 30 λέξεις χωρίς το γράμμα σίγμα. Έστειλα και εγώ το δικό μου, που έχει ως εξής :

¨Μπράβο Γιώργο Οικονομίδη, μπράβο Ντίνο Πρετεντέρη,
που με άφθονο το ξύδι και με χιούμορ ολοένα,
πάντα φέρνετε το κέφι , όχι με μπαγιόν και ντέφι,
μα μονάχα με την πένα ¨.

Ήμουνα 15 ετών τότε. Πήρα το πρώτο μου βραβείο χίλιες δραχμές και ένα πίνακα ζωγραφικής.

Στο ίδιο έργο θεατές

2009-10-28T21:28:00.001+02:00

Θα πρέπει να ήταν σε μεγάλες στιγμές έμπνευσης και δημιουργίας, ο Αντώνης Ανδρικάκης στους στίχους, ο Γιώργος Νταλάρας στη μουσική και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μαζί με τον Γ. Νταλάρα στο τραγούδι, όταν το έτος 1991 κυκλοφόρησαν σε δίσκο το τραγούδι με τίτλο : ¨ Στο ίδιο έργο θεατές¨.

Είναι ένα τραγούδι διαχρονικό, που μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων, ένα έργο που παίζεται κάθε μέρα και θα επαναλαμβάνεται όσα χρόνια κι αν περάσουν :

¨Στο ίδιο έργο θεατές

χαμένης νύχτας εραστές

με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη

από το σήμερα στο χτες

της απουσίας φοιτητές

με έναν ήχο στη ψυχή ναυαγοσώστη.

Ο,τι ακούω να ακούς

μέσα σε κόσμους μυστικούς

θ΄ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη

παραδομένη στους καιρούς

και σε πελάτες πονηρούς

σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένη.

Στο ίδιο έργο θεατές

εσύ κι εγώ τραγουδιστές

φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας

οι ήχοι μας διαδηλωτές

και τα στιχάκια εμπρηστές

αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Σενάριο χωρίς πλοκή

της ιστορίας εμπλοκή

αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις

με ποια τραγούδια να σωθείς

με ποιους δικούς σου να βρεθείς

με ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις.

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς

στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς

θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες

μέσα από λόγια και λυγμούς

της εποχής μας τους χρησμούς

θα ξεχωρίσουμε απ΄τις οφθαλμαπάτες.

Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές

φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας

οι ήχοι μας διαδηλωτές

και τα στιχάκια εμπρηστές

αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Στο ίδιο πάντα σκηνικό

και στης ψυχής τον πανικό

απόψε πνίγομαι χρειάζομαι αέρα

θέλω ν’αρχίσω από δω

αλλιως τα πράγματα να δω

να πω στον κόσμο μια δική μου καλησπέρα.

Ένας παρεξηγημένος Έλληνας

2009-10-28T21:24:00.002+02:00

Ο Δημήτριος Μπαϊρακτάρης ήταν Έλληνας στρατιωτικός και ο πρώτος διευθυντής της Αθήνας. Γεννήθηκε το 1833 στο Αγρίνιο και πέθανε το 1900 στην Αθήνα. Καταγόμενος από Σουλιώτικη οικογένεια κατατάχθηκε στο στρατό το 1848 ως στρατιώτης, όπου γρήγορα προήχθη σε αξιωματικό του πεζικού. Έλαβε ενεργό μέρος στην Κρητική επανάσταση του 1866 και διέπρεψε σε ανδραγαθίες. Το 1893 όταν συστάθηκε η στρατιωτική αστυνομία , διορίστηκε με το βαθμό του ταγματάρχη Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών, αφήνοντας άριστες εντυπώσεις από πλούσια σε αριθμό περιστατικά, κατά τον διωγμό των τότε κουτσαβάκηδων που μάστιζαν το κέντρο της Αθήνας.

Η δράση του αρχίζει το 1892, όταν η Κυβέρνηση Χαρ.Τρικούπη αποφάσισε να δώσει ένα γερό πλήγμα στους κουτσαβάκηδες του Ψυρή και γενικά της Αθήνας. Ο Μπαϊρακτάρης επικεφαλής μιας κουστωδίας επιλέκτων ευζώνων , εισέβαλε στις ταβέρνες και τα καφενεία , συνελάμβανε τους κουτσαβάκηδες και στη συνέχεια τους εξευτέλιζε. Τους συγκέντρωνε στο προάυλιο της αστυνομίας δίπλα στην πλατεία Κλαυθμώνος , και με την απειλή του βούρδουλα τους ανάγκαζε να σπάσουν τα όπλα τους με σφυρί και αμόνι. Όλα τα σπασμένα ( μαχαίρια, κάμες,πιστόλια) πουλιούνταν στο δημοπρατήριο για παλιοσίδερα. Μετά από τα όπλα εξευτελίζονταν οι άνθρωποι. Ένας αρχάριος κουρέας τους έκοβε το δεξί μανίκι του σακακιού, το ζωνάρι και τη μύτη των παπουτσιών του, τα μουστάκια και τις αφέλειες. Μετά απ΄αυτό , οι πιο ζόρικοι στέλνονταν στις φυλακές και σε περίπτωση υποτροπής , τιμωρούνταν με τον βαρύ βούρδουλα του σκληρού Μπαϊρακτάρη. Το μαστίγωμα αυτό θεωρούνταν ο έσχατος εξευτελισμός .

Το 1897 φέροντας τον βαθμό του συνταγματάρχη ονομάστηκε ταξίαρχος και με την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 μετέβη στην Άρτα, όπου σε ταχύτατο χρόνο συγκρότησε ολόκληρη ταξιαρχία με δυνάμεις πεζικού, μηχανικού, πυροβολικού αλλά και ιππικού, καθώς και δύο τάγματα χωροφυλακής και αστυφυλακής, περίπου 7.000 αξιωματικοί και οπλίτες. Με τη δύναμη αυτή και με τη βοήθεια μιας ακόμη ταξιαρχίας, του Γκολφινόπουλου, συνήψε την τριήμερη μάχη του Γριμπόβου, από 30 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου 1897, κατά την οποία και διακρίθηκε για την ανδραγαθία του, περιτρέχοντας την πρώτη γραμμή του πυρόε και εμψυχώνοντας τους άνδρες του.

Αποστρατεύτηκε στις 10 Μαρτίου του 1900 προαχθείς σε υποστράτηγο, όπου και πέθανε λίγους μήνες μετά.

Αναμνήσεις από το BBC

2009-10-28T21:21:00.002+02:00

Ένας Έλληνας δημοσιογράφος της διασποράς, ο Γιώργος Αγγέλογλου, βρέθηκε στο ¨τιμόνι¨ της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC, σε νεαρά ηλικία, από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του, την 28η Σεπτεμβρίου 1939, μέχρι την παραίτησή του το 1957. Στο βιβλίο του ¨Εδώ Λονδίνον , καλησπέρα σας¨, που εκδόθηκε στα αγγλικά το 2003, διατρέχει 18 κρίσιμα χρόνια τόσο για την Υπηρεσία, όσο και για την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο. Η αφήγησή του έχει την μορφή ημερολογίου και περιέχει πληθώρα σημαντικών στιγμών, ένα μέρος των οποίων παρατίθεται στο παρόν σημείωμα :

¨Προσελήφθην στις 10 Σεπτεμβρίου 1939, με μισθό 389 στερλινών το χρόνο και βρέθηκα επικεφαλής της Ελληνικής Υπηρεσίας η οποία αποτελούνταν από έξι εργαζόμενους, τέσσερις άνδρες και δύο γυναίκες. Ήμουν μόνον 25 ετών , χωρίς προηγούμενη εμπειρία στο ραδιόφωνο και με μια μητρική γλώσσα την οποία δεν χρησιμοποιούσα σε συνεχή βάση από τότε που είχα το πατρικό μου σπίτι στο Κάϊρο οκτώ χρόνια νωρίτερα.

Έτσι στην αρχή της νέας μου απασχόλησης ένιωθα κάπως ανασφαλής μεταξύ ανθρώπων που είχαν σπουδάσει στα ελληνικά και εκ των οποίων ο ένας ήταν ανταποκριτής δύο Αθηναϊκών εφημερίδων. Όμως οι πιέσεις και οι κίνδυνοι του πολέμου και το καλοπροαίρετο προσωπικό, μου έκαναν τις πρώτες μέρες στο BBC ευχάριστες και ενδιαφέρουσες.

Το γραφείο μας είχε τον αριθμό 309 και βρισκόταν στον τρίτο όροφο του ραδιομεγάρου του BBC. Αυτός ήταν ο όροφος των διευθυντών. Δύο πόρτες πιο πέρα ήταν τα γραφεία του γενικού διευθυντή και του προέδρου του BBC. Συναντήσαμε μια μέρα τον γενικό διευθυντή. Ήταν ευγενικός και είπε : ¨ Α, είστε Έλληνες. Είναι ωραίο να έχω τους απογόνους του Αριστοτέλη και του Περικλή δίπλα μου. Ξέρετε, σπούδασα κλασική φιλολογία ¨.

Αποφασίσαμε διάφορους τρόπους εισαγωγής των προγραμμάτων μας και καταλήξαμε στο πιο απλό εύηχο ¨Εδώ Λονδίνο, καλησπέρα σας¨. Μια γλυκιά κυρία από την Πελοπόννησο μας έστειλε ένα πολύ συγκινητικό γράμμα. Κάθε βράδυ έγραφε, μαζευόμαστε γύρω από το ραδιόφωνο και ακούμε την εκπομπή σας. Τη στιγμή που μας καλησπερίζετε, απαντούμε λέγοντας : Καλησπέρα γιε μου, ευχόμαστε στο θεό να σας έχει καλά .

Ένα βράδυ, μια ομάδα εργαζομένων στην Ελληνική Υπηρεσία, πήγαμε σε ένα φημισμένο παμπ, κοντά στο ραδιομέγαρο. Μιλούσαμε ελληνικά και φυσικά τραβήξαμε την προσοχή του κόσμου. Επειτα από μερικά λεπτά, ο ιδιοκτήτης μας πλησίασε και χαμογελώντας μας είπε : ¨Πρέπει να πω ότι είμαστε όλοι πολύ περήφανοι για σας τους Έλληνες. Είστε πρωταθλητές στη μάχη και επιτρέψατέ μου να σας κεράσω ένα ποτό για τα κατορθώματά σας επί του Μουσολίνι ¨. Σε εκείνο το σημείο ήρθαν και άλλοι πελάτες και σε λίγα λεπτά όλοι όσοι ήταν στο παμπ είχαν υψώσει το ποτήρι τους στην υγεία του ελληνικού στρατού και του ελληνικού λαού ¨ .

Ένα βράδυ πήγαινα βιαστικά στο στούντιο για την εκπομπή. Είχα αργήσει και είχα ξεχάσει να ελέγξω τον αριθμό του στούντιο, ο οποίος άλλαζε συχνά την τελευταία στιγμή . Πήγα στο συνηθισμένο, έσπρωξα την πόρτα για να ανοίξει και προς έκπληξή μου, μπροστά μου, στεκόταν η μονολιθική μορφή του στρατηγού Ντε Γκολ, με τη στολή της Ελεύθερης Γαλλίας και το σταυρό της Λωραίνης στο πέτο …

¨Όταν εξήγησα ποιος ήμουν το πρόσωπο του Ντε Γκολ φωτίστηκε. Μου έσφιξε το χέρι και μου είπε : ¨Α, υπέροχοι Έλληνες. Πες στους συμπατριώτες σου, όταν βγεις στον αέρα, ότι είναι εξαίρετοι μαχητές. Εμείς οι Ελεύθεροι Γάλλοι τους χαιρετούμε . Είμαστε σίγουροι ότι σύντομα ο Ντούτσε και ο στρατός του θα κολυμπούν στη θάλασσα της Αλβανίας για να σωθούν ¨.

Καθώς ήταν προφανές η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα έφτανε στην ολοκλήρωσή της. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πως θα αντιδρούσαμε στις αλλαγές που επρόκειτο να γίνουν στο ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας.

Ο Σωτήρης Σωτηριάδης έδωσε την ιδέα να ¨κλέψουμε¨ το σήμα του σταθμού και να το υιοθετήσουμε στις δικές ματαδόσεις. Θα αρχίζαμε δηλαδή όλες τις εκπομπές και με μερικά δευτερόλεπτα του σήματος αυτού θα λέγαμε το ¨Εδώ Λονδίνο, καλησπέρα σας¨ και θα εξηγούσαμε πλέον το Λονδίνο και όχι η Αθήνα θα μιλούσε για λογαριασμό της Ελεύθερης Ελλάδας. Ρωτήσαμε τον πρεσβευτή της Ελλάδος αν συμφωνούσε να κάνει την επίσημη παράδοση του σήματος του ραδιοφωνικού σταθμού της Αθήνας σε μας, στην Ελληνική Υπηρεσία. Ο πρεσβευτής Σιμόπουλος ήταν απόλυτα σύμφωνος. Ήταν μια μεγάλη τιμή για μας, το ότι εμπιστεύτηκαν το σήμα στη Ελληνική Υπηρεσία για την περίοδο κατά την οποίαν η Ελλάδα θα ήταν υπό τον Χίτλερ και τις δυνάμεις του.

Έτσι από την μέρα εκείνη μέχρι την Κυριακή 5 Νοεμβρίου 1944, αρχίζαμε τις εκπομπές και με τον ¨τσομπανάκο¨ το σήμα του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών.

Έχω ένα υπέροχο και συγκινητικό αναμνηστικό από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έγιναν στο Λονδίνο το 1948. Είναι το Ολυμπιακό σήμα, που φορούσε στο σακάκι του ο μαραθωνοδρόμος Στέλιος Κυριακίδης. Μετά τους αγώνες το έβγαλε από το σακάκι του και μου το έδωσε λέγοντας :

¨ Κύριε Γιώργο, θα θέλαμε εσείς και η Ελληνική Υπηρεσία να πάρετε αυτό το σήμα εις ένδειξιν της εκτίμησης και των ευχαριστιών μας για τον θαυμάσιον τρόπον με τον οποίον υποδεχθήκατε την Ολυμπιακή μας ομάδα ¨.

Η άφιξη της Μαρίας Κάλλας , στο Μπους Χάουζ, στην Υπηρεσία μας, προκάλεσε μεγάλο αναβρασμό. Ήταν μια μέρα μετά τον θρίαμβό της στο ¨Κόβεντ Κάρντεν¨, με τη ¨Νόρμα¨ του Μπελίνι, τον Νοέμβριο του 1952. Κατά κάποιο τρόπο, φαίνεται, πως όλοι στο Μπους Χάουζ είχαν μάθει ότι θα ερχόταν, για να δώσει συνέντευξη στην Ελληνική Υπηρεσία και για αρκετή ώρα κόσμος ήταν συγκεντρωμένος στην είσοδο και στους διαδρόμους περιμένοντας την άφιξή της. Η Μαρία μετά τη συνεντευξή της δήλωσε ότι ¨όλα πήγαν καλά¨ και της άρεσε να ακούει τον εαυτό της να μιλάει ελληνικά. Ο αποχωρισμός ήταν συγκινητικός. Η Μαρία έδινε αγκαλιές και φιλιά στα μέλη της Ελληνικής Υπηρεσίας, όταν ξαφνικά ο Μενεγκίνι τότε σύζυγος και ατζέντης της, ήρθε σε μένα και μου έσφιξε το χέρι πολύ ζεστά : ¨ Κύριε διευθυντά, είπε, χθες το βράδυ η Μαρία ήταν η μεγάλη σταρ. Σήμερα το απόγευμα είναι επίσης μια όμορφη Ελληνίδα θεά, η οποία μίλησε για την Ελλάδα. Ευχαριστούμε το BBC ¨.

Πάνω από 200 Έλληνες συνεργάτες, μέχρι το 1959, πέρασαν από την Ελληνική Υπηρεσία του BBC. Όλοι έφεραν μαζί τους τον ενθουσιασμό και τις ατομικές ικανότητές τους. Και όταν έφυγαν, πήραν μαζί τους κάποιες από τις παραδόσεις, που προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε : Την συνεργασία, την αλληλεγγύη, την αφοσίωση στην αλήθεια και την ακούραστη επιδίωξη του να γίνεσαι καλύτερος.

Ο Γιώργος Αγγέλογλου πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 2001 .

Ενας γέρος

2009-10-28T21:17:00.001+02:00

Μία μετά τα μεσάνυχτα. ΄Εχω αϋπνίες. Δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Πάω στη βιβλιοθήκη μου. Παίρνω τυχαία ένα βιβλίο. Είναι ¨Ποιήματα Κ. Καβάφη¨. Το ανοίγω. Διαβάζω :

Ένας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ΄ένας γέρος,
με μια εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια,
που είχε και δύναμη, και λόγο, κ’εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ, το νοιώθει. Το κυττάζει,
κ’εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό. Τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η φρόνησις πως τον εγέλα,
και πως την εμπιστεύνταν πάντα – τι τρέλλα ! –
την ψεύτρα που έλεγε : ¨Αύριο. Έχεις πολύν καιρό ¨.

Θυμάται ορμές που βάσταγε και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώση
κάθε ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

…Μα απ’το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίστηκε κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι ¨.

Μου άρεσε το ποίημα. Και το κυριώτερο , μου δημιούργησε διάθεση ύπνου για τη συνέχεια της βραδιάς.

Μάνα κουράγιο

2009-10-28T21:15:00.002+02:00

Με αφορμή την καθιερωθείσα διεθνώς, να πραγματοποιείται, κάθε δεύτερη Κυριακή Μαΐου γιορτή για τη Μητέρα, αφιερώνω το παρακάτω κείμενο από το έργο ¨Μάνα κουράγιο¨, του Γερμανού συγγραφέα Μπέρτολτ Μπρεχτ (1989-1936) :

¨Από τότε που υπάρχει ανθρωπότητα υπάρχουν και ¨Μάνες κουράγιο¨. Αυτό το νόημα υπογραμμίζει σε τούτο το πιο σημαντικό του έργο. Γραμμένο το 1938 – 1939 , όταν ο χιτλερισμός κυριαρχούσε στη Γερμανία, είναι ένα χρονικό του τριακονταετούς πολέμου (1618-1648), όπως το χαραχτηρίζει ο ίδιος ο Μπρεχτ.

Μια περιθωριακή μικροεμπόρισσα σέρνει τον αραμπά της, ακολουθώντας τα στρατεύματα στα πεδία της μάχης, για να πουλήσει στους στρατιώτες ρακί, λουκάνικα, σαλάμια, άρβυλα και άλλα μικροπράγματα, για να ζήσει αυτή και τα τρία παιδιά της.

Είναι πανέξυπνη, πανούργα με απίστευτο λαϊκό χιούμορ και σαρκασμό, με πλούσιο ερωτικό παρελθόν, παμπόνηρη, κυνική, ευαίσθητη, θυμόσοφη, θαρραλέα, συμφεροντολόγα. Ό,τι είναι οι λαϊκές γυναίκες που βλέπουμε στις λαϊκές αγορές και στα πανηγύρια να πουλάνε την πραμάτεια τους.

Αυτή η μάνα έχει μεγάλο κουράγιο, τερατώδες ένστικτο επιβίωσης και μάχεται όχι για υψηλές αξίες, αλλά για να επιβιώσει.

Τα τρία παιδιά της σκοτώνονται κάθε φορά που εκείνη λείπει για δουλειές. Ο τυροκόμος, που γίνεται ταμίας ενός στρατηγού χάρη στην άδολη τιμιότητά του, σκοτώνεται από στρατιώτες , γιατί αρνείται να τους παραδώσει το ταμείο, που του έχουν εμπιστευτεί, αλλά και γιατί η Μάνα κουράγιο χρονοτριβεί μέχρι να πληρώσει ολόκληρο το ποσόν εξαγοράς της ζωής του.

Ο Άϊλιφ , που στρατολογείται από νωρίς και επιδίδεται σε όλες τις δυνατές βιαιότητες, που μπορεί να διαπράξει ένας στρατιώτης, αν και προσωρινά επιβραβεύεται γι αυτές, τελικά εκτελείται σε ένα σύντομο διάλειμμα ειρήνης.

Τέλος η μουγγή κόρη της Κάτριν, αντικείμενο χλευασμού για την ασχήμια και την παράταιρη, για εκείνους τους καιρούς ευαισθησία της, πληρώνει με τη ζωή της την τόλμη της, να χτυπήσει το ταμπούρλο, για να ειδοποιήσει την πόλη και την μητέρα της, ότι επίκειται επίθεση από τον εχθρό ¨.

Όσο υπάρχει αυτό το ¨δούναι και λαβείν¨ με τον πόλεμο, αυτός ο ¨διάλογος με τον θάνατο¨, τα παιδιά της θα χαθούν ένα-ένα και θα την αφήσουν μόνη, παντέρημη να σέρνει το άδειο καρότσι της στα ατέλειωτα πεδία, της ατέλειωτης σφαγής…

Σπρωγμένη από την ανάγκη της ζωής, προσπάθησε να ζήσει από τον θάνατο, ώσπου ο θάνατος της αφαιρεί το μόνο φως της ζωής της, τη Μητρότητα…

Στη Κόλαση ή στον Παράδεισο ?

2009-10-28T21:13:00.001+02:00

Μια γυναίκα πολιτικός με υπουργεία και πολλές περγαμηνές μια μέρα πεθαίνει.

΄Όταν φτάνει στον άλλο κόσμο,την υποδέχεται ο Άγιος Πέτρος και της λέει :
¨Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητά σου, στη Κόλαση ή στον Παράδεισο ; ¨ Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει : ¨Δεν είμαι σίγουρη¨. Τότε λέει ο Άγιος Πέτρος θα κάνουμε το εξής : ¨Θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις ¨. Η πολιτικός συμφωνεί.

Πάνε, λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της, που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άνδρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα. Πριν το καταλάβει πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει, να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα. Οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλούσαν για τη ζωή και τον θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον θεό που ήταν πολύ γλυκός και ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε τα δύο μέρη.

Η πολιτικός έδειξε να το σκέφτεται, πριν τελικά πει : ¨Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος . Στην Κόλαση όμως ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση ¨.

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση. Όμως η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα. Ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικοί δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά : ¨Τι έγινε εδώ ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν ¨. Και ο Διάβολος της απαντά : ¨Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες !!! ¨

Η οργή, η ανθρωπιά και η ελπίδα

2009-10-28T21:11:00.001+02:00

Ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το μυθιστόρημα με τίτλο ¨Τα σταφύλια της οργής¨, του Αμερικανού συγγραφέα Τζων Στάϊμπεκ (1902-1968) , θα παραμένει όσα χρόνια και να περάσουν, έργο διαχρονικό και επίκαιρο. Γράφτηκε το έτος 1939, με τον Στάϊμπεκ να έχει για ήρωές του όχι τους κατοίκους των αστικών περιοχών, αλλά τους απόκληρους και παραδαρμένους , που δεν είναι άλλοι, από τους μετανάστες και τους φτωχούς αγρότες, που αγωνίζονται το πρώτο μισό του 20ου αιώνα να πετύχουν μια καλύτερη ζωή, σε μια δικαιότερη κοινωνία.

Στα ¨Σταφύλια της οργής¨ ο Στάϊμπεκ αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας φτωχών αγροτών από την Οκλαχόμα, της οικογένειας Τζόουντ, που μετά το κραχ του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, το 1929, και την περίοδο της μεγάλης οικονομικής ύφεσης που ακολούθησε, χάνουν τη φάρμα τους και αναγκάζονται να φορτώσουν τα υπάρχοντά τους σε ένα φορτηγό και να πάνε στη Καλιφορνία, για να δουλέψουν ως εργάτες πλέον στα χωράφια των πλουσίων γαιοκτημόνων της περιοχής. Φτάνοντας εκεί συναντούν πλήθη και άλλων απελπισμένων αγροτών, που έχουν κάνει το ίδιο ταξίδι , με την ελπίδα να ξαναφτιάξουν κι αυτοί τη ζωή τους : να δημιουργήσουν οικογένεια , να βρουν μια σταθερή δουλειά, να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους.

Ζουν σε ένα καταυλισμό, όπου οι ανάγκες είναι τεράστιες και τα αφεντικά τους εκμεταλλεύονται. Εκείνοι τότε οργανώνονται σε συνδικάτο και αναπόφευκτα συγκρούονται με την ιδιοκτησία. Η σύγκρουση είναι εξαιρετικά βίαιη. Ο Τομ Τζόουντ, που είχε καταδικαστεί παλαιότερα για δολοφονία, αλλά ύστερα από ένα διάστημα στη φυλακή πήρε αναστολή για το υπόλοιπο της ποινής του. αναγκάζεται να ξανασκοτώσει κα να ζήσει πλέον ως φυγάς. Αποχαιρετά τους γονείς του, αλλά τη στιγμή που φεύγει λέει πως ό,τι και να συμβεί από εδώ και στο εξής θα αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα υπέρ των πτωχών.

Στο μυθιστόρημα υπάρχει μια σκηνή, που θα μείνει αλησμόνητη, σε όσους θα το απολαύσουν. Εκείνη, στην οποία η Ρόουζ , κόρη του ζεύγους Τζόουντ, θηλάζει έναν πεινασμένο άντρα, σκηνή πού συνοψίζει συνολικά το μήνυμα του Στάϊμπεκ: ¨΄Οσο υπάρχει ανθρωπιά, υπάρχει ακόμη ελπίδα σε αυτόν τον κόσμο ¨.

Μαθαίνουμε κάθε μέρα

2009-10-28T21:09:00.000+02:00

Για πότε πέρασαν 3 μήνες, ούτε που το κατάλαβα. Ήταν Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009, όταν 16 άτομα συγκεντρωθήκαμε, εδώ, στη φιλόξενη αίθουσα του 6ου λυκείου Βόλου, για να παρακολουθήσουμε μαθήματα Πληροφορικής, μέσα από το πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας ¨Εκπαίδευση ενηλίκων στις νέες τεχνολογίες¨.

Τα μαθήματα άρχισαν με τους καλύτερους οιωνούς . Σταθήκαμε τυχεροί, γιατί μας έτυχε καθηγήτρια-διδάσκουσα η κ. Ευαγγελία Λιάνου, νέα, με διάθεση για δουλειά και προσφορά. Έτσι το κάθε μάθημα ήταν για μας όχι μόνο ενημερωτικό αλλά και ευχάριστο.

Μάθαμε πολλά. Πήραμε γνώσεις από την επιστήμη της Πληροφορικής χρήσιμες , που θα τις αξιοποιήσουμε στη συνέχεια. Μπήκαμε στο Διαδίκτυο και εκεί γνωρίσαμε ένα μαγικό κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Και μαθαίνουμε. Μαθαίνουμε κάθε μέρα καινούρια πράγματα. Αυτό είναι κάτι που δεν μας κουράζει γιατί οι γνώσεις δεν τελειώνουν ποτέ.

Ήρθε η ώρα να αποχωριστούμε αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι. Το πρόγραμμα έφτασε στο τέλος του, μαζί και τα μαθήματα. Προσωπικά αισθάνομαι βαθιά συγκίνηση, που θα πάψουμε να βλεπόμαστε τα απογευματινά της Τρίτης και της Πέμπτης, Τι να κάνουμε. Το τέλος αναπόφευκτον.

Εύχομαι σε όλους καλή υγεία και να είστε καλότυχοι στη ζωή σας.

Έπαυσε δάφνας να γεννά …

2009-10-28T21:07:00.001+02:00

Υπήρξαν και χρόνια δύσκολα, ιδίως κατά τον 19ο αιώνα, για τον προφορικό και έμμετρο λόγο, όπως τα περιγράφουν επώνυμοι ποιητές στα πονήματά τους. Θα συναντήσουμε φερ’ειπείν τον Αχ. Παράσχο, όταν διαμαρτύρεται για την απαξίωση της ποίησης σ’έναν κόσμο αλόφρονα και αντιπνευματικό :

¨Της μούσας η βασίλισσα κατηρημώθη πλέον,

ωρφάνευσε του Παρνασσού το άλσος , εξηράνθη.

Έπαυσε δάφνας να γεννά, ως άλλοτε και άνθη,

και μάτην ένδακρυς ζητώ καμμίαν αηδόνα…

Οι ποιηταί ημιτελή και άλλων χρόνων όντα,

νόθοι ανθρώπου και σκιάς, δραπέται των μνημάτων,

καιρός να λείψουν, τι ζητούν νεκροί εις κόσμον ζώντα ;

Θέλομε άρτον…περιττόν το άσμα των ασμάτων !

Στον Γεώργιο Σουρή, όταν αναλογίζεται τας εισπράξεις του πένητος βίου του :

¨Και ο μπαμπάς απέθανεν με δίχως διαθήκην

και τα παιδιά του έψαχναν να εύρουν χαρτζηλίκι,

αλλά δεν ηύραν τίποτε,παρά χαρτιά γραμμένα,

κ’έναν σταυρό καθώς αυτόν, που έδωσε σ’εμένα

ο κύριος Πρωθυπουργός για δόξα και τιμή.

Στον Κ. Παπαρρηγόπουλο, όταν διερρωτάται για τις δυνατότητες του λόγου μεσούντος του θετικισμού :

¨Σχίσε τον χάρτην, σκόρπισε χαμαί και την μελάνην

και θραύσε το κονδύλιον , δεν χρησιμεύουν πλέον,

αν ζώσιν τα μειράκια εις σκότος και εις πλάνην,

τι άγνωστον διέμεινε και τι να είπω νέον ; ¨

Στον Αλέξ. Σούτσο, όταν διαπιστώνει πόσο αλυσιτελές φάρμακο είναι η ποίηση :

¨Χασμούρημα το κάθε τι, ως κι η αθανασία,

οπόταν δεν αισθάνομαι τι θέλω Μαυσωλεία ;

Η ποίησις υπόληψιν μεγάλην κι αν με δώσει,

τι θέλω κατορθώσει ;

Ζωήν αθάνατον ζητών με εναρμονίους ήχους,

μη τάχα δεν γηράσκω ;

Μ’ενύσταξε και ο Παρνασσός , και τώρα, γράφω στίχους,
βεβαιωθείτε χάσκω. ¨

Πασχαλινές ανθολογίες

2009-10-28T21:04:00.001+02:00

Από δύο διηγήματα, σχετικά με το Πάσχα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μεταφέρω αποσπάσματα γραφής, του μεγάλου των Ελληνικών Γραμμάτων, αείποτε τερπνά και διαχρονικά :

¨Λαμπριάτικος ψάλτης¨
¨…Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή
Άθεος ή οτιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επί άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις το ύψος και φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν Έθνος, το δούλον , αλλ’ουδέν ήττον και το ελεύθερον, έχει και θα έχει διά παντός ανάγκην της θρησκείας του.

Τα επ’εμοί ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια Ελληνικά έθη. Εάν επιλάθωμαί σου, Ιερουσαλήμ, επιλησθείη η δεξιά μου, κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν ου μη σου μνησθώ…¨

¨Εξοχική Λαμπρή¨
¨…Χρόνο με τον χρόνον , όσον γηράσκει τις, κυριεύεται από την επιθυμίαν να ευρίσκεται τας ημέρας αυτάς εις μικρόν χωρίον, να ήκουεν όλας τας ακολουθίας των αγίων εορτών εις εν μικρόν εξωκκλήσιον, όπου να υπήρχεν εις ιερεύς σεβάσμιος, πράος, ενάρετος και εις ψάλτης με ταπεινήν αλλά γλυκείαν φωνήν, δια να αισθανθή όλη την ποίησιν και το κάλλος των εορτών, να δοξάση μετά των προσφιλών του το Πάσχα, ευχόμενος να αξιωθή και του διαρκούς αιωνίου Πάσχα…¨

Βραδιά Ρίτσου

2009-08-17T22:24:00.001+03:00

Το βράδυ της Τρίτης 21-7-2009, όλοι οι δρόμοι της Νέας Ιωνίας-Μαγνησίας, οδηγούσαν στο θερινό θέατρο του Δήμου. Δυο χιλιάδες θεατές βρεθήκαμε εκεί, για να τιμήσουμε τη μνήμη του μεγάλου ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσου και το έργο του.

Συνδιοργανωτές, ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Νέας Ιωνίας και η ΕΚΠΟΛ, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μαγνησίας.

Στο μουσικό αφιέρωμα για τον Ρίτσο, συμμετείχαν η ορχήστρα της Εστουνδιαντίνας Νέας Ιωνίας με μαέστρο τον Ανδρέα Κατσιγιάννη και τον Δημήτρη Μπάση στο τραγούδι. Το πρόγραμμα πλαισίωναν με επιτυχία και οι νέοι τραγουδιστές Ασπασία Στρατηγού και ο Θεόδωρος Μέρμηγκας.

Ζήσαμε συγκλονιστικές και ανεπανάληπτες στιγμές, ακούγοντας ¨Επιτάφιο¨ και ¨Ρωμιοσύνη¨, σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Έργα αθάνατα και διαχρονικά, βαθιά χαραγμένα στη ψυχή του Έλληνα. Θύμισαν τραυματικές εμπειρίες και βιώματα, που έζησαν γενεές ολόκληρες Ελλήνων.

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στους διοργανωτές αυτής της άρτιας και άψογης εκδήλωσης . Ιδιαίτερα στον Πρόεδρο του Πολιτιστικόύ Οργανισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας-Μαγνησίας κ Στέφανο Λάζο , ο οποίος υπήρξε η ¨ψυχή¨ και ο συντονιστής του όλου προγράμματος.